Genesis Deeper ⑬ ភ្នែកបានភ្លឺឡើង · តើពស់និយាយត្រូវមែនទេ? (លោកុប្បត្តិ ៣:១~៧)
ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។
ឯពស់ជាសត្វដែលចេះឧបាយកលជាងអស់ទាំងសត្វព្រៃ ដែលព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមក។ វានិយាយទៅកាន់ស្ត្រីថា «តើព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលពិតមែនឬថា កុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាបរិភោគផ្លែឈើណាមួយក្នុងសួនច្បារ?» ស្ត្រីឆ្លើយទៅពស់ថា «យើងបរិភោគផ្លែឈើក្នុងសួនច្បារបាន តែផ្លែនៃដើមឈើដែលនៅកណ្តាលសួនច្បារនោះ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា កុំឲ្យបរិភោគ ហើយកុំឲ្យពាល់ផង ក្រែងលោស្លាប់»។ ពស់និយាយទៅស្ត្រីថា «អ្នករាល់គ្នាមិនស្លាប់ទេ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់ជ្រាបថា នៅថ្ងៃណាដែលអ្នករាល់គ្នាបរិភោគផ្លែនោះ ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នានឹងភ្លឺឡើង ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងបានដូចជាព្រះជាម្ចាស់ គឺដឹងខុសត្រូវ»។ កាលស្ត្រីឃើញថាផ្លែឈើនោះបរិភោគបាន ជាទីគាប់ដល់ភ្នែក ហើយជាដើមដែលគួរនឹងចង់បាន ដើម្បីឲ្យបានប្រាជ្ញា នាងក៏យកផ្លែនោះមកបរិភោគ រួចចែកឲ្យប្ដីដែលនៅជាមួយនាងដែរ គាត់ក៏បរិភោគតាម។ រួចភ្នែករបស់អ្នកទាំងពីរក៏ភ្លឺឡើង ហើយគេដឹងថាខ្លួននៅជាអាក្រាត ក៏យកស្លឹកល្វាមកក្លាស់ធ្វើជាប្រដាប់ប៉ឹង។
លោកុប្បត្តិ ៣:១~៧
១. សំឡេងទីបីចូលមកក្នុងសួនច្បារ
លោកុប្បត្តិជំពូក ២ បញ្ចប់នៅពេលសួនច្បារត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់។ ដើមឈើដុះឡើង ទន្លេហូរ ហើយមានមនុស្សពីរនាក់។ អត្ថបទថ្ងៃនេះចាប់ផ្ដើមនៅជួរបន្ទាប់ត្រង់នោះឯង
មកដល់ត្រង់នេះ មានតែពីរប៉ុណ្ណោះដែលនិយាយក្នុងសួនច្បារ គឺព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្ស។ នៅ ៣:១ សំឡេងទីបី ចូលមកដល់
ព្រះគម្ពីរប្រាប់មុនថាសំឡេងនោះជារបស់នរណា មុននឹងឲ្យវានិយាយអ្វីសោះ
«…ចេះឧបាយកលជាងអស់ទាំងសត្វព្រៃ ដែលព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមក…»
មានពាក្យមួយនៅត្រង់នេះដែលងាយអានរំលង។ ពស់ក៏ជារបស់ដែលព្រះអង្គបង្កើតដែរ។ មិនមែនជាអ្វីមួយដែលឆ្លងជញ្ជាំងសួនច្បារចូលមកទេ គឺជាសត្វព្រៃមួយក្នុងចំណោមគេ
ហើយពីមាត់នោះឯងដែលពាក្យនេះចេញមក
«…តើព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលពិតមែនឬថា កុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាបរិភោគផ្លែឈើណាមួយក្នុងសួនច្បារ?»
