Genesis Deeper ㊴ បញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិម · ហេតុអ្វីបានជាបញ្ជីនេះមិនមានពាក្យស្លាប់សូម្បីតែម្ដង? (លោកុប្បត្តិ ១១:១០~២៦)

លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ · ㊴

ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។

នេះជាបញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិម។ ក្រោយទឹកជំនន់ ២ ឆ្នាំ កាលសិមអាយុបាន ១០០ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានអើប៉ាក់សាឌ។ ក្រោយដែលបង្កើតអើប៉ាក់សាឌមក គាត់រស់នៅ ៥០០ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។ អើប៉ាក់សាឌអាយុបាន ៣៥ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានសេឡា។ ក្រោយដែលបង្កើតសេឡាមក គាត់រស់នៅ ៤០៣ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។ សេឡាអាយុបាន ៣០ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានហេប៊ើរ។ ក្រោយដែលបង្កើតហេប៊ើរមក គាត់រស់នៅ ៤០៣ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។ ហេប៊ើរអាយុបាន ៣៤ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានផាលេក។ ក្រោយដែលបង្កើតផាលេកមក គាត់រស់នៅ ៤៣០ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។ ផាលេកអាយុបាន ៣០ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានរេហ៊ូវ។ ក្រោយដែលបង្កើតរេហ៊ូវមក គាត់រស់នៅ ២០៩ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។ រេហ៊ូវអាយុបាន ៣២ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានសេរូក។ ក្រោយដែលបង្កើតសេរូកមក គាត់រស់នៅ ២០៧ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។ សេរូកអាយុបាន ៣០ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានណាឃរ។ ក្រោយដែលបង្កើតណាឃរមក គាត់រស់នៅ ២០០ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។ ណាឃរអាយុបាន ២៩ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានថេរ៉ា។ ក្រោយដែលបង្កើតថេរ៉ាមក គាត់រស់នៅ ១១៩ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។ ថេរ៉ាអាយុបាន ៧០ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានអាប់រ៉ាម ណាឃរ និងហារ៉ាន។

លោកុប្បត្តិ ១១:១០~២៦

១. បញ្ជីឈ្មោះដែលលេចឡើង ក្រោយពិភពលោកបានបែកខ្ញែក

នៅក្នុងរឿងមុនភ្លាម មនុស្សបានសង់ប៉មនៅបាបិល ប៉ុន្តែពួកគេលែងស្ដាប់ភាសាគ្នាយល់ ហើយបានបែកខ្ញែកទៅពេញផែនដី (១១:៩)។ ពេលរឿងនោះទើបតែចប់ អត្ថបទក៏បើកបញ្ជីឈ្មោះមួយភ្លាម ដោយពាក្យថា «នេះជាបញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិម» (១១:១០)។ សិម គឺជាកូនប្រុសម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនប្រុសទាំងបីរបស់ណូអេ ដែលបានចូលក្នុងទូកធំកាលមានទឹកជំនន់។

បញ្ជីពង្សាវតារ គឺជាកំណត់ត្រាដែលសរសេរតាមជំនាន់ថា នៅក្នុងគ្រួសារមួយ អ្នកណាបានបង្កើតអ្នកណា។ អត្ថបទថ្ងៃនេះចាប់ផ្ដើមពីសិម ចុះតាមប្រាំបួនជំនាន់ ហើយបញ្ចប់ដោយពាក្យថា ថេរ៉ាបានបង្កើតកូនប្រុសបីនាក់ គឺអាប់រ៉ាម ណាឃរ និងហារ៉ាន (១១:២៦)។ អាប់រ៉ាម គឺជាមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅនៅជំពូកបន្ទាប់ភ្លាម ហើយក្រោយមក គាត់ត្រូវបានហៅថា អ័ប្រាហាំ។

ប៉ុន្តែបើយើងដាក់បញ្ជីពង្សាវតារនេះនៅក្បែរបញ្ជីពង្សាវតាររបស់អ័ដាម នៅលោកុប្បត្តិជំពូក ៥ ហើយអានប្រៀបធៀបគ្នា យើងនឹងឃើញភាពខុសគ្នាមួយយ៉ាងច្បាស់។ នៅជំពូក ៥ កំណត់ត្រារបស់មនុស្សស្ទើរតែទាំងអស់ បញ្ចប់ដោយពាក្យ ‘រួចគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ’។ នៅក្នុងបញ្ជីពង្សាវតារនៃជំពូក ១១ នេះ ពាក្យនោះមិនលេចឡើងសូម្បីតែម្ដង។ ដូច្នេះ មានសំណួរមួយកើតឡើង៖ ហេតុអ្វីបានជាបញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិម មិនដែលនិយាយថា ‘ស្លាប់’ សូម្បីតែម្ដង? តើបញ្ជីពង្សាវតារនេះចង់បង្ហាញអ្វី បានជាត្រូវសរសេរបែបនេះ?

