Genesis Deeper ⑫ ឆ្អឹងជំនីមួយ · មនុស្សសូនពីដី ចុះហេតុអ្វីស្ត្រីមិនដូច្នោះ? (លោកុប្បត្តិ ២:២១~២៥)
ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។
ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យមនុស្សនោះដេកលក់យ៉ាងជ្រៅ។ ពេលគាត់កំពុងដេក ព្រះអង្គបានយកឆ្អឹងជំនីមួយរបស់គាត់ រួចបិទសាច់ជំនួសកន្លែងនោះវិញ។ ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បាន សង់ស្ត្រីម្នាក់ពីឆ្អឹងជំនី ដែលព្រះអង្គបានយកចេញពីមនុស្សនោះ រួចនាំនាងមកឯគាត់។ មនុស្សនោះនិយាយថា «នេះជាឆ្អឹងនៃឆ្អឹងខ្ញុំ និងសាច់នៃសាច់ខ្ញុំ»។ នាងនឹងត្រូវហៅថា «ស្ត្រី» ព្រោះនាងត្រូវបានយកចេញពីបុរស។ ហេតុនេះហើយបានជាបុរសនឹងចាកចេញពីឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន ទៅរួមរស់ជាមួយប្រពន្ធ ហើយ អ្នកទាំងពីរនឹងក្លាយជាសាច់តែមួយ។ មនុស្សនោះនិងប្រពន្ធរបស់គាត់នៅអាក្រាតទាំងពីរនាក់ តែពួកគេមិនខ្មាស់អៀនឡើយ។
លោកុប្បត្តិ ២:២១~២៥
១. នេះជាលើកតែមួយគត់ដែលព្រះអង្គមិនបានលូកទៅយកដី
អត្ថបទមុនបានបញ្ចប់ដោយឃ្លាមួយដែលមិនទាន់ចប់។ «…តែសម្រាប់មនុស្សវិញ គ្មានជំនួយណាម្នាក់ដែលឈរទល់មុខគេឡើយ…»
ឈ្មោះបានដាក់អស់ហើយ តែគ្មាននរណាម្នាក់ឈរទល់មុខគេទេ។ អត្ថបទថ្ងៃនេះចាប់ផ្ដើមនៅជួរបន្ទាប់ត្រង់នោះឯង
តែអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើបន្ទាប់មក គឺហួសពីការស្មាន។ សូមមើលថាព្រះអង្គលូកទៅយកអ្វី
ក្នុងលោកុប្បត្តិជំពូក ២ ព្រះជាម្ចាស់ប្រើដីពីរដង។ ម្ដងនៅពេលព្រះអង្គសូនមនុស្ស
«ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានយកធូលីដីមកសូនធ្វើជាមនុស្ស…» (២:៧)
ហើយម្ដងទៀតនៅពេលព្រះអង្គសូនសត្វនិងសត្វស្លាប
«ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានយកដីមកសូនធ្វើជាសត្វព្រៃគ្រប់ប្រភេទ និងសត្វស្លាបនៅលើមេឃគ្រប់ប្រភេទ…» (២:១៩)
ដីដដែលទាំងពីរដង។ អ្វីៗដែលដើរលើផែនដី ទាំងមនុស្ស ទាំងសត្វ ទាំងសត្វស្លាប សុទ្ធតែចេញមកពីដីនោះ
រួចមកដល់លើកទីបី ដីលែងមានទៀតហើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យមនុស្សដេកលក់ ហើយ យកអ្វីមួយចេញពីរាងកាយរបស់គេវិញ
