Genesis Deeper ㊸ ដោយព្រោះសារ៉ាយ · អ្នកដែលកុហកគឺអាប់រ៉ាម ហេតុអ្វីបានជាសេចក្ដីវេទនាធ្លាក់លើដំណាក់ផារ៉ោន? (លោកុប្បត្តិ ១២:១០~២០)

លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ · ㊸

ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។

នៅស្រុកនោះកើតមានអំណត់អត់ ហើយអាប់រ៉ាមចុះទៅសំណាក់នៅឯស្រុកអេស៊ីព្ទវិញ ដ្បិតអំណត់នៅស្រុកកាណានបានខ្លាំងណាស់ កាលគាត់ជិតចូលទៅក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទហើយ នោះគាត់និយាយទៅសារ៉ាយជាប្រពន្ធថា មើល អញដឹងថាឯងជាស្ត្រីមានរូបស្រស់ល្អ កាលណាពួកសាសន៍អេស៊ីព្ទឃើញឯង នោះក្រែងគេនឹងនិយាយពីឯងថាជាប្រពន្ធអញ រួចគេនឹងសម្លាប់អញទៅ ហើយទុកឯងឲ្យរស់នៅវិញ ដូច្នេះ ចូរឯងប្រាប់គេថា ឯងជាប្អូនអញទេ ដើម្បីឲ្យគេបានប្រព្រឹត្តល្អនឹងអញដោយព្រោះឯង ហើយឲ្យអញមានជីវិតរស់នៅដោយសារឯងផង។ កាលអាប់រ៉ាមបានចូលទៅក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទហើយ នោះពួកសាសន៍អេស៊ីព្ទឃើញថា ប្រពន្ធគាត់មានរូបស្រស់ល្អមែន ចំណែកពួកនាម៉ឺនរបស់ផារ៉ោនក៏ឃើញនាងដែរ ហើយគេសរសើរពីនាងនៅចំពោះទ្រង់ រួចនាំទៅនៅឯព្រះរាជដំណាក់ទៅ ទ្រង់ក៏ប្រព្រឹត្តល្អនឹងអាប់រ៉ាមដោយព្រោះនាង ហើយគាត់បានហ្វូងចៀម ហ្វូងគោ និងលាឈ្មោល លាញី ហើយនិងអូដ្ឋ ព្រមទាំងបាវប្រុសបាវស្រីផង តែព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ធ្វើឲ្យផារ៉ោន និងអស់ពួកព្រះរាជដំណាក់កើតមានសេចក្ដីវេទនាជាខ្លាំង ដោយព្រោះសារ៉ាយជាប្រពន្ធរបស់អាប់រ៉ាម រួចផារ៉ោនទ្រង់ហៅអាប់រ៉ាមមកសួរថា តើឯងបានធ្វើអ្វីដល់អញដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនបានប្រាប់អញដោយត្រង់ថា នាងជាប្រពន្ធឯង ម្តេចក៏ឯងថាជាប្អូនវិញ ដើម្បីបើកឱកាសឲ្យអញបានយកនាងមកធ្វើជាប្រពន្ធដូច្នេះ នេះនែប្រពន្ធឯងហើយ ចូរយកនាងទៅវិញឥឡូវ ហើយចេញទៅចុះ ផារ៉ោនក៏បង្គាប់ដល់ពួកទ្រង់ពីដំណើរគាត់ ហើយគេបញ្ជូនគាត់ ព្រមទាំងប្រពន្ធ និងរបស់ទ្រព្យគាត់ទាំងអស់ឲ្យចេញទៅ។

លោកុប្បត្តិ ១២:១០~២០

១. អំណត់ និងពាក្យដំបូងដែលអាប់រ៉ាមនិយាយ

ក្នុងអត្ថបទមុន អាប់រ៉ាមបានចូលមកក្នុងស្រុកកាណាន តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់លេចមក ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «អញនឹងឲ្យស្រុកនេះដល់ពូជឯង» គាត់បានស្អាងអាសនាមួយ (សង់កន្លែងសម្រាប់ថ្វាយបង្គំព្រះ) រួចធ្វើដំណើរបន្តទៅខាងត្បូងទៀត (១២:៧~៩)។

អត្ថបទថ្ងៃនេះ គឺជារឿងដែលកើតឡើងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ។ នៅក្នុងស្រុកនោះ កើតមានអំណត់។ អំណត់ គឺជាពេលដែលមេឃមិនភ្លៀង ឬស្រែចម្ការខូចខាត ហើយគ្មានអាហារគ្រប់គ្រាន់។ នៅក្នុងខតែមួយ អត្ថបទប្រើពាក្យ ‘អំណត់’ ពីរដង ហើយបន្ថែមថា អំណត់នោះខ្លាំងណាស់។ អាប់រ៉ាមក៏ចុះទៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ជាកន្លែងដែលមានអាហារ។ គាត់មិនបានទៅតាំងលំនៅជាអចិន្ត្រៃយ៍ទេ គឺទៅសំណាក់នៅទីនោះមួយរយៈប៉ុណ្ណោះ។