២. តើវាគ្រាន់តែជាបញ្ជីលេខដែលគួរឲ្យធុញទេ?

និយាយឲ្យត្រង់ទៅ បញ្ជីពង្សាវតារ គឺជាកន្លែងដែលយើងចង់រំលងជាងគេ ពេលអានព្រះគម្ពីរ។ ឈ្មោះដែលមិនធ្លាប់ឮ លេចឡើងជាមួយអាយុ និងចំនួនឆ្នាំបន្តបន្ទាប់គ្នា ហើយមនុស្សជាច្រើនមិនដឹងថា ត្រូវចាប់អារម្មណ៍លើអ្វីពេលអានទេ។ អត្ថបទថ្ងៃនេះក៏ដូច្នោះដែរ។ ពេលមើលដំបូង វាជាបញ្ជីដែលកំណត់ត្រារបស់មនុស្សប្រាំបួននាក់ ត្រូវបានសរសេរម្ដងហើយម្ដងទៀតតាមទម្រង់ដដែល។

ប៉ុន្តែបញ្ជីបែបនេះ បើយើងមើលថា អ្វីខ្លះត្រូវបាននិយាយដដែលៗ ហើយអ្វីខ្លះបាត់ទៅ នោះយើងនឹងចាប់ផ្ដើមយល់វា។ សូមយើងអានកំណត់ត្រារបស់មនុស្សម្នាក់នៅជំពូក ៥ និងមនុស្សម្នាក់នៅជំពូក ១១ តាមលំដាប់។ ជាដំបូង គឺអ័ដាមនៅជំពូក ៥៖

«ក្រោយដែលបង្កើតសេតមក អ័ដាមរស់នៅបាន ៨០០ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនជាប្រុសជាស្រី។ អាយុអ័ដាមទាំងអស់បាន ៩៣០ ឆ្នាំ រួចគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ។» (៥:៤~៥)

បន្ទាប់មក គឺអើប៉ាក់សាឌនៅជំពូក ១១៖

«អើប៉ាក់សាឌអាយុបាន ៣៥ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានសេឡា។ ក្រោយដែលបង្កើតសេឡាមក គាត់រស់នៅ ៤០៣ ឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី។» (១១:១២~១៣)

ផ្នែកខាងដើមនៃកំណត់ត្រាទាំងពីរស្ទើរតែដូចគ្នា។ ទាំងពីរសរសេរថា មនុស្សនោះបង្កើតកូនប្រុសនៅអាយុប៉ុន្មាន ហើយក្រោយនោះ រស់នៅប៉ុន្មានឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតកូនប្រុសកូនស្រី។ ភាពខុសគ្នានៅខាងចុង។ ជំពូក ៥ បិទកំណត់ត្រារបស់មនុស្សម្នាក់ ដោយពាក្យថា ‘អាយុរបស់គាត់ទាំងអស់បានប៉ុន្មានឆ្នាំ រួចគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ’។ ជំពូក ១១ ឈប់ត្រឹម ‘ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី’ ហើយបន្តទៅមនុស្សបន្ទាប់ភ្លាម។

៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · មិនសរសេរចុងបញ្ចប់ទេ តែបន្តទៅឈ្មោះបន្ទាប់

ចម្លើយមានដូច្នេះ៖ បញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិម មិនមែនជាបញ្ជីដែលសរសេរថា ជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗបានបញ្ចប់យ៉ាងដូចម្ដេចនោះទេ គឺជាបញ្ជីដែលសរសេរថា ជីវិតបានបន្តទៅមុខយ៉ាងដូចម្ដេច។ បញ្ជីនេះមិនប្រើពាក្យ ‘ស្លាប់’ សូម្បីតែម្ដង គឺប្រើតែពាក្យ ‘បង្កើតបាន’ បន្តគ្នា ហើយនៅកណ្ដាលពិភពលោកដែលបានបែកខ្ញែកនៅបាបិល វាតាមខ្សែតែមួយរហូតដល់អាប់រ៉ាម។ ទោះបីមនុស្សបានបែកខ្ញែកក៏ដោយ រឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនដាច់ទេ គឺបន្តទៅរកមនុស្សម្នាក់។