មិនអាចថាដីអស់នោះទេ។ ព្រះអង្គទើបតែប្រើវានៅខមុនផង។ ដូច្នេះមានមូលហេតុមួយដែលព្រះអង្គមិនប្រើវានៅលើកនេះ
២. តែពាក្យ «ឆ្អឹងជំនី» គឺជាចំណុចដែលជាប់
អ្នកអានខ្លះមានអារម្មណ៍មិនស្រួលនៅត្រង់នេះ ហើយរឿងដែលធ្វើឲ្យជាប់ គឺពាក្យ
«ឆ្អឹងជំនី» ជាឆ្អឹងតូចមួយ។ មនុស្សម្នាក់មានវាដល់ទៅម្ភៃបួន។ វាស្តាប់ទៅដូចជាឆ្អឹងដែលបាត់មួយក៏គ្មាននរណាដឹងដែរ
ដូច្នេះរូបភាពមួយកើតឡើង៖ មានរបស់ដើមមួយ ហើយស្ត្រីជារបស់ដែលផ្គុំពីសំណល់នៃរបស់ដើមនោះ។ សំណល់តូចជាងរបស់ដែលវាចេញមក
មានរឿងមួយទៀតដែលជាប់ដែរ។ ខទី ២៤ ចម្លែក។
«ហេតុនេះហើយបានជាបុរសនឹងចាកចេញពីឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន ទៅរួមរស់ជាមួយប្រពន្ធ ហើយអ្នកទាំងពីរនឹងក្លាយជាសាច់តែមួយ»។
មនុស្សនោះគ្មានឪពុក គ្មានម្ដាយ។ គ្មានផ្ទះណាឲ្យគេចាកចេញដែរ។ តែស្រាប់តែអត្ថបទប្រាប់គេឲ្យចាកចេញពីឪពុកម្ដាយ។ តើឃ្លានេះនិយាយទៅកាន់នរណា?
ដូច្នេះតើ «ឆ្អឹងជំនី» ពិតជាសំដៅលើបំណែកសំណល់មែនទេ? ហើយហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់មិនយកដី តែយករាងកាយមនុស្សមកវិញ?
៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · មិនមែនសូន តែជាសង់
ចម្លើយស្ថិតនៅក្នុង កិរិយាសព្ទ។ ក្នុងភាសាយើងវាមើលមិនសូវឃើញ
កិរិយាសព្ទនៅខទី ៧ ពេលព្រះអង្គសូនមនុស្ស គឺ យ៉ាតសារ (יָצַר)។ វាជាអ្វីដែលជាងស្មូនធ្វើនឹងដីឥដ្ឋសើម។ ខទី ១៩ ប្រើ កិរិយាសព្ទដដែល សម្រាប់សត្វនិងសត្វស្លាប។ មនុស្សនិងសត្វមានវត្ថុធាតុដូចគ្នា ហើយកិរិយាសព្ទក៏ដូចគ្នាដែរ ដូចដែលអត្ថបទមុនៗបានបង្ហាញ
តែនៅខទី ២២ កិរិយាសព្ទប្ដូរ
«ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានសង់ស្ត្រីម្នាក់ពីឆ្អឹងជំនីដែលព្រះអង្គបានយកចេញពីមនុស្សនោះ…»
ពាក្យនៅពីក្រោយ «សង់» ត្រង់នេះគឺ វ៉ាយីបេន (וַיִּבֶן) ដែលចេញពី បាណា (בָּנָה)។ វាមានន័យថា សង់។ មិនមែនដីឥដ្ឋក្រោមបាតដៃទេ តែជាថ្មដែលរៀបឡើងជាន់ម្ដងមួយៗ
យើងបានរាប់ពេញលោកុប្បត្តិទាំងហាសិបជំពូក។ ទម្រង់កិរិយាសព្ទនេះឈរនៅ ដប់កន្លែង គឺ ២:២២ ៨:២០ ១០:១១ ១២:៧ ១២:៨ ១៣:១៨ ២២:៩ ២៦:២៥ ៣៣:១៧ និង ៣៥:៧