ពេលជិតដល់ស្រុកអេស៊ីព្ទ អាប់រ៉ាមនិយាយទៅកាន់សារ៉ាយ ជាប្រពន្ធរបស់គាត់។ ពាក្យនេះពិសេស ព្រោះក្នុងចំណោមពាក្យរបស់អាប់រ៉ាមដែលព្រះគម្ពីរបានកត់ទុក នេះជាពាក្យដំបូងគេ។ ដូចដែលយើងបានឃើញក្នុងអត្ថបទមុន ពេលអាប់រ៉ាមឮសេចក្ដីសន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពេលគាត់ចេញដំណើរ និងពេលគាត់ស្អាងអាសនា ព្រះគម្ពីរមិនបានកត់ពាក្យរបស់គាត់ទុកសូម្បីតែមួយម៉ាត់។ ឥឡូវនេះ ជាលើកដំបូង អាប់រ៉ាមបើកមាត់និយាយ។

ពាក្យដំបូងនោះ គឺជាផែនការមួយដែលកើតចេញពីការភ័យខ្លាច។ គាត់ព្រួយបារម្ភថា ដោយសារប្រពន្ធគាត់ស្អាត ពួកសាសន៍អេស៊ីព្ទនឹងចង់បាននាង ហើយនឹងសម្លាប់គាត់ ដែលជាប្ដី ដើម្បីយកនាង។ ដូច្នេះ អាប់រ៉ាមសុំនាងថា «…ចូរឯងប្រាប់គេថា ឯងជាប្អូនអញទេ ដើម្បីឲ្យគេបានប្រព្រឹត្តល្អនឹងអញដោយព្រោះឯង…» (១២:១៣)។ បើនាងហៅខ្លួនឯងថាជាប្អូនរបស់គាត់ មនុស្សនឹងមិនសម្លាប់គាត់ទេ ហើយប្រហែលជាថែមទាំងប្រព្រឹត្តល្អនឹងគាត់ទៀតផង។ នោះជាការគិតគូររបស់គាត់។

អ្វីៗក៏កើតឡើងដូចដែលអាប់រ៉ាមបាននិយាយមែន។ ពួកសាសន៍អេស៊ីព្ទឃើញថា សារ៉ាយស្អាត ហើយពួកនាម៉ឺនរបស់ស្ដេច (ផារ៉ោន) ក៏សរសើរនាងនៅចំពោះស្ដេច។ សារ៉ាយត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់របស់ផារ៉ោន ហើយដោយព្រោះសារ៉ាយ ផារ៉ោនក៏ប្រព្រឹត្តល្អនឹងអាប់រ៉ាម។ អាប់រ៉ាមបានទទួលហ្វូងចៀម ហ្វូងគោ អ្នកបម្រើ សត្វលា និងអូដ្ឋ (១២:១៦)។

នៅពេលនោះហើយ ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការ។ «តែព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ធ្វើឲ្យផារ៉ោន និងអស់ពួកព្រះរាជដំណាក់កើតមានសេចក្ដីវេទនាជាខ្លាំង ដោយព្រោះសារ៉ាយជាប្រពន្ធរបស់អាប់រ៉ាម» (១២:១៧)។ ផារ៉ោនទ្រង់ហៅអាប់រ៉ាមមកសួររកហេតុផល ប្រគល់សារ៉ាយឲ្យគាត់វិញ ហើយបញ្ជូនក្រុមរបស់អាប់រ៉ាមទាំងអស់ចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ។

២. អ្នកដែលកុហក គឺអាប់រ៉ាម ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាសេចក្ដីវេទនាធ្លាក់លើផារ៉ោន?

អ្នកដែលអានរឿងនេះជាលើកដំបូង ភាគច្រើនជាប់គាំង ហើយឆ្ងល់នៅកន្លែងមួយ។ យើងគិតថា អ្នកដែលធ្វើខុស គួរតែជាអ្នកទទួលផលនៃកំហុសនោះ ទើបយុត្តិធម៌។ បើនៅសាលារៀន ក្មេងម្នាក់កុហក ហើយគ្រូបែរជាស្ដីបន្ទោសក្មេងម្នាក់ទៀត ដែលត្រូវគេបោកដោយពាក្យកុហកនោះ អ្នកណាក៏ដោយ នឹងថាវាចម្លែក។

បើអានអត្ថបទថ្ងៃនេះដោយគំនិតបែបនោះ វាពិតជាចម្លែកមែន។ អ្នកដែលប្រាប់គេថាប្រពន្ធខ្លួនជាប្អូន គឺអាប់រ៉ាម។ ផារ៉ោនគ្រាន់តែជឿពាក្យនោះ ហើយយកសារ៉ាយទៅប៉ុណ្ណោះ។ ក្រោយមក ផារ៉ោនផ្ទាល់ក៏មានរាជឱង្ការតវ៉ាថា «…ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនបានប្រាប់អញដោយត្រង់ថា នាងជាប្រពន្ធឯង» (១២:១៨)។ ប៉ុន្តែ សេចក្ដីវេទនាជាខ្លាំងបែរជាធ្លាក់លើផារ៉ោន និងព្រះរាជដំណាក់របស់ទ្រង់ ចំណែកអាប់រ៉ាមដែលកុហក បែរជាចេញទៅដោយមានហ្វូងសត្វ និងអ្នកបម្រើជាច្រើនទៅវិញ។

ហេតុនេះហើយ អត្ថបទនេះងាយនឹងត្រូវគេអានជាសំណួរមួយថា ‘តើព្រះជាម្ចាស់កាន់ជើងមនុស្សរបស់ទ្រង់ ទោះបីពួកគេធ្វើខុសក៏ដោយឬ?’ ប៉ុន្តែ អត្ថបទបានកត់ទុកយ៉ាងច្បាស់ថា ហេតុអ្វីបានជាសេចក្ដីវេទនានោះកើតឡើង។ ពេលយើងមើលឃ្លានោះ យើងនឹងឃើញចម្លើយមួយ ដែលខុសពីអ្វីដែលយើងគិតដំបូង។

៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · ហេតុផលដែលអត្ថបទកត់ទុក គឺ ‘ដោយព្រោះសារ៉ាយ’

សូមប្រាប់ចម្លើយជាមុនសិន៖ អត្ថបទមិនបានប្រាប់ថា សេចក្ដីវេទនានោះកើតឡើង ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ថ្លឹងមើលថា ផារ៉ោនធ្វើខុសប៉ុណ្ណានោះទេ។ ហេតុផលតែមួយគត់ដែលអត្ថបទកត់ទុក គឺ ‘ដោយព្រោះសារ៉ាយ’។ ពេលដែលល្បិចរបស់អាប់រ៉ាមបានធ្វើឲ្យសារ៉ាយចូលទៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់របស់ផារ៉ោន ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការ ដើម្បីនាំនាងត្រឡប់មកនៅក្បែរប្ដីវិញ។ នៅក្នុងរឿងនេះ សេចក្ដីសន្យាដែលថានឹងឲ្យស្រុកនេះ ‘ដល់ពូជឯង’ (១២:៧) នៅតែដដែល មិនមែនដោយសារល្បិចរបស់អាប់រ៉ាមទេ គឺដោយសារព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នករក្សាវាទុក។

យើងអាចពិនិត្យរឿងនេះបានតាមបីយ៉ាង។ ពីរយ៉ាងដំបូង គឺអំពីរបៀបដែលអត្ថបទហៅសារ៉ាយ ហើយយ៉ាងចុងក្រោយ គឺអំពីលទ្ធផលដែលសេចក្ដីវេទនានោះនាំមក។

ទីមួយ ឃ្លាដែលនិទានរឿង ពោលគឺមិនមែនជាពាក្យសម្ដីរបស់តួអង្គណាមួយ មិនដែលហៅសារ៉ាយថា ‘ប្អូន’ សូម្បីតែម្ដង។ ពាក្យ ‘ប្អូន’ លេចឡើងពីរដង គឺម្ដងនៅក្នុងផែនការរបស់អាប់រ៉ាម (១២:១៣) ហើយម្ដងទៀតពេលផារ៉ោនមានរាជឱង្ការសួរអាប់រ៉ាមវិញអំពីផែនការនោះ (១២:១៩)។ ពេលអាប់រ៉ាមចាប់ផ្ដើមនិយាយ នាងគឺ ‘សារ៉ាយជាប្រពន្ធ’ (១២:១១)។ ពេលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យកើតសេចក្ដីវេទនា នាងគឺ ‘សារ៉ាយជាប្រពន្ធរបស់អាប់រ៉ាម’ (១២:១៧)។ ពេលចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ នាងគឺ ‘ប្រពន្ធ’ របស់គាត់ (១២:២០)។ នៅខទី ១៤ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘ប្រពន្ធគាត់’ ប៉ុន្តែក្នុងភាសាហេព្រើរ (ភាសាដើមនៃព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់) ត្រង់ខទី ១៤ និង ១៥ ដែលរៀបរាប់ពីអ្វីដែលពួកសាសន៍អេស៊ីព្ទមើលឃើញ អត្ថបទហៅនាងថា ‘ស្ត្រីនោះ’។ សូម្បីតែនៅទីនោះ អត្ថបទក៏មិនហៅនាងថា ‘ប្អូន’ ដែរ។ អាប់រ៉ាមហៅប្រពន្ធខ្លួនថាជាប្អូន ប៉ុន្តែអត្ថបទមិនដែលយកពាក្យនោះមកប្រើតាមគាត់ទេ។

ទីពីរ នៅ ១២:១៧ ដែលជាខប្រាប់ថា ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការ អត្ថបទហៅសារ៉ាយយ៉ាងច្បាស់ម្ដងទៀតថា ‘ប្រពន្ធរបស់អាប់រ៉ាម’។ «តែព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ធ្វើឲ្យផារ៉ោន និងអស់ពួកព្រះរាជដំណាក់កើតមានសេចក្ដីវេទនាជាខ្លាំង ដោយព្រោះសារ៉ាយជាប្រពន្ធរបស់អាប់រ៉ាម» (១២:១៧)។ ទាំងហេតុផលនៃសេចក្ដីវេទនា និងកន្លែងដែលសេចក្ដីវេទនាធ្លាក់ទៅ សុទ្ធតែមាននៅក្នុងខតែមួយនេះ។ ហេតុផល គឺ ‘ដោយព្រោះសារ៉ាយ’ ហើយសេចក្ដីវេទនាបានធ្លាក់លើ ‘ផារ៉ោន និងអស់ពួកព្រះរាជដំណាក់’ ដែលបាននាំនាងទៅ។

