Genesis Deeper ㊳ ឈ្មោះសម្រាប់ខ្លួនយើង · ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សនៅបាបិលសង់ប៉ម? (លោកុប្បត្តិ ១១:១~៩)

លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ · ㊳

ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។

នៅផែនដីទាំងមូល មានភាសា និងសំដីតែមួយ។ កាលមនុស្សធ្វើដំណើរទៅខាងកើត ពួកគេប្រទះឃើញវាលមួយនៅស្រុកស៊ីណើរ ហើយតាំងទីលំនៅនៅទីនោះ។ ពួកគេនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា «ចូរយើងធ្វើឥដ្ឋ ហើយដុតឲ្យឆ្អិន»។ ពួកគេប្រើឥដ្ឋជំនួសថ្ម និងប្រើជ័រដីជំនួសបាយអ។ រួចពួកគេនិយាយថា «ចូរយើងសង់ទីក្រុងមួយសម្រាប់យើង និងប៉មមួយដែលខ្ពស់ដល់ផ្ទៃមេឃ ដើម្បីឲ្យយើងបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ក្រែងលោយើងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់លើផែនដី»។ ព្រះយេហូវ៉ាយាងចុះមក ដើម្បីទតមើលទីក្រុង និងប៉មដែលមនុស្សកំពុងសង់។ ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា «មើល៍ ពួកគេជាជនជាតិតែមួយ ហើយនិយាយភាសាតែមួយ ពួកគេចាប់ផ្ដើមធ្វើការនេះហើយ ឥឡូវនេះ គ្មានអ្វីនឹងឃាត់ពួកគេមិនឲ្យធ្វើតាមបំណងចិត្តបានទេ។ ចូរយើងចុះទៅ ហើយបំភាន់ភាសារបស់ពួកគេ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេស្ដាប់គ្នាបានទៀត»។ ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ាកម្ចាត់កម្ចាយពួកគេពីទីនោះ ទៅគ្រប់លើផែនដី ហើយពួកគេក៏លែងសង់ទីក្រុងនោះ។ ហេតុនេះហើយ បានជាគេហៅឈ្មោះក្រុងនោះថា បាបិល ព្រោះនៅទីនោះ ព្រះយេហូវ៉ាបានបំភាន់ភាសារបស់មនុស្សនៅលើផែនដីទាំងមូល ហើយពីទីនោះ ព្រះយេហូវ៉ាបានកម្ចាត់កម្ចាយពួកគេទៅគ្រប់លើផែនដី។

លោកុប្បត្តិ ១១:១~៩

១. វាលនៅស្រុកស៊ីណើរ និងមនុស្សដែលដុតឥដ្ឋ

លោកុប្បត្តិជំពូក ១០ ដែលនៅមុនជំពូកនេះ បានបង្ហាញពីរបៀបដែលកូនចៅរបស់ណូអេ រីករាលដាលពេញផែនដីក្រោយទឹកជំនន់ តាមគ្រួ និងតាមភាសា ដោយសរសេរឈ្មោះកូនចៅទាំងនោះម្ដងមួយៗ។ ជំពូក ១១ ផ្អាករឿងនោះមួយភ្លែត ហើយត្រឡប់ទៅកាន់ព្រឹត្តិការណ៍មួយ នៅគ្រាដែលមនុស្សនៅលើផែនដីទាំងមូល នៅតែនិយាយភាសាតែមួយ។ «នៅផែនដីទាំងមូល មានភាសា និងសំដីតែមួយ» (១១:១)។

មនុស្សធ្វើដំណើរទៅខាងកើត ហើយប្រទះឃើញវាលធំមួយនៅស្រុកស៊ីណើរ រួចតាំងទីលំនៅនៅទីនោះ (១១:២)។ គេយល់ថា ស៊ីណើរ គឺជាវាលទំនាបនៅចន្លោះទន្លេធំពីរ នៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់សព្វថ្ងៃ។ ដីនោះត្រូវបានគេស្គាល់ថា ជាកន្លែងដែលកម្រមានថ្ម។ មនុស្សយកដីមកធ្វើជាឥដ្ឋ ហើយដុតក្នុងភ្លើងឲ្យរឹង។ ពួកគេប្រើឥដ្ឋនោះជំនួសថ្ម ហើយដើម្បីភ្ជាប់ឥដ្ឋនឹងគ្នា ពួកគេប្រើជ័រដី (វត្ថុខ្មៅស្អិតដូចប្រេងកក) ជំនួសបាយអ (១១:៣)។ ឥឡូវនេះ ពួកគេបានត្រៀមរួចរាល់ ដើម្បីសង់អគារធំ និងខ្ពស់។