ក្នុងចំណោមដប់នោះ ប្រាំបួនកន្លែងមានរូបរាងបែបនេះ
«ណូអេបានសង់អាសនាមួយថ្វាយព្រះយេហូវ៉ា…» (៨:២០)
«យ៉ាកុបបានទៅដល់ស៊ូកូត រួចសង់ផ្ទះមួយសម្រាប់ខ្លួន…» (៣៣:១៧)
អាសនា ទីក្រុង ផ្ទះ។ គ្រប់កន្លែងសុទ្ធតែជាកន្លែងដែល មានអ្វីមួយត្រូវរៀបឡើងពីថ្មនិងឈើ។ ខតែមួយគត់ក្នុងលោកុប្បត្តិដែលកម្មបទនៃកិរិយាសព្ទនេះជាមនុស្ស គឺ ២:២២
វត្ថុធាតុក៏ចង្អុលទៅទិសដដែល។ ពាក្យដែលបកថា «ឆ្អឹងជំនី» គឺ ត្សេឡា (צֵלָע)។ ក្នុងព្រះគម្ពីរហេព្រើរទាំងសាមសិបប្រាំបួនក្បាល សៀវភៅដែលប្រើពាក្យនេះច្រើនជាងគេគឺ និក្ខមនំ ដោយមានដប់ប្រាំខ។ ខទាំងនោះនិយាយអំពីក្ដារនៃព្រះពន្លា និង ជ្រុងម្ខាង នៃហិប។ បន្ទាប់មកគឺអេសេគាលប្រាំពីរខ និងពង្សាវតារក្សត្រទី១ប្រាំមួយខ ហើយទាំងពីរកំពុងរៀបរាប់អំពី ការសង់ព្រះវិហារ
មានន័យថា ត្សេឡា ជាពាក្យសម្រាប់ ជ្រុងម្ខាងនៃសំណង់។ ក្នុងលោកុប្បត្តិ វាមានតែពីរកន្លែងគត់ គឺ ២:២១ និង ២:២២
ដូច្នេះអត្ថបទអានទៅបែបនេះ៖ វត្ថុធាតុសំណង់មួយ ធ្វើដោយកិរិយាសព្ទសំណង់។ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានទៅយកដីថ្មីទេ។ ព្រះអង្គ បានបើកជ្រុងម្ខាងរបស់អ្នកដែលមានជីវិតរួចហើយ ហើយសង់ចេញពីទីនោះ
រឿងដែលជាប់នៅផ្នែកទី ២ ត្រឡប់ក្បាលនៅទីនេះ។ នេះមិនមែនជារឿងអំពីរបស់តូចដែលផ្គុំពីសំណល់ទេ។ វាថា អ្នកទាំងពីរធ្វើពីវត្ថុធាតុដដែល
ភស្តុតាងចេញពីមាត់មនុស្សនោះផ្ទាល់។ បើនាងត្រូវបានសូនពីដីម្ដងទៀត គាត់ប្រហែលជានិយាយអំពីនាងដូចដែលគាត់និយាយអំពីសត្វ គឺថាមួយនេះក៏មិនដូចខ្ញុំដែរ។ តែពាក្យដំបូងដែលគាត់និយាយពិតជាបែបនេះ
«…នេះជាឆ្អឹងនៃឆ្អឹងខ្ញុំ និងសាច់នៃសាច់ខ្ញុំ…»
គាត់ស្គាល់នាង ព្រោះវត្ថុធាតុនោះជារបស់គាត់ផ្ទាល់
៤. ពាក្យ · ដេកលក់ជ្រៅ ឆ្អឹងជំនី សង់ និងស្ត្រី
① ដេកលក់ជ្រៅ · គឺ តារដេម៉ា (תַּרְדֵּמָה)។ មិនមែនការគេងធម្មតាទេ តែជាការគេងដែលមនុស្សធ្វើអ្វីមិនបានសោះ។ យើងបានរាប់ទាំងសាមសិបប្រាំបួនក្បាល ហើយវាឈរនៅ ប្រាំពីរកន្លែង។ មួយក្នុងចំណោមនោះគឺយប់របស់លោកអាប់រ៉ាម