ជាដំបូង សូមមើលម្ដងទៀតថា ជំពូក ៥ ជាបញ្ជីពង្សាវតារបែបណា។ នៅជំពូក ៥ ពាក្យ ‘ស្លាប់’ លេចឡើងប្រាំបីដង។ យើងអាចបើកព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ ហើយរាប់ដោយខ្លួនឯងបាន។ កំណត់ត្រារបស់អ័ដាម សេត អេណុស កៃណាន ម៉ាលេលាល យ៉ារេឌ មធូសាឡា និងឡាមេក សុទ្ធតែបញ្ចប់ដោយពាក្យនេះ។ មានតែកំណត់ត្រារបស់ហេណុកប៉ុណ្ណោះ ដែលបញ្ចប់ខុសគេ គឺ ‘…គាត់មិននៅទៀតទេ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានទទួលយកគាត់ទៅ’ (៥:២៤)។ ចំណែកកំណត់ត្រារបស់ណូអេ ដែលនៅចុងក្រោយគេ ឈប់ត្រឹមពាក្យថា គាត់បានបង្កើតកូនប្រុសបីនាក់ (៥:៣២) ហើយទាល់តែដល់ ៩:២៩ ទើបត្រូវបានបិទដោយពាក្យ ‘ស្លាប់’។ មុននោះ នៅជំពូក ៣ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅមនុស្សថា «…ឯងជាធូលីដី ក៏ត្រូវត្រឡប់ទៅជាធូលីដីវិញ» (៣:១៩)។ បញ្ជីពង្សាវតារនៃជំពូក ៥ បានបង្ហាញថា មនុស្សស្លាប់មែនដូចព្រះបន្ទូលនោះ ដោយឲ្យយើងឮពាក្យ ‘ស្លាប់’ ម្ដងហើយម្ដងទៀតដល់ទៅប្រាំបីដង។ កូនៗបានកើតមកមែន ប៉ុន្តែក្រៅពីហេណុក កំណត់ត្រារបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ចុងក្រោយត្រូវបានបិទដោយសេចក្ដីស្លាប់។

នៅក្នុងបញ្ជីពង្សាវតារនៃជំពូក ១១ ពាក្យនោះបាត់ទៅ។ នៅក្នុងកំណត់ត្រារបស់មនុស្សប្រាំបួននាក់ ចាប់ពីសិមរហូតដល់ថេរ៉ា គ្មានកន្លែងណាមានពាក្យ ‘ស្លាប់’ ទេ។ ចំនួនឆ្នាំនៃអាយុទាំងមូល ដូចជា ‘អាយុរបស់គាត់ទាំងអស់បានប៉ុន្មានឆ្នាំ’ ដែលជំពូក ៥ សរសេរសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ ក៏គ្មានដែរ។ អ្វីដែលនៅសល់ មានតែពីរបន្ទាត់ គឺ ‘អាយុបានប៉ុន្មានឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានអ្នកណា’ និង ‘ក្រោយនោះ គាត់រស់នៅប៉ុន្មានឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី’ ហើយកំណត់ត្រារបស់ថេរ៉ា ដែលនៅចុងក្រោយគេ បញ្ចប់ត្រឹមបន្ទាត់ទីមួយ។

នេះមិនមែនមានន័យថា មនុស្សទាំងនោះមិនបានស្លាប់ទេ។ នៅផ្នែកបន្ទាប់ភ្លាម អត្ថបទត្រឡប់មកសរសេរអំពីសេចក្ដីស្លាប់វិញ គឺហារ៉ានបានស្លាប់មុនថេរ៉ាជាឪពុក (១១:២៨) ហើយថេរ៉ាក៏បានស្លាប់នៅកន្លែងមួយឈ្មោះ ខារ៉ាន ដែរ (១១:៣២)។ អត្ថបទមិនពន្យល់ដោយផ្ទាល់ទេថា ហេតុអ្វីបានជាបញ្ជីពង្សាវតារនេះមិនសរសេរអំពីសេចក្ដីស្លាប់ ខុសពីជំពូក ៥។ ប៉ុន្តែដោយសារសរសេរបែបនេះ នៅក្នុងបញ្ជីពង្សាវតារនេះ រឿងមិនឈប់នៅត្រង់ឈ្មោះណាមួយទេ។ រាល់កន្លែងដែលឈ្មោះមួយចប់ ឈ្មោះបន្ទាប់បន្តភ្លាម។