រួចមនុស្សនិយាយដូច្នេះ៖ «ចូរយើងសង់ទីក្រុងមួយសម្រាប់យើង និងប៉មមួយដែលខ្ពស់ដល់ផ្ទៃមេឃ ដើម្បីឲ្យយើងបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ក្រែងលោយើងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់លើផែនដី» (១១:៤)។ ទីក្រុងនៅទីនេះ គឺជាក្រុងដែលមានកំពែងព័ទ្ធជុំវិញ។ ពួកគេចង់សង់ទីក្រុងមួយ និងប៉មខ្ពស់មួយ។ ក្នុងសម្ដីនេះ មានអ្វីពីរយ៉ាងដែលពួកគេចង់បាន៖ ទីមួយ គឺបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ (ឈ្មោះល្បី) សម្រាប់ខ្លួន ហើយទីពីរ គឺមិនត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ។ ដូច្នេះ មានសំណួរមួយកើតឡើង៖ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សនៅបាបិលសង់ប៉ម? ‘ឈ្មោះ’ ដែលពួកគេចង់បង្កើត ជាឈ្មោះបែបណា ហើយហេតុអ្វីបានជាវាក្លាយជាបញ្ហា?

២. តើការរួមកម្លាំងគ្នាខុសឬ?

ពេលអានរឿងនេះជាលើកដំបូង មានចំណុចមួយដែលធ្វើឲ្យយើងឆ្ងល់។ មនុស្សទាំងនោះមិនបានឈ្លោះគ្នា ហើយក៏មិនបានធ្វើបាបអ្នកណាដែរ។ ពួកគេគ្រាន់តែរួមគំនិតគ្នាដោយភាសាតែមួយ ដុតឥដ្ឋ ហើយចង់សង់ទីក្រុង និងប៉មប៉ុណ្ណោះ។ បើជាសម័យនេះ គេប្រហែលជាសរសើរពួកគេ ថាជាគំរូល្អនៃការរួមកម្លាំងគ្នា ដើម្បីធ្វើការធំមួយ។

ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ឈប់ការនោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ព្រះបន្ទូលនៅ ១១:៦ ធ្វើឲ្យយើងកាន់តែឆ្ងល់៖ «…ឥឡូវនេះ គ្មានអ្វីនឹងឃាត់ពួកគេមិនឲ្យធ្វើតាមបំណងចិត្តបានទេ» (១១:៦)។ បើអានតែឃ្លានេះដាច់ដោយឡែក វាស្ដាប់ទៅដូចជាព្រះជាម្ចាស់មិនពេញព្រះហឫទ័យ ដោយសារមនុស្សធ្វើការបានល្អពេក។ តើព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះហឫទ័យឲ្យមនុស្សរួមកម្លាំងគ្នាឬ?

មុននឹងអានបែបនោះ យើងគួរស្ដាប់សម្ដីដែលមនុស្សខ្លួនឯងបាននិយាយ ពេលពួកគេសង់ប៉មជាមុនសិន។ អត្ថបទសរសេរសម្ដីរបស់មនុស្សមុនការវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយហេតុផលដែលពួកគេសង់ប៉ម មាននៅក្នុងសម្ដីនោះ។ សម្ដីនោះក៏តភ្ជាប់ទៅនឹងព្រះបន្ទូល ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់អាប់រ៉ាម (អាប់រ៉ាម គឺជាឈ្មោះដើមរបស់អ័ប្រាហាំ) នៅជំពូកបន្ទាប់ភ្លាមដែរ។

៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · ឈ្មោះដែលមនុស្សចង់ធ្វើដោយខ្លួនឯង និងឈ្មោះដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទាន

ចម្លើយមានដូច្នេះ៖ មនុស្សនៅបាបិលសង់ប៉ម ដើម្បីកុំឲ្យខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយដើម្បីធ្វើឈ្មោះសម្រាប់ខ្លួនឯង ដោយដៃរបស់ខ្លួន។ ពាក្យពីរនៅក្នុងសម្ដីរបស់ពួកគេ គឺ ‘ធ្វើ’ និង ‘ឈ្មោះ’ លេចឡើងម្ដងទៀតនៅជំពូកបន្ទាប់ភ្លាម ក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ ពាក្យ ‘ឈ្មោះ’ មាននៅកន្លែងទាំងពីរ ប៉ុន្តែពាក្យ ‘ធ្វើ’ មើលមិនសូវឃើញទេ ព្រោះវាត្រូវបានប្រែជាពាក្យខុសគ្នា។ ក្នុងភាសាហេព្រើរ ដែលព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ត្រូវបានសរសេរដំបូង វាជាពាក្យតែមួយ។ ‘អញនឹងបង្កើតនគរមួយយ៉ាងធំពីឯង … លើកឈ្មោះឯងឲ្យធំ…’ (១២:២)។ ឈ្មោះដែលមនុស្សចង់ធ្វើដោយខ្លួនឯង ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់មនុស្សម្នាក់ទុកជាអំណោយ។