«ពេលថ្ងៃជិតលិច ការគេងលក់យ៉ាងជ្រៅបានធ្លាក់មកលើលោកអាប់រ៉ាម ហើយសេចក្ដីភ័យខ្លាចនិងភាពងងឹតយ៉ាងខ្លាំងបានធ្លាក់មកលើគាត់»។ (១៥:១២)
វាជាពាក្យដែលឈរនៅកន្លែងដែលមនុស្សឈប់ធ្វើការ ហើយព្រះជាម្ចាស់ចាប់ផ្ដើមធ្វើ
② ឆ្អឹងជំនី · គឺ ត្សេឡា (צֵלָע)។ ទម្រង់ក្នុងអត្ថបទគឺ មីត្សាឡូតាវ (מִצַּלְעֹתָיו) ដែលមានន័យថា «ពីក្នុងចំណោមជ្រុងរបស់គាត់»។ វាជាពាក្យសំណង់សម្រាប់ ជ្រុងម្ខាង នៃព្រះពន្លានិងព្រះវិហារ ហើយក្នុងលោកុប្បត្តិវាមានតែនៅ ២:២១ និង ២:២២។ ភាសាហេព្រើរមានពាក្យមួយទៀតដែលសរសេរដោយព្យញ្ជនៈដដែល តែមានន័យថា «ខ្វិនជើង» ហើយពាក្យនោះយើងមិនបានរាប់ចូលទេ
③ សង់ · គឺ វ៉ាយីបេន (וַיִּבֶן) ចេញពី បាណា (בָּנָה) មានន័យថា «សង់»។ ក្នុងដប់កន្លែងដែលវាមានក្នុងលោកុប្បត្តិ ប្រាំបួនកន្លែងគឺអាសនា ទីក្រុង និងផ្ទះ
④ ស្ត្រី · គឺ អ៊ីសា (אִשָּׁה)។ ខទី ២៣ ដាក់វាជាប់នឹង អ៊ីស (אִישׁ) ដែលមានន័យថា «បុរស»
«…នាងនឹងត្រូវហៅថា ស្ត្រី ព្រោះនាងត្រូវបានយកចេញពីបុរស»។
អត្ថបទ ភ្ជាប់ពាក្យទាំងពីរដោយសំឡេង។ ពេលបកមកភាសាយើង សំឡេងនោះរលាយបាត់។ មានន័យថាឈ្មោះដំបូងបំផុតដែលមនុស្សម្នាក់ហៅមនុស្សម្នាក់ទៀត ស្ទើរតែដូចនឹងឈ្មោះដែលគេហៅខ្លួនឯង
៥. អ្វីដែលធ្លាប់ជាមួយ ត្រឡប់ជាមួយវិញ
ឥឡូវត្រឡប់ទៅខទី ២៤ ដែលយើងថាចម្លែកនៅផ្នែកទី ២
«ហេតុនេះហើយបានជាបុរសនឹងចាកចេញពីឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន ទៅរួមរស់ជាមួយប្រពន្ធ ហើយអ្នកទាំងពីរនឹងក្លាយជាសាច់តែមួយ»។
ប្រយោគនេះមិននិយាយទៅកាន់មនុស្សនោះទេ។ គាត់គ្មានឪពុកម្ដាយឲ្យចាកចេញ។ វានិយាយទៅកាន់ អ្នកដែលកំពុងអាន
«ហេតុនេះហើយបានជា» គឺជាសញ្ញា។ រឿងឈប់បន្តិចនៅត្រង់នេះ ហើយអត្ថបទបែរមុខមកឯអ្នកអាន។ វាជាកន្លែងដែលបន្ថែមឃ្លាមួយអំពីអ្វីដែលកើតចេញពីរឿងដែលយើងទើបតែបានឃើញ
ហើយឃ្លានោះទទួលយកចម្លើយនៃផ្នែកទី ៣ ដោយមិនផ្ដាច់។ «សាច់តែមួយ» ក្នុងភាសាហេព្រើរគឺ បាសារ អេហាដ (בָּשָׂר אֶחָד) ហើយឃ្លានេះមាននៅក្នុងលោកុប្បត្តិទាំងហាសិបជំពូក តែកន្លែងមួយគត់ គឺនៅខទី ២៤ នេះឯង
សូមតាមលំដាប់នៃអត្ថបទ។ អ្វីដែលធ្លាប់ជាមួយ ព្រះជាម្ចាស់បានបំបែក។ ពីរដែលបំបែកចេញ ត្រឡប់ជាមួយវិញ។ ដូច្នេះខទី ២៤ មិនមែននិយាយអំពីការភ្ជាប់របស់ដែលមិនដែលជាប់គ្នាទេ តែនិយាយអំពីការត្រឡប់ទៅរកអ្វីដែលធ្លាប់ជាមួយតាំងពីដើម