ទីបី លទ្ធផលដែលសេចក្ដីវេទនានោះនាំមក បង្ហាញថា វាកើតឡើងដើម្បីអ្វី។ ពេលសេចក្ដីវេទនាកើតឡើង ផារ៉ោនទ្រង់ហៅអាប់រ៉ាមមក ហើយមានរាជឱង្ការថា «…នេះនែប្រពន្ធឯងហើយ ចូរយកនាងទៅវិញឥឡូវ ហើយចេញទៅចុះ» (១២:១៩)។ នៅក្នុងរឿងនេះ ព្រះជាម្ចាស់មិនមានព្រះបន្ទូលសូម្បីតែមួយម៉ាត់ទេ ទ្រង់មិនលេចមកក្នុងសុបិន ហើយក៏គ្មានព្រះបន្ទូលស្ដីបន្ទោសអាប់រ៉ាមកត់ទុកដែរ។ កិច្ចការដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ មានតែមួយ គឺធ្វើឲ្យកើតសេចក្ដីវេទនាលើដំណាក់ដែលបាននាំសារ៉ាយទៅ ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃរឿងនោះ សារ៉ាយបានត្រឡប់មកជាប្រពន្ធរបស់អាប់រ៉ាមវិញ។

ទោះបីគ្មានព្រះបន្ទូលស្ដីបន្ទោសអាប់រ៉ាមកត់ទុកក៏ដោយ ក៏មិនមែនមានន័យថា អត្ថបទយល់ព្រមនឹងល្បិចរបស់អាប់រ៉ាមដែរ។ ផារ៉ោនមានរាជឱង្ការសួរអាប់រ៉ាមបីសំណួរ គឺ តើឯងបានធ្វើអ្វីដូច្នេះ ហេតុអ្វីមិនប្រាប់ថានាងជាប្រពន្ធ ហើយហេតុអ្វីថានាងជាប្អូន (១២:១៨~១៩)។ ប៉ុន្តែ គ្មានចម្លើយរបស់អាប់រ៉ាមកត់ទុកសូម្បីតែមួយបន្ទាត់។ អាប់រ៉ាម ដែលបានបើកមាត់ជាលើកដំបូង ដើម្បីរៀបផែនការ មិនបានបន្សល់ពាក្យសូម្បីតែមួយម៉ាត់នៅក្នុងអត្ថបទ ពេលដែលផែនការនោះត្រូវគេសួររកហេតុផល។

ចុះហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់ការពារសារ៉ាយ រហូតដល់ធ្វើឲ្យកើតសេចក្ដីវេទនា? អត្ថបទមិនបានប្រាប់ដោយផ្ទាល់ទេ។ ប៉ុន្តែ មុនរឿងនេះបន្តិច ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាជាមួយអាប់រ៉ាមថា នឹងឲ្យស្រុកនេះ ‘ដល់ពូជឯង’ (១២:៧)។ សេចក្ដីសន្យានោះ មិនអាចសម្រេចបានដោយអាប់រ៉ាមម្នាក់ឯងទេ។ ក្រោយមក ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា ពូជនោះនឹងកើតចេញពីសារ៉ាយផ្ទាល់៖ «អញនឹងឲ្យពរដល់នាង ហើយនិងឲ្យឯងមានកូនពីនាងដែរ…» (១៧:១៦)។ មនុស្សដែលអាប់រ៉ាមបានប្រគល់ចេញ ដើម្បីសង្គ្រោះជីវិតខ្លួនឯង គឺជាមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់ចាត់ទុកថា នឹងរួមសម្រេចសេចក្ដីសន្យានោះជាមួយគាត់។

ដូច្នេះ សំណួរដំបូងរបស់យើងមានចម្លើយហើយ៖ សេចក្ដីវេទនាធ្លាក់លើព្រះរាជដំណាក់របស់ផារ៉ោន មិនមែនដោយសារព្រះជាម្ចាស់កាន់ជើងអ្នកដែលកុហកនោះទេ គឺដើម្បីឲ្យទ្រង់អាចនាំសារ៉ាយចេញពីដំណាក់ ដែលនាងត្រូវបាននាំចូលទៅ ដោយសារពាក្យកុហកនោះ។ ល្បិចរបស់អាប់រ៉ាមបានសម្រេចដូចដែលគាត់ចង់បាន ប៉ុន្តែការសម្រេចនោះ ស្ទើរតែធ្វើឲ្យសេចក្ដីសន្យាដួលរលំ។ អ្នកដែលរក្សាសេចក្ដីសន្យានោះឲ្យនៅដដែល គឺព្រះជាម្ចាស់។

៤. ពន្យល់ពាក្យ · អំណត់ · ល្អ · ដោយព្រោះ · សេចក្ដីវេទនា

ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ត្រូវបានសរសេរដំបូងជាភាសាហេព្រើរ។ សូមយើងមើលពាក្យហេព្រើរបួនពាក្យពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ។

① អំណត់ · រ៉ាអាវ (רָעָב)។ នេះជាពាក្យ ‘អំណត់’ ក្នុងឃ្លា ‘នៅស្រុកនោះកើតមានអំណត់អត់’ ដែលមានន័យថា ការអត់ឃ្លាន។ ខនេះ ជាកន្លែងដំបូងគេនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលនិយាយអំពីអំណត់។ ក្រោយមក ពេលកើតមានអំណត់ម្ដងទៀតនៅជំនាន់អ៊ីសាក ព្រះគម្ពីររំលឹកអំណត់នេះថា «…អំណត់ជាន់មុន ដែលកើតមាននៅជំនាន់អ័ប្រាហាំ…» (២៦:១)។ អ័ប្រាហាំ គឺជាឈ្មោះថ្មីដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យអាប់រ៉ាមនៅពេលក្រោយ (១៧:៥) ហើយសារ៉ា ក៏ជាឈ្មោះថ្មីរបស់សារ៉ាយដែរ (១៧:១៥)។ រឿងថ្ងៃនេះ ចាប់ផ្ដើមពីការអត់ឃ្លានលើកដំបូង បន្ទាប់ពីអាប់រ៉ាមបានចូលមកក្នុងស្រុកដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យា។ ហើយនៅចំពោះការលំបាកដំបូងនោះ ពាក្យដំបូងដែលអាប់រ៉ាមនិយាយ គឺជាល្បិចដើម្បីការពារជីវិតខ្លួនឯង។