ជាដំបូង យើងនឹងមើល ១១:៤។ ឃ្លា ‘ដើម្បីឲ្យយើងបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ’ ក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ បើអានជាភាសាហេព្រើរ មានន័យថា ‘ចូរយើងធ្វើឈ្មោះមួយសម្រាប់ខ្លួនយើង’។ ពាក្យ ‘ធ្វើ’ នៅទីនេះ គឺ អាសា (עָשָׂה) ដែលជាកិរិយាសព្ទ (ពាក្យបង្ហាញអំពើ) ធម្មតាបំផុតមួយ ហើយពាក្យ ‘ឈ្មោះ’ គឺ ស្ហែម (שֵׁם)។ មនុស្សដុតឥដ្ឋ ហើយសង់ប៉ម ដើម្បីធ្វើឈ្មោះសម្រាប់ខ្លួនឯង ដោយកម្លាំងរបស់ខ្លួន។

ឥឡូវនេះ សូមយើងទៅមុខមួយជំពូក ទៅជំពូក ១២ ដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅអាប់រ៉ាម។

«អញនឹងបង្កើតនគរមួយយ៉ាងធំពីឯង អញនឹងឲ្យពរដល់ឯង ហើយលើកឈ្មោះឯងឲ្យធំ ឯងនឹងធ្វើជាទីបញ្ចេញពរដល់មនុស្សទាំងឡាយ» (១២:២)

បើអានជាភាសាខ្មែរ ពាក្យ ‘បាន’ (កេរ្តិ៍ឈ្មោះ) នៅ ១១:៤ និងពាក្យ ‘បង្កើត’ (នគរមួយយ៉ាងធំ) នៅ ១២:២ មើលទៅដូចជាពាក្យខុសគ្នា។ ប៉ុន្តែក្នុងភាសាហេព្រើរ ទាំងពីរគឺជាកិរិយាសព្ទ អាសា ដដែល ដែលមានន័យថា ‘ធ្វើ’។ (ចំណែកពាក្យ ‘ធ្វើជា’ ក្នុងឃ្លា ‘ឯងនឹងធ្វើជាទីបញ្ចេញពរ’ មិនមែនជាពាក្យ អាសា ទេ គឺជាពាក្យហេព្រើរមួយទៀត ដែលមានន័យថា ‘ក្លាយជា’។) ពាក្យ ‘ឈ្មោះ’ ក្នុង ‘ឈ្មោះឯង’ ក៏ជាពាក្យ ស្ហែម ដដែល ហើយត្រង់នេះ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏ប្រើពាក្យ ‘ឈ្មោះ’ នៅកន្លែងទាំងពីរដែរ ដូច្នេះយើងអាចឃើញដោយខ្លួនឯង។ នៅជំពូក ១១ មនុស្សនិយាយថា ‘យើង’ នឹងធ្វើឈ្មោះ ‘សម្រាប់ខ្លួនយើង’។ នៅជំពូក ១២ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ‘អញ’ នឹងធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមទៅជានគរមួយយ៉ាងធំ ហើយលើកឈ្មោះគាត់ឲ្យធំ។ ពាក្យពីរដដែលនេះ លេចឡើងម្ដងទៀតនៅក្នុងជំពូកពីរដែលនៅជាប់គ្នា ប៉ុន្តែអ្នកនិយាយបានប្ដូរពីមនុស្ស ទៅជាព្រះជាម្ចាស់។