ដូច្នេះ បញ្ជីពង្សាវតារនេះ មិនមែនជាបញ្ជីឈ្មោះលើផ្នូរ ដែលកត់ទុកឈ្មោះអ្នកដែលបានកន្លងផុតទៅម្នាក់ម្ដងៗនោះទេ។ វាជាផ្លូវដែលនាំពីពិភពលោកដែលបានបែកខ្ញែក ទៅរកអាប់រ៉ាម។ ហើយនៅចុងផ្លូវនោះ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅអាប់រ៉ាមថា «…ទៅនៅឯស្រុកដែលអញនឹងបង្ហាញឯងចុះ» (១២:១) ហើយព្រះអង្គចាប់ផ្ដើមរឿងថ្មីមួយ។

៤. ពន្យល់ពាក្យ · តូលេដូត · ហាយ៉ា · មូត

ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ត្រូវបានសរសេរដំបូងជាភាសាហេព្រើរ។ សូមយើងមើលពាក្យហេព្រើរបីពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ។

① បញ្ជីពង្សាវតារ · តូលេដូត (תּוֹלְדֹת)។ ពាក្យនេះមកពីកិរិយាសព្ទ ‘បង្កើតកូន’ ហើយបើបកតាមន័យត្រង់ គឺ ‘អ្វីៗដែលបានបង្កើតមក’ ពោលគឺរឿងដែលបន្តចេញពីមនុស្សម្នាក់។ គម្ពីរលោកុប្បត្តិដាក់ពាក្យនេះដូចជាចំណងជើង នៅគ្រប់កន្លែងដែលរឿងធំមួយផ្លាស់ប្ដូរ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកប្រែពាក្យនេះដោយពាក្យខុសៗគ្នា ប៉ុន្តែ ‘ដើមកំណើតនៃផ្ទៃមេឃ និងផែនដី’ (២:៤) ‘បញ្ជីពង្សាវតារនៃពូជអ័ដាម’ (៥:១) ‘ពង្សាវតាររបស់ណូអេ’ (៦:៩) និង ‘បញ្ជីតំណវង្សពីសិម ហាំ និងយ៉ាផែត’ (១០:១) សុទ្ធតែជាពាក្យហេព្រើរនេះ។ ‘បញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិម’ (១១:១០) នៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ និង ‘តំណវង្សរបស់ថេរ៉ា’ (១១:២៧) ដែលបន្តភ្លាម ក៏ដូច្នោះដែរ។ នៅកន្លែងដែលបញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិមចប់ បញ្ជីពង្សាវតាររបស់ថេរ៉ាចាប់ផ្ដើម ហើយនៅក្នុងបញ្ជីពង្សាវតាររបស់ថេរ៉ា រឿងរបស់អាប់រ៉ាមចាប់ផ្ដើម។ រាល់កន្លែងដែលពាក្យនេះលេចឡើង រឿងក៏ឆ្លងទៅមនុស្សបន្ទាប់។

② រស់ · ហាយ៉ា (חָיָה)។ ចាប់ពីខ ១១ ដល់ខ ២៦ នៃអត្ថបទថ្ងៃនេះ កិរិយាសព្ទនេះលេចឡើងម្ដងនៅក្នុងខនីមួយៗ ទាំងដប់ប្រាំមួយខ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកប្រែពាក្យនេះថា ‘រស់នៅ’ ក្នុងប្រាំបីខ គឺខ ១១ ១៣ ១៥ ១៧ ១៩ ២១ ២៣ និង ២៥ ដូចជា ‘គាត់រស់នៅ ៥០០ ឆ្នាំទៀត’។ ប៉ុន្តែក្នុងប្រាំបីខទៀត គឺខ ១២ ១៤ ១៦ ១៨ ២០ ២២ ២៤ និង ២៦ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរសរសេរថា ‘អាយុបាន ៣៥ ឆ្នាំ’ ដូច្នេះពាក្យ ‘រស់’ មើលមិនឃើញ។ ក្នុងភាសាហេព្រើរ ខទាំងនោះក៏ប្រើកិរិយាសព្ទដដែល ហើយមានន័យថា ‘គាត់រស់នៅ ៣៥ ឆ្នាំ ហើយបង្កើតបានសេឡា’។ ដូច្នេះ ក្នុងភាសាហេព្រើរ បញ្ជីពង្សាវតារនេះមានពាក្យ ‘រស់’ ដប់ប្រាំមួយដង ហើយមិនមានពាក្យ ‘ស្លាប់’ សូម្បីតែម្ដង។