អានព្រះគម្ពីរតាំងពីដើមរហូតមកដល់ត្រង់នេះ យើង មិនទាន់ជួបសំណួរណាមួយឡើយ។ ក្នុងជំពូក ១ និងជំពូក ២ គ្មានប្រយោគណាដែលសួរអ្វីទេ។ សំណួរដំបូងបំផុតក្នុងព្រះគម្ពីរឈរនៅទីនេះ ហើយវាជា សំណើដែលមានរូបរាងជាសំណួរ
ការសន្ទនាខ្លីមួយកើតឡើង រួចពស់បញ្ចប់ដោយការសន្យាមួយ
«…ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នានឹងភ្លឺឡើង ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងបានដូចជាព្រះជាម្ចាស់ គឺដឹងខុសត្រូវ»។
២. តែអ្វីដែលពស់និយាយបានកើតឡើងមែន
អ្នកអានជាច្រើនជាប់នៅត្រង់នេះ ហើយមូលហេតុច្បាស់ណាស់។ រឿងបានកើតឡើងដូចវាបាននិយាយមែន
ពស់នៅខទី ៥៖
«…ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នានឹងភ្លឺឡើង…»
ហើយព្រះគម្ពីរនៅខទី ៧៖
«រួចភ្នែករបស់អ្នកទាំងពីរក៏ភ្លឺឡើង ហើយគេដឹងថាខ្លួននៅជាអាក្រាត…»
ពាក្យដដែល។ អត្ថបទយកប្រយោគរបស់ពស់មកសរសេរជាអ្វីដែលបានកើតឡើង
បន្តិចក្រោយមក ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមួយដែលក៏ធ្វើឲ្យជាប់ដែរ
«…មើល៍ មនុស្សនោះបានក្លាយដូចជាម្នាក់ក្នុងចំណោមយើង គឺដឹងខុសត្រូវ…» (៣:២២)
ពាក្យត្រួតគ្នានឹងពាក្យរបស់ពស់។ ដូច្នេះពស់បាននិយាយពីរយ៉ាង។ យ៉ាងទីមួយ «អ្នករាល់គ្នាមិនស្លាប់ទេ» គឺខុស។ យ៉ាងទីពីរ «ភ្នែកនឹងភ្លឺឡើង ហើយនឹងបានដូចជាព្រះជាម្ចាស់» ព្រះគម្ពីរផ្ទាល់សរសេរវាចុះដល់ទៅពីរដង
ដូច្នេះតើពស់និយាយពាក់កណ្តាលពិតមែនទេ? ហើយហេតុអ្វីបានជាផ្នែកដែលពិតនោះ ក្លាយជាគ្រោះថ្នាក់ទៅវិញ?
៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · ពស់និយាយត្រឹម «ភ្លឺឡើង» ប៉ុណ្ណោះ
ចម្លើយជាមុនសិន។ ពស់និយាយត្រូវមែន។ តែត្រូវត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះដែលវានិយាយ
សូមអានប្រយោគរបស់វាម្ដងទៀតយឺតៗ។ វាថាភ្នែកនឹង ភ្លឺឡើង។ វាមិនបានប្រាប់ថា នឹងឃើញអ្វី ទេ។ ភាពខុសគ្នានេះឯងដែលបំបែកអត្ថបទទាំងមូល