ឈ្មោះទាំងពីរក៏ឆ្ពោះទៅទិសខុសគ្នាដែរ។ មនុស្សនៅបាបិលចង់បានឈ្មោះ ដើម្បីកុំឲ្យខ្ចាត់ខ្ចាយ។ នោះជាឈ្មោះដែលពួកគេធ្វើសម្រាប់ខ្លួនឯង ដោយប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅកន្លែងតែមួយ។ ឈ្មោះដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់អាប់រ៉ាម តភ្ជាប់ទៅនឹងពាក្យ ‘ឯងនឹងធ្វើជាទីបញ្ចេញពរ’ (ជាប្រភពដែលពរហូរចេញទៅដល់អ្នកដទៃ) ហើយនៅខបន្ទាប់ភ្លាម វារីករាលដាលទៅពេញផែនដី ដោយពាក្យ ‘…គ្រប់ទាំងគ្រួនៅផែនដីនឹងបានពរដោយសារឯង’ (១២:៣)។

ដូច្នេះ បញ្ហារបស់បាបិល មិនមែននៅត្រង់ថា មនុស្សរួមកម្លាំងគ្នានោះទេ។ បញ្ហានៅត្រង់គោលបំណង ដែលពួកគេខ្លួនឯងបាននិយាយចេញពីមាត់។ ពួកគេចង់ធ្វើដោយខ្លួនឯងនូវឈ្មោះមួយ ដែលព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រទាន ហើយប្រើឈ្មោះនោះការពារខ្លួន។ ព្រះជាម្ចាស់បានបិទផ្លូវនោះ រួចព្រះអង្គបើកផ្លូវថ្មី ដែលព្រះអង្គប្រទានឈ្មោះ តាមរយៈមនុស្សម្នាក់។

៤. ពន្យល់ពាក្យ · ស្ហែម · ហាវ៉ា · បាឡាល

នេះគឺពាក្យហេព្រើរបីពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ។

① ឈ្មោះ · ស្ហែម (שֵׁם)។ មានន័យថា ‘ឈ្មោះ’។ ឈ្មោះរបស់សិម ដែលជាកូនប្រុសរបស់ណូអេ ក៏សរសេរដោយអក្សរហេព្រើរដដែលនេះ (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរសរសេរឈ្មោះគាត់ថា ‘សិម’)។ បន្ទាប់ពីរឿងបាបិលភ្លាម ចាប់ពី ១១:១០ អត្ថបទសរសេរកូនចៅរបស់សិមតាមលំដាប់ រហូតដល់អាប់រ៉ាម។ បន្ទាប់ពីរឿងរបស់មនុស្សដែលចង់ធ្វើឈ្មោះដោយខ្លួនឯង អត្ថបទដើរតាមគ្រួសាររបស់សិម ដែលឈ្មោះគាត់មានន័យថា ‘ឈ្មោះ’ ហើយនាំយើងទៅដល់អាប់រ៉ាម ដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងសន្យាប្រទានឈ្មោះដល់គាត់។ នៅក្នុង ១១:១~៩ មានពាក្យមួយទៀតដែលស្រដៀងនឹងពាក្យនេះណាស់ ហើយលេចឡើងញឹកញាប់ជាង ស្ហែម ទៅទៀត គឺពាក្យ ស្ហាម (שָׁם) ដែលមានន័យថា ‘ទីនោះ’។ ភាសាហេព្រើរសរសេរតែព្យញ្ជនៈជាអក្សរ ហើយបន្ថែមស្រៈជាចំណុច និងសញ្ញាតូចៗ។ ពាក្យទាំងពីរនេះមានព្យញ្ជនៈដូចគ្នាទាំងស្រុង ខុសគ្នាតែសញ្ញាស្រៈប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងភាសាហេព្រើរ ស្ហាម លេចឡើងនៅខ ២ ខ ៧ និងខ ៨ ខនីមួយៗម្ដង ហើយនៅខ ៩ ពីរដង សរុបប្រាំដង។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរប្រែពាក្យនេះថា ‘ទីនោះ’ នៅខ ២ ខ ៨ និងខ ៩ (ខ ៩ ពីរដង) ប៉ុន្តែនៅខ ៧ មិនបានប្រែពាក្យនេះចេញមកទេ។ មនុស្សចង់តាំងទីលំនៅ ‘ទីនោះ’ ហើយធ្វើ ‘ឈ្មោះ’ ឯព្រះជាម្ចាស់វិញ បានបំភាន់ភាសារបស់ពួកគេនៅ ‘ទីនោះ’ ហើយកម្ចាត់កម្ចាយពួកគេចេញពី ‘ទីនោះ’។ កន្លែង (ស្ហាម) ដែលពួកគេកាន់យកទុក ដើម្បីធ្វើឈ្មោះ (ស្ហែម) បានក្លាយជាកន្លែងដែលការខ្ចាត់ខ្ចាយចាប់ផ្ដើម។