③ ស្លាប់ · មូត (מוּת)។ ពាក្យដើមនៃ ‘ស្លាប់’ គឺ មូត។ ពាក្យ ‘រួចគាត់ក៏ស្លាប់ទៅ’ នៅជំពូក ៥ ក្នុងភាសាហេព្រើរ គឺជាពាក្យតែមួយ គឺ វ៉ាយ៉ាមោត (וַיָּמֹת)។ វាជាកិរិយាសព្ទនេះ ដែលមានពាក្យ ‘ហើយ’ ភ្ជាប់នៅខាងមុខ ហើយមានន័យថា ‘ហើយគាត់បានស្លាប់’។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ពាក្យនេះលេចឡើងប្រាំបីដងនៅជំពូក ៥ បន្ទាប់មក លេចឡើងម្ដងទៀតនៅ ៩:២៩ ក្នុងកំណត់ត្រាដែលថា ណូអេបានស្លាប់។ ក្រោយនោះ ពាក្យនេះមិនលេចឡើងសោះ ទាំងក្នុងបញ្ជីពង្សាវតារនៃជំពូក ១០ ក្នុងរឿងបាបិល និងក្នុងដប់ប្រាំពីរខនៃអត្ថបទថ្ងៃនេះ។ ទាល់តែដល់ ១១:២៨ ពេលហារ៉ានស្លាប់ ទើបវាលេចឡើងម្ដងទៀត។ អត្ថបទថ្ងៃនេះឆ្លងកាត់ប្រាំបួនជំនាន់ រហូតដល់អាប់រ៉ាម ដោយប្រើតែពាក្យ ‘រស់’ និង ‘បង្កើតបាន’ ប៉ុណ្ណោះ។

៥. រឿងមួយទៀត · ពីបញ្ជីពង្សាវតារដែលរីករាលដាល មកខ្សែតែមួយ

កូនចៅរបស់សិម ត្រូវបានណែនាំម្ដងរួចហើយ នៅជំពូក ១០ មុននេះភ្លាម។ នៅទីនោះ អត្ថបទសរសេរឈ្មោះកូនប្រុសទាំងប្រាំនាក់របស់សិម (១០:២២)។ ហេប៊ើរមានកូនប្រុសពីរនាក់ គឺផាលេក និងប្អូនរបស់ផាលេកឈ្មោះ យ៉ុកថាន ហើយអត្ថបទក៏សរសេរឈ្មោះកូនប្រុសទាំងដប់បីនាក់របស់យ៉ុកថាន ម្នាក់ម្ដងៗ (១០:២៥~២៩)។ ជំពូក ១០ គឺជាបញ្ជីពង្សាវតារដែលបង្ហាញថា គ្រួសាររបស់សិមបានបែកចេញជាច្រើនមែក ហើយរីករាលដាលយ៉ាងទូលាយ។

ជំពូក ១១ សរសេរអំពីគ្រួសារដដែលនោះ ខុសគ្នាទាំងស្រុង។ ក្នុងមួយជំនាន់ អត្ថបទទុកឈ្មោះតែមនុស្សម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងចំណោមកូនប្រុសប្រាំនាក់របស់សិម អត្ថបទតាមតែអើប៉ាក់សាឌម្នាក់ ហើយក្នុងចំណោមកូនប្រុសពីរនាក់របស់ហេប៊ើរ អត្ថបទតាមតែផាលេកម្នាក់។ កូនប្រុសកូនស្រីដទៃទៀត ត្រូវបានដាក់នៅក្នុងឃ្លាតែមួយ គឺ ‘ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី’។ ឃ្លានេះលេចឡើងប្រាំបីដងនៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ។ កូនទាំងនោះពិតជាមានមែន ប៉ុន្តែអត្ថបទមិនសរសេរឈ្មោះរបស់ពួកគេទេ គឺបន្តតាមតែខ្សែមួយប៉ុណ្ណោះ។