ភាសាហេព្រើរបង្ហាញវាច្បាស់ជាង។ ពាក្យនៅពីក្រោយ «ភ្លឺឡើង» គឺ ប៉ាកាហ៍ (פָּקַח)។ វាមិនមែនជាពាក្យទូទៅទេ គឺប្រើនៅកន្លែងដែល ភ្នែកនិងត្រចៀក ត្រូវបានបើក ហើយស្ទើរតែគ្មានកន្លែងផ្សេង
យើងបានរាប់ពេញលោកុប្បត្តិទាំងហាសិបជំពូក។ វាឈរនៅ បីកន្លែង គឺ ៣:៥ ៣:៧ និង ២១:១៩
ពីរកន្លែងដំបូងជាទម្រង់ អកម្ម។ អត្ថបទថាតែ «បានភ្លឺឡើង» ប៉ុណ្ណោះ ហើយ មិនបានសរសេរថានរណាជាអ្នកបើកទេ។ វាមិនថាពស់ជាអ្នកបើកទេ។ ភ្នែកភ្លឺឡើងតែប៉ុណ្ណោះ
កន្លែងទីបីខុសពីគេ
«រួចព្រះជាម្ចាស់បំភ្លឺភ្នែកនាងហាការ ឲ្យឃើញអណ្តូងទឹកមួយ…» (២១:១៩)
ត្រង់នេះជាទម្រង់ កម្ម ហើយ ព្រះជាម្ចាស់ជាប្រធាន។ ភាសាខ្មែរក៏រក្សាភាពខុសគ្នានេះដែរ៖ ជំពូក ៣ ថា «ភ្លឺឡើង» ឯជំពូក ២១ ថា «បំភ្លឺ»
នាងហាការនៅវាលរហោស្ថាន។ ទឹកអស់ហើយ ហើយក្មេងជិតស្លាប់។ ពេលភ្នែកនាងបើកឡើង អ្វីដែលនាងឃើញគឺ អណ្តូងទឹក។ វាលរហោស្ថានមិនបានប្ដូរទេ តែទឹកដែលនៅទីនោះរួចហើយ ទើបតែចូលមកក្នុងភ្នែក
ឯក្នុងសួនច្បារវិញ ពេលភ្នែកបើកឡើង អ្វីដែលចូលមកក្នុងភ្នែកគឺ ខ្លួនគេផ្ទាល់។ «…គេដឹងថាខ្លួននៅជាអាក្រាត…»
ពាក្យដដែល តែអ្វីដែលឃើញបែកគ្នា។ អ្វីដែលបំបែកវាគឺ នរណាជាអ្នកបើក
ដូច្នេះពាក្យរបស់ពស់ មិនមែនជាពាក្យខុសទេ តែជាពាក្យដែលនិយាយមិនគ្រប់។ «នឹងភ្លឺឡើង» គឺជាចំណែកដែលវាអាចនិយាយបាន។ «នឹងឃើញអ្វី» មិនមែនជារឿងដែលវាអាចកំណត់បានទេ
«នឹងបានដូចជាព្រះជាម្ចាស់» ក៏អានបែបដដែល។ ការដឹង និងការ អាចប្រព្រឹត្តដូចព្រះជាម្ចាស់ មិនដូចគ្នាទេ។ រឿងដំបូងដែលអ្នកទាំងពីរធ្វើបន្ទាប់ពីដឹងខុសត្រូវ មិនមែនការវិនិច្ឆ័យអ្វីទេ គឺ យកស្លឹកមកក្លាស់បាំងខ្លួន
៤. ពាក្យ · ចេះឧបាយកល ភ្លឺឡើង ជាមិនខាន និងដូចជាព្រះ
① ចេះឧបាយកល · គឺ អារ៉ូម (עָרוּם)។ ពាក្យនេះមានព្យញ្ជនៈដដែលនឹងខមុនវាភ្លាម។ ពាក្យ «អាក្រាត» នៅ ២:២៥ គឺ អារ៉ូមីម (עֲרוּמִּים)។ រួចនៅ ៣:៧ ព្យញ្ជនៈទាំងនោះត្រឡប់មកវិញជា អេរ៉ូមីម (עֵירֻמִּם) មានន័យថា «អាក្រាត» ម្ដងទៀត។ អាក្រាត រួចឧបាយកល រួចអាក្រាតម្ដងទៀត។ ភាសាយើងផ្ទុកសំឡេងនេះមិនបានទេ