② ចូរយើង · ហាវ៉ា (הָבָה)។ ជាពាក្យដែលប្រើ ពេលហៅគ្នាឲ្យធ្វើអ្វីមួយជាមួយគ្នា ដូចជា ‘មក ចូរយើង…’។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរប្រែពាក្យនេះថា ‘ចូរយើង’។ ពាក្យនេះលេចឡើងបីដងនៅជំពូក ១១។ ខ ៣ ‘ចូរយើងធ្វើឥដ្ឋ ហើយដុតឲ្យឆ្អិន’ និងខ ៤ ‘ចូរយើងសង់ទីក្រុងមួយ និងប៉មមួយ’ ជាសម្ដីរបស់មនុស្ស។ ហើយខ ៧ ‘ចូរយើងចុះទៅ’ ជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ក្រោយពីមនុស្សហៅគ្នាថា ‘ចូរយើង’ ពីរដង ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលម្ដងថា ‘ចូរយើងចុះទៅ’។ អត្ថបទប្រើពាក្យហៅដដែល ដើម្បីដាក់ផែនការរបស់មនុស្ស និងការឆ្លើយតបរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យឈមមុខគ្នា។

③ បំភាន់ · បាឡាល (בָּלַל)។ ពាក្យ ‘បំភាន់’ នៅខ ៧ និងខ ៩ គឺជាពាក្យនេះ ហើយន័យរបស់វាគឺ ‘លាយ’ របស់ច្រើនយ៉ាងបញ្ចូលគ្នា។ ខ ៩ និយាយថា ‘…បានជាគេហៅឈ្មោះក្រុងនោះថា បាបិល ព្រោះនៅទីនោះ ព្រះយេហូវ៉ាបានបំភាន់ភាសារបស់មនុស្សនៅលើផែនដីទាំងមូល…’។ បើស្ដាប់ជាភាសាហេព្រើរ សំឡេង ‘បាបិល’ និង ‘បាឡាល’ ស្រដៀងគ្នា។ ក្នុងភាសាខ្មែរ យើងមិនឮភាពស្រដៀងនេះទេ ព្រោះ ‘បំភាន់’ មានសំឡេងខុសពី ‘បាបិល’។ មនុស្សចង់ធ្វើឈ្មោះឲ្យខ្លួន តាមរយៈទីក្រុងនោះ ប៉ុន្តែអត្ថបទទុកឲ្យទីក្រុងនោះនូវឈ្មោះមួយ ដែលធ្វើឲ្យយើងនឹកឃើញពាក្យ ‘លាយ’ (បាឡាល)។ ពាក្យ ‘ឈ្មោះ’ នៅខ ៩ ក៏ជាពាក្យ ស្ហែម ដែរ ហើយព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏ប្រើពាក្យ ‘ឈ្មោះ’ នៅក្នុងខនោះដែរ។ ជំនួសឲ្យឈ្មោះដែលពួកគេចង់ធ្វើដោយខ្លួនឯង ទីក្រុងនោះបាននូវឈ្មោះមួយ ដែលរំលឹកពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅទីនោះ។

៥. រឿងមួយទៀត · ការខ្ចាត់ខ្ចាយដែលពួកគេចង់គេចចេញ

ហេតុផលមួយទៀតដែលមនុស្សសង់ប៉ម គឺ ‘ក្រែងលោយើងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់លើផែនដី’ (១១:៤)។ ប៉ុន្តែអត្ថបទសរសេររហូតដល់ពីរដងថា រឿងដែលពួកគេចង់គេចនោះឯង បានកើតឡើង៖ ‘…ព្រះយេហូវ៉ាកម្ចាត់កម្ចាយពួកគេពីទីនោះ ទៅគ្រប់លើផែនដី…’ (១១:៨) និង ‘…ពីទីនោះ ព្រះយេហូវ៉ាបានកម្ចាត់កម្ចាយពួកគេទៅគ្រប់លើផែនដី’ (១១:៩)។ ពាក្យ ‘ខ្ចាត់ខ្ចាយ’ នៅខ ៤ និង ‘កម្ចាត់កម្ចាយ’ នៅខ ៨ និង ៩ ជាកិរិយាសព្ទតែមួយក្នុងភាសាហេព្រើរ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏ប្រើពាក្យពីរដែលស្ទើរតែដូចគ្នា ដូច្នេះយើងអាចមើលឃើញទំនាក់ទំនងនេះដោយខ្លួនឯង។ ខ ៩ បញ្ចប់រឿងនេះដោយពាក្យនេះឯង។