② ល្អ · យីតាវ (יִיטַב)។ ពាក្យនេះ យើងអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ ព្រោះព្រះគម្ពីរខ្មែរបកវាដោយពាក្យដូចគ្នាទាំងពីរកន្លែង។ អាប់រ៉ាមនិយាយថា «…ដើម្បីឲ្យគេបានប្រព្រឹត្តល្អនឹងអញដោយព្រោះឯង…» (១២:១៣)។ បីខក្រោយមក អត្ថបទកត់ថា «ទ្រង់ក៏ប្រព្រឹត្តល្អនឹងអាប់រ៉ាមដោយព្រោះនាង…» (១២:១៦)។ ‘ប្រព្រឹត្តល្អ’ ទាំងពីរកន្លែងនេះ មកពីពាក្យហេព្រើរតែមួយ ហើយ ‘ដោយព្រោះឯង’ និង ‘ដោយព្រោះនាង’ ក៏ជាពាក្យហេព្រើរតែមួយដែរ។ អ្វីដែលអាប់រ៉ាមប្រាថ្នានៅខទី ១៣ បានកើតឡើងមែន ដូចពាក្យនោះទាំងស្រុងនៅខទី ១៦។ ផែនការរបស់អាប់រ៉ាមមិនបានបរាជ័យទេ វាបានសម្រេចដូចការគិត។ ប៉ុន្តែ ការសម្រេចនោះ គឺជាការប្រព្រឹត្តល្អដែលអាប់រ៉ាមទទួលបាន ខណៈដែលសារ៉ាយកំពុងនៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់របស់ផារ៉ោន។

③ ដោយព្រោះ · អាល់ ដេវ៉ារ (עַל־דְּבַר)។ នេះជាពាក្យ ‘ដោយព្រោះ’ ក្នុងឃ្លា ‘ដោយព្រោះសារ៉ាយ’ (១២:១៧)។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរប្រើពាក្យ ‘ដោយព្រោះ’ ដូចគ្នានឹងខទី ១៣ និង ១៦ ប៉ុន្តែក្នុងភាសាហេព្រើរ ខទី ១៧ ប្រើពាក្យមួយផ្សេងទៀត។ បើបកប្រែតាមពាក្យ វាមានន័យថា ‘ដោយសាររឿងរបស់សារ៉ាយ’ ឬ ‘ទាក់ទងនឹងសារ៉ាយ’។ ពាក្យនេះប្រាប់ថា ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការ។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ពាក្យនេះត្រូវបានប្រើជាមួយឈ្មោះសារ៉ាយ តែពីរកន្លែងប៉ុណ្ណោះ គឺនៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ (១២:១៧) និងនៅជំពូក ២០ ពេលដែលរឿងដូចគ្នាកើតឡើងម្ដងទៀត។ នៅទីនោះ អត្ថបទក៏កត់ដែរថា «…ដោយព្រោះសារ៉ាជាប្រពន្ធអ័ប្រាហាំ។» (២០:១៨)។ ទាំងពីរដង អត្ថបទហៅនាងថាជាប្រពន្ធរបស់ប្ដីនាង ហើយទាំងពីរដង ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការដោយព្រោះនាង។

④ សេចក្ដីវេទនា · ណេហ្កាអ៊ីម (נְגָעִים)។ នេះជាពាក្យ ‘សេចក្ដីវេទនា’ ក្នុងឃ្លា ‘កើតមានសេចក្ដីវេទនាជាខ្លាំង’។ ទម្រង់មូលដ្ឋានរបស់វា គឺ ណេហ្កា។ វាមកពីពាក្យដែលមានន័យថា ‘ប៉ះ’ ឬ ‘វាយ’ ដូច្នេះវាសំដៅលើការវាយដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើ។ នៅក្នុងឃ្លាហេព្រើរ ពាក្យ ‘វាយ’ និងពាក្យ ‘សេចក្ដីវេទនា’ ដែលមកពីពាក្យតែមួយ ស្ថិតនៅជាប់គ្នា។ បើបកតាមពាក្យ គឺ ‘ព្រះយេហូវ៉ាបានវាយផារ៉ោនដោយការវាយដ៏ធំ’។ អត្ថបទមិនបានប្រាប់ថា សេចក្ដីវេទនានោះជាអ្វីទេ។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ខនេះជាកន្លែងតែមួយគត់ ដែលពាក្យនេះមានន័យថា សេចក្ដីវេទនា។ អត្ថបទប្រាប់យើងយ៉ាងខ្លី និងច្បាស់ តែប៉ុណ្ណោះថា ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ព្រះហស្តលើដំណាក់ ដែលបាននាំសារ៉ាយទៅ។

៥. រឿងមួយទៀត · រឿងដែលនឹងកើតឡើងម្ដងទៀតចំពោះពូជពង្សរបស់អាប់រ៉ាម

ពេលយើងដាក់អត្ថបទថ្ងៃនេះក្បែរផ្នែកក្រោយៗនៃព្រះគម្ពីរ យើងឃើញពាក្យដដែលៗលេចឡើងម្ដងទៀត។