② ភ្លឺឡើង · ទម្រង់ក្នុងអត្ថបទគឺ វេនីហ្វកេហូ (וְנִפְקְחוּ, ៣:៥) និង វ៉ាទីប៉ាកាហ៍ណា (וַתִּפָּקַחְנָה, ៣:៧) ដែលជា ទម្រង់អកម្ម ទាំងពីរ។ ទម្រង់វចនានុក្រមគឺ នីហ្វកាហ៍ (נִפְקַח)។ មានតែ ២១:១៩ ទេដែលជា ទម្រង់កម្ម គឺ វ៉ាយីហ្វកាហ៍ (וַיִּפְקַח) ចេញពី ប៉ាកាហ៍ (פָּקַח)
③ ស៊ីបានតាមចិត្ត · ស្លាប់ជាមិនខាន · នៅ ២:១៦ និង ២:១៧ ព្រះជាម្ចាស់ប្រើទម្រង់មួយដែល ដាក់កិរិយាសព្ទពីរដង ដូចភាសាហេព្រើរធ្វើពេលចង់សង្កត់ធ្ងន់។ «ស៊ីបានតាមចិត្ត» គឺ អាខល តូខែល (אָכֹל תֹּאכֵל) មានន័យថា «ស៊ីនោះ ឯងនឹងស៊ី»។ «ស្លាប់ជាមិនខាន» គឺ ម៉ូត តាមូត (מוֹת תָּמוּת) មានន័យថា «ស្លាប់នោះ ឯងនឹងស្លាប់»។ ការអញ្ជើញ និងការព្រមាន មាន ទម្ងន់ដូចគ្នា
នៅជំពូក ៣ ពេលស្ត្រីនិយាយឡើងវិញ ការដាក់ពីរដងនោះជ្រុះចេញទាំងពីរ។ នៅខទី ២ «តាមចិត្ត» បាត់។ នៅខទី ៣ «ជាមិនខាន» បាត់ ហើយក្លាយជា ផេន តេមូទូន (פֶּן־תְּמֻתוּן) គឺ «ក្រែងលោស្លាប់» ដែលជាពាក្យនិយាយអំពីលទ្ធភាព
រួចនៅខទី ៤ ពស់ ដាក់ការសង្កត់ធ្ងន់នោះត្រឡប់មកវិញតែលើមួយប៉ុណ្ណោះ គឺ ឡូ ម៉ូត តេមូទូន (לֹא־מוֹת תְּמֻתוּן)។ វាយកទម្រង់សង្កត់ធ្ងន់ដដែលដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រើ រួចដាក់ពាក្យ «មិន» នៅខាងមុខ
④ ដូចជាព្រះជាម្ចាស់ · គឺ កេអេឡូហ៊ីម (כֵּאלֹהִים)។ ពាក្យនេះបង្ហាញថាតើពស់លូកអ្វីមកឲ្យ។ ព្រះគម្ពីរបានសរសេររួចហើយនៅជំពូក ១
«ព្រះអង្គបានបង្កើតមនុស្សតាមរូបអង្គទ្រង់ គឺបានបង្កើតគេតាមរូបព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គបានបង្កើតគេជាប្រុសជាស្រី»។ (១:២៧)
មនុស្សត្រូវបានបង្កើតតាមរូបព្រះជាម្ចាស់រួចហើយ។ ពស់លូក អ្វីដែលគេមានស្រាប់ មកឲ្យ ដូចជាវានៅខ្វះនៅឡើយ