បើមើលតែប៉ុណ្ណេះ ការខ្ចាត់ខ្ចាយហាក់ដូចជាទោសដែលព្រះជាម្ចាស់ដាក់។ ប៉ុន្តែការរីករាលដាលទៅពេញផែនដី មិនមែនសុទ្ធតែជាទោសនោះទេ។ ក្រោយទឹកជំនន់ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅណូអេ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ថា «ចូរបង្កើតកូនឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ឲ្យបាននៅពេញពាសលើផែនដី» (៩:១)។ ការដែលមនុស្សរីករាលដាលរស់នៅពេញផែនដី គឺជាទិសដៅនៃព្រះពរ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានតាំងពីដើម។ ជំពូក ១០ ក៏បញ្ចប់ដោយពាក្យថា ‘…នគរទាំងឡាយបានបែកចេញពីអ្នកទាំងនេះ ទៅនៅលើផែនដី ក្រោយទឹកជន់លិច’ (១០:៣២)។ មនុស្សនៅបាបិលចង់ប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅកន្លែងតែមួយ ផ្ទុយពីទិសដៅនោះ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជូនពួកគេទៅពេញផែនដីវិញ។

អត្ថបទក៏សរសេររឿងមួយទៀតទុកដោយស្ងាត់ៗ។ មនុស្សចង់ឲ្យប៉ម ‘ខ្ពស់ដល់ផ្ទៃមេឃ’។ ប៉ុន្តែ ១១:៥ មិនបាននិយាយថា ប៉មនោះខ្ពស់ដល់មេឃទេ គឺសរសេរថា ‘ព្រះយេហូវ៉ាយាងចុះមក ដើម្បីទតមើលទីក្រុង និងប៉ម…’។ ពេលមនុស្សចង់ឡើងទៅលើ ព្រះជាម្ចាស់បានយាងចុះមក ដើម្បីទតមើលទីក្រុង និងប៉មដែលពួកគេកំពុងសង់។ នៅជំពូក ១១ មនុស្សជាអ្នកនិយាយមុនថា ‘ចូរយើង…’ ប៉ុន្តែនៅជំពូកបន្ទាប់ ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកមានព្រះបន្ទូលទៅអាប់រ៉ាមមុន (១២:១)។ ឈ្មោះមិនមែនជាអ្វីដែលមនុស្សទទួលបានដោយការសង់នោះទេ គឺត្រូវបានសន្យានៅក្នុងព្រះបន្ទូល ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់អាប់រ៉ាម។

៦. សម្រាប់យើងថ្ងៃនេះ

អត្ថបទនេះទុកសារមួយឲ្យយើង៖ មនុស្សនៅបាបិលចង់ធ្វើឈ្មោះដោយខ្លួនឯង ដើម្បីការពារខ្លួន ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះដែលប្រទានឈ្មោះទុកជាអំណោយ។

អ្វីដែលមនុស្សនៅបាបិលចង់បាន មិនមែនជារឿងចម្លែកទេ។ ពួកគេចង់កុំឲ្យអ្នកដទៃភ្លេចពួកគេ ចង់កុំឲ្យខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយចង់រស់នៅជាមួយគ្នាដោយសុវត្ថិភាព។ គ្រាន់តែពួកគេចង់បានរបស់ទាំងនោះ តាមរយៈឈ្មោះដែល ‘យើងធ្វើសម្រាប់ខ្លួនយើង’ ហើយអត្ថបទសរសេរថា ផ្លូវនោះត្រូវបានបិទ។

យើងក៏ខិតខំធ្វើឲ្យខ្លួនមានឈ្មោះដែរ។ យើងនៅធ្វើការរហូតដល់យប់ ដើម្បីឲ្យគេទទួលស្គាល់នៅកន្លែងធ្វើការ ហើយយើងរើសរូបថតក្នុងទូរស័ព្ទម្ដងហើយម្ដងទៀត ដើម្បីឲ្យអ្នកដទៃឃើញថាយើងល្អ។ ជួនកាល យើងចង់បង្កើតឈ្មោះឲ្យគ្រួសារយើង ដោយពិន្ទុរបស់កូន ឬទំហំផ្ទះ។ ពេលនោះ យើងបារម្ភក្រែងលោអ្វីដែលយើងបានសង់ដួលរលំ ហើយនៅជ្រុងមួយនៃចិត្ត ជួនកាលយើងគិតថា ‘បើខ្ញុំបាត់បង់រឿងនេះ ខ្ញុំគ្មានតម្លៃអ្វីទេ’។