ខចុងក្រោយ គឺខទី ២៥ លើកវាឡើងម្ដងទៀត
«មនុស្សនោះនិងប្រពន្ធរបស់គាត់នៅអាក្រាតទាំងពីរនាក់ តែពួកគេមិនខ្មាស់អៀនឡើយ»។
ឃ្លា «មិនខ្មាស់អៀនឡើយ» គឺ យីតបូសាស៊ូ (יִתְבֹּשָׁשׁוּ)។ ទម្រង់នេះផ្ទុកនូវការខ្មាស់ចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក និងចំពោះខ្លួនឯងផង
ការខ្មាស់កើតឡើង នៅពេលមានអ្វីមួយត្រូវលាក់។ ការគ្មានអ្វីត្រូវលាក់ មានន័យថាម្នាក់ទៀតមិនមែនជាមនុស្សក្រៅទេ។ រវាងអ្នកទាំងពីរនេះ នៅមិនទាន់មានអ្វីដែលត្រូវបាំងនៅឡើយ
ចម្លើយពីផ្នែកទី ៣ ត្រូវបានបញ្ជាក់នៅទីនេះម្ដងទៀត។ អ្នកទាំងពីរធ្វើពីវត្ថុធាតុដដែល ដូច្នេះពួកគេគ្មានអ្វីត្រូវលាក់ពីគ្នាទេ
៦. សម្រាប់យើងសព្វថ្ងៃ
មានរឿងមួយក្នុងអត្ថបទនេះដែលគួរឲ្យគិត។ មនុស្សនោះមិនបានឃើញរឿងនោះកើតឡើងទេ
គាត់មិនបានឃើញជ្រុងខ្លួនឯងត្រូវបើក ហើយក៏មិនបានឃើញអ្វីដែលត្រូវសង់ចេញពីទីនោះដែរ។ គាត់ដេកលក់ពេញពេលនោះ។ អ្វីដែលគាត់ភ្ញាក់ឡើងឃើញ គឺ លទ្ធផល មិនមែនដំណើរការ
ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ គាត់ស្គាល់នាងភ្លាមពេលឃើញ។ គ្មាននរណាពន្យល់គាត់ទេ។ គាត់ស្គាល់ព្រោះពួកគេធ្វើពីវត្ថុធាតុដដែល
មនុស្សភាគច្រើនក្នុងជីវិតយើងក៏មកបែបនោះដែរ។ យើងមិនដឹងថាហេតុអ្វីគេមកនៅក្បែរយើង។ យើងក៏មិនបានឃើញកន្លែងនោះត្រូវរៀបចំដែរ។ អ្វីដែលយើងឃើញមានតែមនុស្សម្នាក់ដែលឈរនៅទីនោះរួចហើយ
ដូច្នេះយើងតែងតែរាប់គេជា «មនុស្សក្រៅដែលគេប្រគល់មកឲ្យខ្ញុំ»។ ថ្នាក់ដែលយើងទទួលបន្ទុកឆ្នាំនេះ អ្នករួមការងារដែលយើងត្រូវធ្វើជាមួយ សូម្បីតែក្រុមគ្រួសារដែលយើងរស់នៅជាមួយយូរឆ្នាំ ក៏អាចត្រូវរាប់បែបនោះដែរ
សប្ដាហ៍នេះ ប្រហែលជាល្អបើនឹកឃើញម្នាក់ក្នុងចំណោមគេ។ មិនចាំបាច់និយាយចេញមកឮៗទេ។ គ្រាន់តែហៅគេនៅក្នុងចិត្តម្ដងថា ឆ្អឹងនៃឆ្អឹងខ្ញុំ រួចទៅទាក់ទងនឹងគេតាមនោះ ក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយ
ព្រះជាម្ចាស់ភ្ជាប់មនុស្សគ្នាបែបនេះឯង។ ព្រះអង្គមិនបានធ្វើរបស់ថ្មីមួយ រួចយកមកភ្ជាប់នៅក្បែរទេ គឺ ធ្វើឲ្យគេស្គាល់អ្វីដែលធ្លាប់ជាមួយតាំងពីដើម