យូរណាស់ក្រោយមក កូនប្រុសៗរបស់យ៉ាកុប ដែលជាចៅរបស់អាប់រ៉ាម ក៏បានចុះទៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ដើម្បីគេចពីអំណត់ដែរ។ ពួកគេទូលផារ៉ោនថា «…នៅស្រុកនោះកើតមានអំណត់ជាខ្លាំងណាស់…» (៤៧:៤)។ ក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ ៤៧:៤ ប្រើពាក្យ ‘ជ្រកកោន’ សម្រាប់ការមកស្នាក់នៅរបស់ពួកគេ ចំណែក ១២:១០ ប្រើពាក្យ ‘សំណាក់’ សម្រាប់អាប់រ៉ាម។ ប៉ុន្តែក្នុងភាសាហេព្រើរ ពាក្យទាំងពីរនេះ ដែលមានន័យថា ‘ស្នាក់នៅជាជនបរទេស’ គឺជាពាក្យតែមួយ ហើយពាក្យ ‘អំណត់ខ្លាំង’ ក៏ដូចគ្នានឹង ១២:១០ ដែរ។ ពាក្យ ‘ស្នាក់នៅជាជនបរទេស’ ក្នុងទម្រង់ដូចគ្នាបេះបិទនេះ លេចឡើងតែបីដងប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ។ ក្នុងចំណោមនោះ ពីរដង គឺនៅក្នុងឈុតទាំងពីរនេះ ដែលអាប់រ៉ាម និងកូនប្រុសៗរបស់យ៉ាកុប ចុះទៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ដើម្បីគេចពីអំណត់។

ហើយពេលពូជពង្សទាំងនោះចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ រឿងស្រដៀងគ្នាក៏កើតឡើងដែរ។ គម្ពីរដែលកត់រឿងនោះ គឺគម្ពីរនិក្ខមនំ (រឿងនៃការចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ)។ នៅទីនោះ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ម៉ូសេ ជាអ្នកដែលនឹងនាំប្រជាជនចេញមកថា «…អញនឹងនាំសេចក្ដីវេទនា១ទៀតមកលើផារ៉ោន ហើយនិងស្រុកអេស៊ីព្ទ រួចអំពីនោះស្តេចនឹងបើកឲ្យឯងរាល់គ្នាចេញពីនេះទៅ…» (និក្ខមនំ ១១:១)។ ពាក្យ ‘សេចក្ដីវេទនា’ នៅទីនេះ គឺជាពាក្យហេព្រើរតែមួយនឹង ‘សេចក្ដីវេទនា’ នៅ ១២:១៧ ហើយព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏ប្រើពាក្យដូចគ្នាដែរ។ ពាក្យ ‘បើកឲ្យចេញទៅ’ ក៏ជាពាក្យហេព្រើរតែមួយនឹងពាក្យ ‘បញ្ជូន’ នៅ ១២:២០ ដែរ។

ពួកគេចុះទៅស្រុកអេស៊ីព្ទដោយសារអំណត់ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យកើតសេចក្ដីវេទនាលើផារ៉ោន ហើយផារ៉ោនបញ្ជូនពួកគេចេញទៅ ជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ។ រឿងដែលកើតឡើងចំពោះមនុស្សម្នាក់ គឺអាប់រ៉ាម បានកើតឡើងម្ដងទៀតនៅពេលក្រោយ ចំពោះពូជពង្សរបស់គាត់ទាំងមូល។ តាំងពីយូរមកហើយ មានអ្នកអានខ្លះ ដែលអានឈុតនេះថាជាការបង្ហាញជាមុននូវរឿងនិក្ខមនំ។

ការត្រួតគ្នានេះ ជួយគាំទ្រចម្លើយដែលយើងបានរកឃើញ។ នៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ អង្គដែលនាំសារ៉ាយចេញពីព្រះរាជដំណាក់របស់ផារ៉ោន គឺព្រះជាម្ចាស់។ ក្រោយមក អង្គដែលនាំពូជពង្សរបស់សារ៉ាយចេញពីស្រុករបស់ផារ៉ោន ក៏ជាព្រះជាម្ចាស់ដដែល។ ទាំងពីរដង មនុស្សមិនបានរួចខ្លួនដោយល្បិចរបស់ខ្លួនឡើយ។ ពេលដែលអ្នកទទួលសេចក្ដីសន្យាត្រូវជាប់នៅក្នុងស្រុករបស់អ្នកដទៃ ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់បានធ្វើការ ហើយនាំពួកគេចេញមក។

៦. សម្រាប់យើងថ្ងៃនេះ

អត្ថបទនេះទុកឲ្យយើងនូវរឿងតែមួយ៖ ពេលដែលល្បិចរបស់អាប់រ៉ាមបានធ្វើឲ្យសារ៉ាយចូលទៅក្នុងកន្លែងគ្រោះថ្នាក់ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការ ‘ដោយព្រោះសារ៉ាយ’។

បើមើលអត្ថបទម្ដងទៀត សារ៉ាយមិនបាននិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់នៅក្នុងរឿងនេះ។ អត្ថបទមិនបានប្រាប់ថា នាងឆ្លើយតបនឹងផែនការរបស់ប្ដីយ៉ាងដូចម្ដេច ឬនាងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណានៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់របស់ផារ៉ោនទេ។ នាងលេចមកតែជាមនុស្សម្នាក់ ដែលត្រូវគេនាំទៅនេះទៅនោះ តាមពាក្យសម្ដី និងការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកដទៃ។ ប៉ុន្តែ នៅត្រង់កន្លែងដែលអត្ថបទប្រាប់ពីហេតុផលដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការ មានឈ្មោះរបស់សារ៉ាយកត់ទុក។