៥. ក្នុងបីយ៉ាងនោះ មានតែមួយទេដែលថ្មី
«កាលស្ត្រីឃើញថាផ្លែឈើនោះបរិភោគបាន ជាទីគាប់ដល់ភ្នែក ហើយជាដើមដែលគួរនឹងចង់បាន ដើម្បីឲ្យបានប្រាជ្ញា…»
នាងឃើញបីយ៉ាង។ ក្នុងចំណោមនោះ ពីរយ៉ាង មិនមែនជារបស់ថ្មីសម្រាប់នាងទេ ព្រោះខ ២:៩ បានរៀបរាប់អំពីដើមឈើក្នុងសួនច្បារបែបនេះរួចហើយ
«ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យដីដុះដើមឈើគ្រប់ប្រភេទ ដែលគាប់ដល់ភ្នែក ហើយសម្រាប់ជាអាហារផង…»
បើរាប់តាមភាសាហេព្រើរ ការត្រួតគ្នានោះកាន់តែច្បាស់។ ពាក្យពីរផ្ទុកវា គឺ លេម៉ាអាខាល (לְמַאֲכָל) នៅពីក្រោយ «សម្រាប់ជាអាហារ» និង នេហ្គម៉ាដ (נֶחְמָד) នៅពីក្រោយ «គាប់ដល់ភ្នែក» និង «គួរនឹងចង់បាន»។ ពាក្យនីមួយៗមាននៅក្នុងលោកុប្បត្តិទាំងហាសិបជំពូក តែពីរកន្លែងគត់ គឺ ២:៩ និង ៣:៦
មានន័យថា ក្នុងបីយ៉ាងដែលនាងឃើញនៅដើមឈើតែមួយនោះ ពីរយ៉ាងមានស្រាប់នៅ ដើមឈើគ្រប់ដើមក្នុងសួនច្បារ រួចទៅហើយ
មានតែមួយទេដែលប្ដូរ។ ខ ២:៩ ថា «គាប់ដល់ភ្នែក» (លេម៉ារ៉េ, לְמַרְאֶה) ឯខ ៣:៦ ថា «ដើម្បីឲ្យបានប្រាជ្ញា» (លេហាស្គីល, לְהַשְׂכִּיל)
កន្លែងតែមួយនោះឯងជាកន្លែងដែលពស់ដាក់របស់ថ្មីចូល។ ចម្លើយនៃផ្នែកទី ៣ ត្រូវបានបញ្ជាក់នៅទីនេះម្ដងទៀត។ អ្វីដែលភ្នែកបើកឡើងបង្ហាញ មិនមែនជាពិភពថ្មីទេ គឺជារបស់ដែលបានប្រទានមកស្រាប់ ដោយប្ដូរស្លាកតែមួយ
មានរឿងមួយទៀត។ ខទី ៦ ហៅប្ដីថា «ដែលនៅជាមួយនាង» ដូច្នេះខទី ៧ ថា «ភ្នែករបស់អ្នកទាំងពីរ» មិនមែន «ភ្នែករបស់គាត់» ទេ
៦. សម្រាប់យើងសព្វថ្ងៃ
អត្ថបទនេះទុកឲ្យយើងនូវរឿងមួយ។ ការដែលភ្នែកភ្លឺឡើង មិនមែនជាពរដោយខ្លួនវាទេ
ការដឹងកាន់តែច្រើន ជាធម្មតាជារឿងល្អ។ ប៉ុន្តែមានពេលដែលយើងស្គាល់កូនម្នាក់កាន់តែច្បាស់ តែកូននោះកាន់តែមើលទៅដូចជាបញ្ហា។ មានពេលដែលយើងដឹងស្ថានភាពកាន់តែច្រើន តែចិត្តយើងកាន់តែបិទ
នៅពេលបែបនោះ សំណួរដែលត្រូវសួរមិនមែន «តើខ្ញុំដឹងប៉ុន្មាន?» ទេ គឺ «ដឹងរួចហើយ តើខ្ញុំឃើញអ្វី?»