«ឱព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គបានបើកជ្រុងម្ខាងរបស់មនុស្សម្នាក់ ហើយសង់មនុស្សម្នាក់ទៀតចេញពីទីនោះ។ សូមកុំឲ្យយើងខ្ញុំភ្លេចថាយើងខ្ញុំធ្វើពីវត្ថុធាតុដដែល។ សូមកែចិត្តដែលរាប់មនុស្សនៅក្បែរខ្លួនជាមនុស្សក្រៅ ហើយសូមឲ្យយើងខ្ញុំស្គាល់គេ ទោះបីយើងខ្ញុំមិនបានឃើញថាគេមកនៅក្បែរយើងខ្ញុំយ៉ាងណាក៏ដោយ។ សូមឲ្យយើងខ្ញុំទុកចិត្តលើព្រះអង្គ ដែលធ្វើការពេលយើងខ្ញុំកំពុងដេកលក់។ អាម៉ែន។»
🕊 របៀបប្រើក្នុងព័ន្ធកិច្ច
សំណួរបើក
ចាប់ផ្ដើមដោយសួរថា «សូនដីឥដ្ឋ និងរៀបថ្ម ខុសគ្នាត្រង់ណា?» រួចសរសេរចម្លើយនៅលើក្ដារជាពីរជួរ។ កុំទាន់រៀបចម្លើយ ទុកចោលសិន រួចអានលោកុប្បត្តិ ២:២១~២២ ជាមួយគ្នា។
សកម្មភាព
បង្ហាញ រូបភាពដីឥដ្ឋក្បែរថ្មដែលតម្រឹមរួច រួចសួរថាព្រះជាម្ចាស់ប្រើមួយណាសម្រាប់មនុស្ស និងមួយណាសម្រាប់ស្ត្រី។ ពេលចម្លើយបែកគ្នា ទុកឲ្យវាបែកចោលសិន រួចបង្ហាញ រូបភាពអាសនានិងជញ្ជាំងទីក្រុង បន្ទាប់។ បង្ហាញកន្លែងផ្សេងទៀតដែលព្រះគម្ពីរប្រើពាក្យ «សង់» នោះកូនៗនឹងភ្ជាប់វាដោយខ្លួនឯង។
ការអនុវត្ត
បង្ហាញ រូបភាពមនុស្សពីរនាក់ឈរជាមួយគ្នា រួចសួរតែមួយសំណួរ៖ «គាត់ដេកលក់ពេញពេលនោះ ហើយមិនបានឃើញអ្វីសោះ។ ចុះហេតុអ្វីគាត់ស្គាល់នាងភ្លាមពេលឃើញ?» ដាក់វានៅក្បែរពីរជួរនៅលើក្ដារ នោះចម្លើយនឹងតាមមកដោយខ្លួនឯង។
🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យជាប់ ឬចុចខាងស្ដាំដើម្បីរក្សាទុក
រួចនាំនាងមកឯមនុស្សនោះ |
ការគេងលក់យ៉ាងជ្រៅបានធ្លាក់មកលើគាត់ |
អាសនាត្រូវសង់ ផ្ទះត្រូវសង់ |
សូន និងសង់ |
📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។
🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។
🎨 សប្តាហ៍ទី១ ការបង្កើតលោក · រូបភាពឥតគិតថ្លៃ ២៨ · PNG ថ្លា · CC0 ថ្ងៃទី១ ដល់ថ្ងៃទី៧
🇰🇷 한국어 · 🇺🇸 English · 🇰🇭 ភាសាខ្មែរ (បច្ចុប្បន្ន)
Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0 · ប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។
Comments
Post a Comment