មនុស្សនៅបាបិលក្នុងអត្ថបទ ក៏បានដុតឥដ្ឋ ហើយសង់ប៉ម ដើម្បី ‘ឈ្មោះរបស់យើង’ ដែរ។ ប៉ុន្តែនៅជំពូកបន្ទាប់ភ្លាម អត្ថបទបង្ហាញពីព្រះជាម្ចាស់ ដែលសន្យាប្រទានឈ្មោះដល់មនុស្សម្នាក់ ដែលអត្ថបទមិនបានសរសេរសូម្បីតែមួយបន្ទាត់ ថាគាត់បានសង់អ្វី ដើម្បីបានឈ្មោះ។ អ្វីដែលអត្ថបទសរសេរអំពីអាប់រ៉ាម មិនមែនជាប៉មទេ។ ព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅគាត់ ហើយគាត់បានចេញដំណើរតាមព្រះបន្ទូលនោះ (១២:១ · ១២:៤)។ ហើយព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ឈ្មោះនោះនឹងមិនឈប់ត្រឹមតែធ្វើឲ្យគាត់ធំឡើងប៉ុណ្ណោះទេ គឺនឹងហូរទៅដល់អ្នកដទៃ តាមរយៈពាក្យ ‘ឯងនឹងធ្វើជាទីបញ្ចេញពរ’។

នេះមិនមែនមានន័យថា ការខិតខំដើម្បីមានឈ្មោះសុទ្ធតែខុសនោះទេ។ ការធ្វើការងារដែលយើងទទួលខុសត្រូវដោយស្មោះត្រង់ ហើយមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ គឺជារឿងដ៏មានតម្លៃ។ ប៉ុន្តែបើឈ្មោះនោះក្លាយជាកំពែងការពារខ្លួនយើង យើងនឹងហត់នឿយរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីថែរក្សាកំពែងនោះ។ នៅពេលបែបនោះ មានរឿងមួយដែលយើងគួរនឹកចាំ៖ អ្វីដែលយើងបានសង់ មិនមែនជាពាក្យចុងក្រោយ ដែលកំណត់ថាយើងជានរណានោះទេ។

នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃ មុននឹងរាប់មើលថា ថ្ងៃនេះយើងបានសង់អ្វីខ្លះ ការសរសេរឃ្លាខ្លីមួយទុក ក៏ប្រហែលជាល្អដែរ៖ ‘ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ មិនមែនកំណត់ដោយអ្វីដែលខ្ញុំបានសង់ប៉ុណ្ណោះទេ’។ ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាប្រទានឈ្មោះដល់អាប់រ៉ាម ហើយប្រទានពាក្យ ‘ឯងនឹងធ្វើជាទីបញ្ចេញពរ’ មកជាមួយផង។ ពេលដៃដែលកំពុងក្ដាប់អ្វីដែលយើងបានសង់ បន្ធូរបន្តិច យើងប្រហែលជាមានពេល ប្រើដៃនោះហុចសេចក្ដីសប្បុរសតូចមួយ ដល់មនុស្សដែលនៅក្បែរយើង។

“ឱព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅអាប់រ៉ាម ហើយលើកឈ្មោះគាត់ឲ្យធំ។ ពេលយើងខ្ញុំចង់សង់ឈ្មោះដោយខ្លួនឯង ហើយពួននៅក្នុងនោះ សូមបញ្ឈប់យើងខ្ញុំ។ សូមឲ្យយើងខ្ញុំនឹកចាំថា ឈ្មោះរបស់យើងខ្ញុំ មិនមែនជាអ្វីដែលយើងខ្ញុំបានសង់ទេ គឺជាឈ្មោះដែលព្រះអង្គបានហៅយើងខ្ញុំ។ សូមឲ្យថ្ងៃនេះក្លាយជាថ្ងៃដែលយើងខ្ញុំធ្វើជាពរតូចមួយ ដល់មនុស្សដែលនៅក្បែរយើងខ្ញុំ។ អាម៉ែន។”

🕊 របៀបប្រើក្នុងការបម្រើ

សំណួរបើក
សួរថា “បើប្អូនអាចធ្វើឲ្យមនុស្សទាំងអស់ស្គាល់ប្អូន តើប្អូនចង់ធ្វើអ្វី?” ហើយស្ដាប់ចម្លើយរបស់កុមារពីរបីនាក់។ បន្ទាប់មក និយាយថា “ថ្ងៃនេះ ក្នុងព្រះគម្ពីរ មានមនុស្សដែលសង់ប៉មយ៉ាងខ្ពស់ ដើម្បីធ្វើឈ្មោះឲ្យខ្លួន។ តោះ យើងមើលជាមួយគ្នាថា មានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះពួកគេ” រួចចូលទៅក្នុងអត្ថបទ។