ហើយខ្សែតែមួយនោះ បញ្ចប់ដោយរូបរាងដែលដូចនឹងចុងជំពូក ៥ ណាស់។ ជំពូក ៥ បញ្ចប់ដោយ «ឯណូអេ គាត់អាយុបាន ៥០០ ឆ្នាំ នោះបង្កើតបានសិម ហាំ និងយ៉ាផែត» (៥:៣២) ហើយអត្ថបទថ្ងៃនេះបញ្ចប់ដោយ «ថេរ៉ាអាយុបាន ៧០ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានអាប់រ៉ាម ណាឃរ និងហារ៉ាន» (១១:២៦)។ ពីអ័ដាមដល់ណូអេ មានឈ្មោះដប់ ហើយពីសិមដល់អាប់រ៉ាម ក៏មានឈ្មោះដប់ដែរ។ បញ្ជីពង្សាវតារទាំងពីរបញ្ចប់ដោយឈ្មោះកូនប្រុសបីនាក់ ហើយបន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់ចាប់ផ្ដើមកិច្ចការថ្មីជាមួយមនុស្សម្នាក់។ ក្រោយបញ្ជីពង្សាវតារមុន មានរឿងណូអេ និងទឹកជំនន់ ហើយក្រោយបញ្ជីពង្សាវតារនេះ មានរឿងដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅអាប់រ៉ាម។

៦. សម្រាប់យើងថ្ងៃនេះ

អត្ថបទនេះទុកសារមួយឲ្យយើង៖ ទោះបីមនុស្សបានបែកខ្ញែកក៏ដោយ រឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនដាច់ទេ គឺឆ្លងកាត់ជីវិតដែលនៅសល់តែឈ្មោះ និងពីរបីបន្ទាត់ ហើយបន្តទៅដល់មនុស្សម្នាក់។

សម្រាប់ឈ្មោះដូចជា រេហ៊ូវ ឬសេរូក នៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ព្រះគម្ពីរមិនសរសេរអ្វីទាំងអស់ ក្រៅពីថា គាត់បង្កើតកូនប្រុសនៅអាយុប៉ុន្មាន ហើយរស់នៅប៉ុន្មានឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតកូនប្រុសកូនស្រី។ គ្មានសូម្បីតែមួយបន្ទាត់ថា គាត់បានធ្វើអ្វី ឬបានទុកអ្វីឲ្យគេ។ ទោះយ៉ាងនោះក៏ដោយ អត្ថបទមិនបានរំលងឈ្មោះទាំងនោះទេ ហើយផ្លូវដែលនាំទៅដល់អាប់រ៉ាម បានបន្តដោយឆ្លងកាត់ឈ្មោះទាំងនោះម្ដងមួយៗ។

ជីវិតរបស់យើងក៏មានថ្ងៃជាច្រើនដែលកន្លងទៅបែបនោះដែរ។ មានថ្ងៃដែលយើងទៅធ្វើការម៉ោងដដែល ធ្វើការងារដដែល ហើយត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ មានរយៈពេលពីរបីឆ្នាំ ដែលពេញមួយថ្ងៃកន្លងទៅ ដោយគ្រាន់តែឲ្យកូនញ៉ាំ និងដាក់កូនឲ្យដេក ហើយក៏មានរដូវមួយដែលយើងត្រូវផ្អាកការងាររបស់ខ្លួន ដើម្បីនៅថែឪពុកម្ដាយដែលចាស់ជរា។ ពេលនោះ ជួនកាលយើងគិតក្នុងចិត្តថា ‘ជីវិតខ្ញុំប្រហែលជាចប់ត្រឹមពីរបីបន្ទាត់ ដែលគ្មានអ្នកណានឹកចាំ’។

កំណត់ត្រារបស់មនុស្សនៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ក៏មានតែពីរបន្ទាត់ដែរ គឺថាគាត់បានបង្កើតអ្នកណា ហើយក្រោយនោះ គាត់រស់នៅប៉ុន្មានឆ្នាំទៀត ទាំងបង្កើតកូនប្រុសកូនស្រី។ ប៉ុន្តែអត្ថបទមិនបិទរឿងរបស់ពួកគេត្រឹមពីរបន្ទាត់នោះទេ គឺបន្តទៅឈ្មោះបន្ទាប់។ ហើយនៅចុងនៃការបន្តនោះ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅអាប់រ៉ាម ហើយសន្យាថា តាមរយៈគាត់ ‘គ្រប់ទាំងគ្រួនៅផែនដី’ នឹងបានពរ (១២:៣)។