ពេលភ័យខ្លាច យើងក៏គិតគូរដូចអាប់រ៉ាមដែរ។ នៅកន្លែងធ្វើការ យើងអាចនិយាយមិនច្បាស់ ព្រោះខ្លាចគេដឹងពីកំហុសរបស់យើង ហើយនៅទីបំផុត រឿងនោះបែរជាមើលទៅដូចជាកំហុសរបស់មិត្តរួមការងារ។ នៅផ្ទះ យើងអាចពន្យារការងារមួយ ព្រោះហត់នឿយ ហើយមានសមាជិកគ្រួសារម្នាក់ធ្វើវាជំនួសដោយស្ងៀមស្ងាត់។ នៅពេលលំបាក យើងអាចនិយាយថា ‘ខ្ញុំមិនសូវដឹងរឿងនេះទេ’ ហើយគេចខ្លួនចេញ ចំណែកអ្នកដែលនៅសល់ ត្រូវទទួលបន្ទុកនោះតែម្នាក់ឯង។ នៅពេលបែបនោះ មានសំឡេងមួយនៅក្នុងចិត្តនិយាយថា ‘ឲ្យតែខ្ញុំមិនអីទេ គឺបានហើយ’។

អាប់រ៉ាមក៏ដូច្នោះដែរ។ គាត់ចង់ឲ្យគេ ‘ប្រព្រឹត្តល្អនឹងអញដោយព្រោះឯង’ ហើយវាក៏កើតឡើងមែន។ ហ្វូងសត្វ និងអ្នកបម្រើរបស់គាត់កើនឡើង។ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលកំពុងចំណាយតម្លៃសម្រាប់សេចក្ដីល្អនោះ គឺសារ៉ាយ។ អត្ថបទមិនបានប្រាប់ថា អាប់រ៉ាមដឹងរឿងនេះនៅពេលណាទេ។ អត្ថបទគ្រាន់តែរៀបរាប់ពីអ្វីដែលអាប់រ៉ាមទទួលបាននៅខទី ១៦ ហើយបន្ទាប់មក នៅខទី ១៧ ក៏ប្រាប់ថា ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការដោយព្រោះសារ៉ាយ។

យើងអាចទាញយកការលួងលោមមួយទៀតពីអត្ថបទនេះ៖ ពេលព្រះជាម្ចាស់ចូលមកជួយ សារ៉ាយមិនត្រូវបានគេទុកចោលតែម្នាក់ឯងទេ។ ពេលចេញពីដំណាក់របស់ផារ៉ោន អត្ថបទកត់ថា «…គេបញ្ជូនគាត់ ព្រមទាំងប្រពន្ធ និងរបស់ទ្រព្យគាត់ទាំងអស់ឲ្យចេញទៅ។» (១២:២០)។ សារ៉ាយ ដែលធ្លាប់នៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់ បានចេញពីស្រុកនោះម្ដងទៀតក្នុងនាមជាប្រពន្ធ រួមជាមួយប្ដីរបស់នាង។ ពិតមែនហើយ មានថ្ងៃខ្លះ ដែលយើងធ្វើឲ្យរឿងខូចដោយល្បិចរបស់ខ្លួន ហើយមិនទាន់ឃើញផ្លូវដើម្បីកែតម្រូវរឿងនោះ ឬមិនទាន់មានសេចក្ដីក្លាហានដើម្បីនិយាយពាក្យសុំទោស។ ទោះបីនៅថ្ងៃបែបនោះក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែមានសេចក្ដីសង្ឃឹមថា ព្រះជាម្ចាស់ ដែលមិនបានទុកសារ៉ាយចោល ប្រហែលជាកំពុងទតមើលមនុស្សដែលទទួលបន្ទុកដោយសារយើងដែរ។

នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃនេះ បើយើងនឹកឃើញមនុស្សម្នាក់ ដែលកំពុងលីបន្ទុកជំនួសយើង ព្រោះយើងចង់ការពារខ្លួនឯង ការហៅឈ្មោះមនុស្សនោះម្ដងនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ក៏ជារឿងល្អដែរ។ មិនចាំបាច់និយាយវែងទេ។ ‘មនុស្សនេះកំពុងលីបន្ទុក ដែលខ្ញុំបានរុញឲ្យដោយសារខ្ញុំភ័យខ្លាច។ សូមព្រះអង្គមើលថែគាត់ផង។’ ដូចដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការ ‘ដោយព្រោះសារ៉ាយ’ ឈ្មោះដែលយើងបានហៅ ក៏មិនត្រូវបានបំភ្លេចនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ហើយនៅថ្ងៃស្អែក ប្រហែលជាយើងអាចចូលទៅជិតមនុស្សដែលយើងបានហៅឈ្មោះនោះ បានបន្តិចទៀត។