សកម្មភាព
ចែកកែវក្រដាស ឬប្លុកសម្រាប់លេងសង់ ឲ្យក្រុមនីមួយៗ ហើយឲ្យពួកគេសង់ប៉មឲ្យខ្ពស់បំផុត ក្នុងរយៈពេលពីរនាទី។ ពេលសង់រួច អាន ១១:៤ ជាមួយគ្នា ហើយសរសេរហេតុផលពីរ ដែលមនុស្សសង់ប៉ម (‘ដើម្បីឲ្យយើងបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ’ និង ‘ក្រែងលោយើងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ’) នៅលើក្ដារខៀន។ បន្ទាប់មក អាន ១២:២ ហើយសរសេរព្រះបន្ទូលដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់អាប់រ៉ាម (‘លើកឈ្មោះឯងឲ្យធំ’ និង ‘ឯងនឹងធ្វើជាទីបញ្ចេញពរ’) នៅក្បែរនោះ ដើម្បីប្រៀបធៀបបន្ទាត់ទាំងពីរ។ ចុងក្រោយ បង្ហាញរូបភាព ‘ពួកគេក៏លែងសង់ទីក្រុងនោះ’ ពីរូបភាពថ្ងៃនេះ ហើយសួរថា “តើប៉មដែលមនុស្សកំពុងសង់ ទីបំផុតទៅជាយ៉ាងណា? ហើយមនុស្សដែលមិនចង់ខ្ចាត់ខ្ចាយ ទៅជាយ៉ាងណាដែរ?”

ការអនុវត្ត
ចែកកាតតូចៗឲ្យកុមារ ហើយឲ្យពួកគេសរសេរឈ្មោះខ្លួនឯងនៅខាងមុខ។ នៅខាងក្រោយ ឲ្យពួកគេសរសេរឈ្មោះមនុស្សម្នាក់ ដែល “សប្ដាហ៍នេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើជាពរដល់គាត់” ហើយសរសេររឿងតូចមួយ ដែលពួកគេនឹងធ្វើសម្រាប់មនុស្សនោះ (ឧទាហរណ៍ ចែករំលែកប្រដាប់ក្មេងលេងជាមួយប្អូន ឬសួរសុខទុក្ខមិត្តភក្តិមុន)។ សង្ខេបថា “មនុស្សនៅបាបិលចង់ធ្វើឈ្មោះឲ្យខ្លួនឯង ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាជាមុនថា ព្រះអង្គនឹងលើកឈ្មោះអាប់រ៉ាមឲ្យធំ ហើយនឹងធ្វើឲ្យគាត់ក្លាយជាពរដល់អ្នកដទៃ តាមរយៈឈ្មោះនោះ” ហើយនៅពេលជួបគ្នាលើកក្រោយ សួរគ្នាថា តើបានធ្វើរឿងដែលសរសេរនៅលើកាតហើយឬនៅ។

🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យយូរ ឬចុចកណ្ដុរស្ដាំ ដើម្បីរក្សាទុក

ចូរយើងសង់ទីក្រុងមួយ និងប៉មមួយ	ប្រទះឃើញវាលមួយនៅស្រុកស៊ីណើរ ហើយតាំងទីលំនៅនៅទីនោះ
ចូរយើងធ្វើឥដ្ឋ ហើយដុតឲ្យឆ្អិន	ពួកគេក៏លែងសង់ទីក្រុងនោះ

📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។

🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។

---

📚 ចង់បង្រៀនរឿងនេះមែនទេ?

▶ លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊲ តាមគ្រួ តាមភាសា និងតាមនគរ · អត្ថបទនៅមុនអត្ថបទថ្ងៃនេះភ្លាម អំពីបញ្ជីឈ្មោះកូនចៅណូអេ ដែលបានរីករាលដាលពេញផែនដី តាមគ្រួ និងតាមភាសា
📖 លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㉒ អំពាវនាវដល់ព្រះនាម · រឿងរបស់មនុស្សដែលចាប់ផ្ដើមអំពាវនាវដល់ព្រះនាមព្រះយេហូវ៉ា មិនមែនដល់ឈ្មោះរបស់ខ្លួនទេ

Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0។ អាចប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។