យើងដែលអានអត្ថបទនេះ ដឹងថាបញ្ជីពង្សាវតារនេះនាំទៅដល់អាប់រ៉ាម។ ប៉ុន្តែថ្ងៃធម្មតារបស់យើងថ្ងៃនេះ នឹងបន្តទៅរកអ្វី យើងមិនអាចដឹងទាំងអស់នៅពេលនេះទេ។ អត្ថបទក៏មិនបាននិយាយថា រេហ៊ូវ និងសេរូក ដឹងថាប៉ុន្មានជំនាន់ក្រោយពួកគេ អាប់រ៉ាមនឹងកើតមកនោះដែរ។ ក៏មានថ្ងៃដែលយើងមើលមិនឃើញថា មានអ្វីបន្តសោះ។ ប៉ុន្តែតាមរយៈឈ្មោះទាំងដប់ ដែលបញ្ជីនេះមិនបានកត់ត្រាអំពីចុងបញ្ចប់របស់ពួកគេ អត្ថបទបង្ហាញយើងថា អ្នកដែលបន្តរឿងនេះ មិនមែនជាមនុស្សទេ គឺជាព្រះជាម្ចាស់។

ពេលបញ្ចប់ថ្ងៃ មុននឹងបិទថ្ងៃនេះដោយគំនិតថា ‘ថ្ងៃមួយទៀតបានចប់ទៅដូច្នេះ’ ប្រហែលជាល្អដែរ បើយើងសរសេរមួយបន្ទាត់ខ្លីទុក៖ ‘ថ្ងៃនេះមិនមែនជាថ្ងៃដែលគ្រាន់តែចប់ទៅនោះទេ គឺជាថ្ងៃមួយនៅក្នុងរឿងដែលព្រះជាម្ចាស់កំពុងបន្ត’។ ព្រឹកស្អែក ពេលយើងអានបន្ទាត់នោះម្ដងទៀត យើងប្រហែលជាអាចចាប់ផ្ដើមថ្ងៃធម្មតាដូចសព្វដង ដោយចិត្តខុសពីមុនបន្តិច។

“ឱព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គបានបន្តរឿងរបស់ព្រះអង្គ ឆ្លងកាត់គ្រួសាររបស់សិម រហូតដល់អាប់រ៉ាម សូម្បីតែនៅក្នុងពិភពលោកដែលបានបែកខ្ញែក។ ពេលយើងមានអារម្មណ៍ថា ថ្ងៃធម្មតារបស់យើងចប់ទៅដោយគ្មានន័យ សូមឲ្យយើងនឹកចាំថា ព្រះអង្គជាអ្នកដែលបន្តរឿងនោះ។ ទោះបីជីវិតរបស់យើងហាក់ដូចជានឹងនៅសល់តែឈ្មោះ និងពីរបីបន្ទាត់ ដូចរេហ៊ូវ និងសេរូកក៏ដោយ សូមឲ្យយើងជឿថា នៅចំពោះព្រះអង្គ វាមិនមែនជាជីវិតដែលដាច់ទេ។ សូមឲ្យពេលវេលាដែលយើងនៅជាមួយមនុស្សនៅក្បែរយើងថ្ងៃនេះ ក៏ស្ថិតនៅក្នុងរឿងរបស់ព្រះអង្គដែរ។ អាម៉ែន។”

🕊 របៀបប្រើក្នុងការបម្រើ

សំណួរបើក
សួរថា “តើនរណាដឹងឈ្មោះជីតារបស់ជីតាខ្លួនទេ?” ហើយស្ដាប់ចម្លើយរបស់កុមារ។ បន្ទាប់មក និយាយថា “ថ្ងៃនេះ ក្នុងព្រះគម្ពីរ មានឈ្មោះដប់ ចាប់ពីមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ សិម រហូតដល់មនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ អាប់រ៉ាម ដែលបន្តពីឪពុកទៅកូនប្រុស ហើយពីកូនប្រុសនោះទៅកូនប្រុសទៀត។ នៅចន្លោះឈ្មោះទាំងនេះ មានពាក្យមួយដែលបាត់។ តោះ យើងរកវាជាមួយគ្នា” រួចចូលទៅក្នុងអត្ថបទ។