“ឱព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គបានធ្វើការដោយព្រោះសារ៉ាយ។ ព្រះអង្គជ្រាបថា ពេលយើងខ្ញុំភ័យខ្លាច យើងខ្ញុំគិតតែពីផ្លូវរួចខ្លួនរបស់ខ្លួនឯង។ បើមានមនុស្សនៅក្បែរយើងខ្ញុំ កំពុងលីបន្ទុកធ្ងន់ដោយសារល្បិចរបស់យើងខ្ញុំ សូមព្រះអង្គមើលថែពួកគេជាមុនសិន។ សូមកុំឲ្យយើងខ្ញុំភ្លេចឈ្មោះរបស់ពួកគេ ហើយសូមប្រទានសេចក្ដីក្លាហាន ឲ្យយើងខ្ញុំត្រឡប់ទៅនៅក្បែរពួកគេវិញ។ អាម៉ែន។”

🕊 របៀបប្រើក្នុងការបម្រើ

សំណួរបើក
សួរថា “ពេលដែលហាក់ដូចជានឹងមានរឿងគួរឲ្យខ្លាចកើតឡើង តើកូនៗបានធ្វើអ្វី ដើម្បីគេចពីរឿងនោះ?” ហើយស្ដាប់ចម្លើយរបស់កុមារ (ឧទាហរណ៍ ពួកគេលាក់ខ្លួន ធ្វើពុតជាមិនដឹង ឬបន្ទោសមិត្តម្នាក់ទៀត)។ បន្ទាប់មក និយាយថា “ថ្ងៃនេះ ក្នុងព្រះគម្ពីរ មានបុរសម្នាក់ដែលភ័យខ្លាច ហើយរកល្បិចមួយ។ តោះ យើងរកមើលជាមួយគ្នាថា តើអ្នកណាពិបាកដោយសារល្បិចនោះ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការដោយព្រោះអ្នកណា” រួចចូលទៅក្នុងអត្ថបទ។

សកម្មភាព
អាន ១២:១០~២០ យឺតៗ ហើយឲ្យកុមារស្ដាប់រាល់ពាក្យដែលប្រើសម្រាប់ហៅសារ៉ាយ។ គូរជួរឈរពីរនៅលើក្ដារខៀន ហើយបែងចែកកន្លែងដែលនាងត្រូវបានហៅថា ‘ប្រពន្ធ’ និង ‘ប្អូន’។ ពិនិត្យជាមួយគ្នាថា ពាក្យ ‘ប្អូន’ លេចឡើងតែពេលអាប់រ៉ាម ឬផារ៉ោននិយាយប៉ុណ្ណោះ ហើយសង្ខេបថា “មនុស្សហៅសារ៉ាយថាជាប្អូន ប៉ុន្តែពេលព្រះគម្ពីរនិទានរឿង ព្រះគម្ពីរមិនដែលហៅនាងដូច្នោះសូម្បីតែម្ដង។ ពេលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការ ព្រះគម្ពីរហៅនាងថា ‘ប្រពន្ធរបស់អាប់រ៉ាម’ ហើយពេលចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ ព្រះគម្ពីរហៅនាងថា ‘ប្រពន្ធ’ របស់គាត់”។ បន្ទាប់មក បង្ហាញរូបភាព ‘នេះនែប្រពន្ធឯងហើយ ចូរយកនាងទៅវិញ’ ពីរូបភាពថ្ងៃនេះ សួរថា “តើព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការដោយព្រោះអ្នកណា?” ហើយអានឃ្លា ‘ដោយព្រោះសារ៉ាយ’ នៅខទី ១៧ ជាមួយគ្នា។

ការអនុវត្ត
ចែកកាតតូចៗដល់កុមារម្នាក់ៗ ហើយឲ្យពួកគេសរសេរឈ្មោះមនុស្សម្នាក់ ដែលពួកគេគិតថា ប្រហែលជាបានធ្វើឲ្យពិបាកកាលពីពេលថ្មីៗនេះ (ឧទាហរណ៍ ប្អូន មិត្តអង្គុយជាមួយ ម្ដាយ)។ ប្រាប់ពួកគេថា មិនចាំបាច់បង្ហាញឈ្មោះនោះដល់អ្នកណាទេ។ នៅខាងក្រោម សរសេរជាមួយគ្នាថា “ព្រះជាម្ចាស់ សូមការពារមនុស្សនេះផង”។ សង្ខេបដោយនិយាយថា “ព្រះជាម្ចាស់មិនបានភ្លេចសារ៉ាយទេ។ មនុស្សដែលពិបាកដោយសារយើង ព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនភ្លេចដែរ” ហើយឲ្យកុមារម្នាក់ៗយកកាតទៅផ្ទះ។

🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យយូរ ឬចុចកណ្ដុរស្ដាំ ដើម្បីរក្សាទុក

អាប់រ៉ាមចុះទៅសំណាក់នៅឯស្រុកអេស៊ីព្ទ	គាត់និយាយទៅសារ៉ាយជាប្រពន្ធ
នេះនែប្រពន្ធឯងហើយ ចូរយកនាងទៅវិញ	ព្រមទាំងប្រពន្ធ និងរបស់ទ្រព្យគាត់ទាំងអស់

📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។

🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។

---

📚 ចង់បង្រៀនរឿងនេះមែនទេ?

▶ លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊷ គាត់ក៏ស្អាងអាសនាមួយ · អាប់រ៉ាមចូលមកក្នុងស្រុកសន្យា ហើយស្អាងអាសនាជំនួសឲ្យការនិយាយ ជារឿងនៅមុនអត្ថបទថ្ងៃនេះភ្លាម
📖 លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊶ ឯងនឹងធ្វើជាពរ · សេចក្ដីសន្យាអំពីពូជ និងពរ ដែលអាប់រ៉ាមបានឮនៅខារ៉ាន

Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0។ អាចប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។