ក្នុងសួនច្បារ ភ្នែកដែលបើកឡើងឃើញខ្លួនឯងដែលគ្មានអ្វីបាំងទៀត។ នៅវាលរហោស្ថាន ភ្នែកដែលបើកឡើងឃើញទឹកដែលនឹងជួយសង្គ្រោះជីវិតកូន។ នាងហាការមិនបានបើកភ្នែកខ្លួនឯងទេ
ប្រហែលជាមានមនុស្សម្នាក់ដែលថ្មីៗនេះមើលទៅដូចជាបញ្ហាសម្រាប់អ្នក។ ការស្វែងយល់អំពីគេបន្ថែមទៀត មិនធ្វើឲ្យរឿងនោះផ្លាស់ប្ដូរទេ។ ដូចនាងហាការដែរ ការបើកភ្នែកមិនដែលមកពីខាងយើងទេ
ប្រហែលជាល្អបើប្ដូរពាក្យដែលឡើងមកក្នុងចិត្តមុនគេ ពេលនឹកឃើញមនុស្សនោះ ពី «តើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងណានឹងគេ?» ទៅជា «សូមបើកភ្នែកខ្ញុំ»។ មនុស្សដដែលចាប់ផ្ដើមមើលទៅខុសពីមុន នៅត្រង់នោះឯង
«ឱព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់អើយ ព្រះអង្គជាអ្នកបើកភ្នែកមនុស្ស។ សូមកុំឲ្យយើងខ្ញុំបញ្ឆោតខ្លួនឯងដោយពាក្យថា «ខ្ញុំដឹងច្រើនជាងមុនហើយ»។ សូមបើកភ្នែកយើងខ្ញុំ ដូចព្រះអង្គបានបំភ្លឺភ្នែកនាងហាការនៅវាលរហោស្ថានដែរ។ សូមឲ្យយើងខ្ញុំទុកចិត្តលើព្រះអង្គ ដែលយាងមករកយើងខ្ញុំ ខណៈយើងខ្ញុំកំពុងរវល់រកអ្វីមកបាំងខ្លួន។ អាម៉ែន។»
🕊 របៀបប្រើក្នុងព័ន្ធកិច្ច
សំណួរបើក
ចាប់ផ្ដើមដោយសួរថា «ពេលបើកភ្លើងក្នុងបន្ទប់ងងឹត តើអ្នកឃើញអ្វីមុនគេ?» រួចសរសេរចម្លើយទាំងអស់លើក្ដារតាមដែលវាចេញមក។ កុំទាន់រៀបចម្លើយ ទុកចោលសិន រួចអានលោកុប្បត្តិ ៣:១~៧ ជាមួយគ្នា។
សកម្មភាព
បង្ហាញ រូបភាពសួនច្បារស្ងាត់ និង រូបភាពអណ្តូងទឹកនៅវាលរហោស្ថាន ជាប់គ្នា។ សួរថា «ទាំងពីរកន្លែងជាកន្លែងដែលភ្នែកបើកឡើង។ តើគេឃើញអ្វី?» សរសេរចម្លើយពីរនៅសងខាងក្ដារ រួចសួរបន្តថាកន្លែងណាដែលព្រះគម្ពីរសរសេរថានរណាជាអ្នកបើក។
ការអនុវត្ត
បង្ហាញ រូបភាពស្លឹកល្វា រួចសួរតែមួយសំណួរ៖ «ពេលភ្នែកបើកឡើងរួច តើរឿងដំបូងដែលគេធ្វើគឺអ្វី?» ដាក់វានៅក្បែរអ្វីដែលបានសរសេរពីដំបូង នោះចម្លើយនឹងតាមមកដោយខ្លួនឯង។
🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យជាប់ ឬចុចខាងស្ដាំដើម្បីរក្សាទុក
រុំនៅលើមែក |
មានស្រាប់នៅគ្រប់ដើម |
ព្រះជាម្ចាស់បំភ្លឺភ្នែកនាង |
យកស្លឹកមកក្លាស់ |
📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។
🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។
🎨 ផ្លែឈើដែលហាមឃាត់ · រូបភាពឥតគិតថ្លៃ ២៨ · PNG ថ្លា · CC0 ពស់ ដើមឈើ និងស្លឹកល្វា
🇰🇷 한국어 · 🇺🇸 English · 🇰🇭 ភាសាខ្មែរ (បច្ចុប្បន្ន)
Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0 · ប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។
Comments
Post a Comment