សកម្មភាព
សរសេរឈ្មោះ សិម អើប៉ាក់សាឌ សេឡា ហេប៊ើរ ផាលេក រេហ៊ូវ សេរូក ណាឃរ ថេរ៉ា និងអាប់រ៉ាម នៅលើបន្ទះក្រដាសពណ៌ដប់សន្លឹក មួយសន្លឹកមួយឈ្មោះ រួចភ្ជាប់វាជារង្វង់ៗ ធ្វើជាច្រវាក់ក្រដាស។ ពេលធ្វើរួច អាន ៥:៤~៥ និង ១១:១២~១៣ ឲ្យឮៗតាមលំដាប់ ហើយសួរថា “តើកំណត់ត្រារបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់ បញ្ចប់ដោយពាក្យអ្វីរៀងៗខ្លួន?” ពេលកុមាររកឃើញថា ជំពូក ៥ មានពាក្យ ‘ស្លាប់’ ប៉ុន្តែជំពូក ១១ គ្មាន សូមលើកច្រវាក់បង្ហាញ ហើយសួរថា “បញ្ជីពង្សាវតារនេះមិនសរសេរចុងបញ្ចប់របស់មនុស្សម្នាក់ទេ គឺបន្តទៅមនុស្សបន្ទាប់ភ្លាម។ តើនៅខាងចុងមាននរណា?” ដើម្បីឲ្យកុមាររកឃើញឈ្មោះអាប់រ៉ាម។ ចុងក្រោយ បង្ហាញរូបភាព ‘បង្កើតបានអាប់រ៉ាម ណាឃរ និងហារ៉ាន’ ពីរូបភាពថ្ងៃនេះ។

ការអនុវត្ត
ចែកកាតតូចៗឲ្យកុមារ ហើយឲ្យពួកគេសរសេរឈ្មោះមនុស្សម្នាក់ “ដែលបានបន្តរបស់ល្អមកឲ្យខ្ញុំ” (ឧទាហរណ៍ ម្ដាយ យាយ ឬគ្រូ)។ នៅខាងក្រោម ឲ្យពួកគេសរសេរពាក្យអរគុណមួយឃ្លា ដែលចង់និយាយទៅមនុស្សនោះ។ សូមសង្ខេបថា “បញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិម មិនដាច់ទេ គឺបន្តរហូតដល់អាប់រ៉ាម។ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បន្តរបស់ល្អមកឲ្យយើង តាមរយៈមនុស្សនៅក្បែរយើងដែរ” ហើយលើកទឹកចិត្តពួកគេ ឲ្យនិយាយពាក្យនោះដោយផ្ទាល់ទៅមនុស្សដែលពួកគេបានសរសេរលើកាត ក្នុងសប្ដាហ៍នេះ។

🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យយូរ ឬចុចកណ្ដុរស្ដាំ ដើម្បីរក្សាទុក

នេះជាបញ្ជីពង្សាវតាររបស់សិម	អាយុបាន ៣៥ ឆ្នាំ គាត់បង្កើតបានសេឡា
គាត់រស់នៅទៀត ទាំងបង្កើតបានកូនប្រុសកូនស្រី	បង្កើតបានអាប់រ៉ាម ណាឃរ និងហារ៉ាន

📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។

🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។

---

📚 ចង់បង្រៀនរឿងនេះមែនទេ?

▶ លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㉔ ដើរជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ · មនុស្សតែម្នាក់គត់នៅក្នុងបញ្ជីពង្សាវតាររបស់អ័ដាមនៅជំពូក ៥ ដែលកំណត់ត្រាបញ្ចប់ដោយពាក្យ ‘ព្រះជាម្ចាស់បានទទួលយកគាត់ទៅ’ គឺរឿងរបស់ហេណុក
📖 លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊲ តាមគ្រួ តាមភាសា និងតាមនគរ · បញ្ជីពង្សាវតារនៃជំពូក ១០ ដែលបង្ហាញថា គ្រួសាររបស់សិមបានបែកចេញជាច្រើនមែក ហើយរីករាលដាលយ៉ាងទូលាយ

Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0។ អាចប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។