Genesis Deeper ㉞ កុំបរិភោគឈាមឡើយ · ព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាតឲ្យបរិភោគសាច់ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គទុកឈាមមិនប្រទាន? (លោកុប្បត្តិ ៩:១~៧)
ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។
ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់ណូអេ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេថា «ចូរបង្កើតកូនឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ឲ្យបាននៅពេញពាសលើផែនដី។ គ្រប់ទាំងសត្វនៅលើផែនដី គ្រប់ទាំងសត្វហើរលើអាកាស គ្រប់ទាំងសត្វដែលលូនវារនៅលើដី និងគ្រប់ទាំងត្រីក្នុងសមុទ្រ នឹងកោតខ្លាច ហើយស្ញប់ស្ញែងឯងរាល់គ្នា អញបានប្រគល់វាមកក្នុងដៃឯងហើយ។ គ្រប់ទាំងសត្វដែលកម្រើក ហើយនៅរស់ នឹងបានជាអាហារសម្រាប់ឯង ដូចដែលអញបានឲ្យតិណជាតិទាំងអស់ដល់ឯងដែរ ឥឡូវនេះ អញឲ្យរបស់ទាំងអស់នេះដល់ឯង។ ប៉ុន្តែ ចូរកុំបរិភោគសាច់ដែលនៅមានជីវិតរបស់វា គឺឈាមរបស់វាឡើយ។ អញនឹងទារឈាមរបស់ឯងរាល់គ្នា គឺជាជីវិតរបស់ឯងជាមិនខាន អញនឹងទារវាពីដៃគ្រប់ទាំងសត្វ ហើយពីដៃមនុស្ស គឺពីដៃបងប្អូនរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ អញនឹងទារជីវិតមនុស្ស។ អ្នកណាដែលកម្ចាយឈាមមនុស្ស ឈាមរបស់អ្នកនោះនឹងត្រូវខ្ចាយដោយសារមនុស្សដែរ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សតាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ។ ឯឯងរាល់គ្នាវិញ ចូរបង្កើតកូនឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ចូរឲ្យបានកើនឡើងជាបរិបូរនៅលើផែនដី ហើយចម្រើនជាច្រើនឡើងនៅលើផែនដីនោះ»។
លោកុប្បត្តិ ៩:១~៧
១. ព្រះពរដដែល ប៉ុន្តែមានរឿងខ្លះផ្លាស់ប្ដូរ
នៅក្នុងអត្ថបទមុន ព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេចក្នុងព្រះហឫទ័យថា ទ្រង់នឹងមិនវាយប្រហារជីវិតទាំងឡាយម្ដងទៀតឡើយ (៨:២១~២២)។ នៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ព្រះជាម្ចាស់ដដែលនោះមានព្រះបន្ទូលដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ណូអេ និងកូនប្រុសរបស់គាត់។ ព្រះបន្ទូលដំបូងគឺជាព្រះពរ៖ «…ចូរបង្កើតកូនឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ឲ្យបាននៅពេញពាសលើផែនដី» (៩:១)។ ក្នុងភាសាហេព្រើរ ពាក្យទាំងនេះដូចគ្នាទាំងស្រុងនឹងពាក្យ ដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់មនុស្សជាលើកដំបូង នៅពេលបង្កើតពិភពលោក (១:២៨)។
ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលដែលមកបន្ទាប់ ខុសពីពេលបង្កើតពិភពលោក។ នៅ ១:២៨ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលឲ្យមនុស្ស ‘គ្រប់គ្រង’ លើត្រី សត្វហើរ និងគ្រប់ទាំងសត្វមានជីវិត។ នៅជំពូក៩ ជំនួសឲ្យពាក្យ ‘គ្រប់គ្រង’ យើងអានឃើញថា សត្វ បក្សី និងត្រី ‘នឹងកោតខ្លាច ហើយស្ញប់ស្ញែងឯងរាល់គ្នា’ (៩:២)។ ហើយព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលបន្ថែមថា «…អញបានប្រគល់វាមកក្នុងដៃឯងហើយ» (៩:២)។ នេះមានន័យថា ព្រះអង្គប្រគល់គ្រប់ទាំងសត្វទៅក្នុងដៃមនុស្ស។ អាហារក៏ផ្លាស់ប្ដូរដែរ។ នៅ ១:២៩ អាហារដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់មនុស្ស គឺតិណជាតិ (រុក្ខជាតិ) ដែលមានគ្រាប់ និងផ្លែឈើ។ ប៉ុន្តែនៅ ៩:៣ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា «គ្រប់ទាំងសត្វដែលកម្រើក ហើយនៅរស់ នឹងបានជាអាហារសម្រាប់ឯង…»។ នេះជាលើកដំបូងដែលសាច់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យបរិភោគ។
ប៉ុន្តែ នៅខបន្ទាប់ភ្លាម មានពាក្យមួយឃ្លាបន្ថែម៖ «ប៉ុន្តែ ចូរកុំបរិភោគសាច់ដែលនៅមានជីវិតរបស់វា គឺឈាមរបស់វាឡើយ» (៩:៤)។ ហើយខ៥ និងខ៦ បន្តនិយាយអំពីឈាម និងជីវិត។ ដូច្នេះ មានសំណួរមួយកើតឡើង៖ ព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាតឲ្យបរិភោគសាច់ ចុះហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គទុកឈាមមិនប្រទាន?
២. បើអានត្រឹមតែជាច្បាប់អំពីអាហារ
ពេលមនុស្សអានជាលើកដំបូងថា ‘ចូរកុំបរិភោគសាច់ដែលនៅមានជីវិតរបស់វា គឺឈាមរបស់វាឡើយ’ ភាគច្រើននឹកឃើញច្បាប់អំពីអាហារ។ វាស្ដាប់ទៅដូចជារឿងទម្លាប់នៃការហូបចុករបស់ជាតិសាសន៍មួយកាលពីបុរាណ ថាអ្វីអាចបរិភោគបាន ហើយអ្វីមិនអាចបរិភោគបាន។ បើអានដូច្នេះ ខនេះហាក់ដូចជាមិនសូវទាក់ទងនឹងយើងនៅថ្ងៃនេះទេ។
ខ៦ ក៏ងាយនឹងអានតាមរបៀបស្រដៀងគ្នាដែរ។ ពាក្យ «អ្នកណាដែលកម្ចាយឈាមមនុស្ស ឈាមរបស់អ្នកនោះនឹងត្រូវខ្ចាយដោយសារមនុស្សដែរ…» ស្ដាប់ទៅដំបូង ដូចជាច្បាប់ដ៏គួរឲ្យខ្លាចមួយថា ‘គេធ្វើយ៉ាងណា ចូរសងវិញយ៉ាងនោះ’។ បើអានដូច្នេះ ខ៤ ដល់ខ៦ ក្លាយជាច្បាប់អំពីអាហារមួយ និងទោសមួយ ដែលដាក់នៅក្បែរគ្នា។
ប៉ុន្តែ នៅខ៤ អត្ថបទមិនហៅឈាមត្រឹមតែថា ‘ឈាម’ ទេ គឺហៅថា ‘ជីវិតរបស់វា គឺឈាមរបស់វា’។ ឈាមលេចឡើងនៅខ៤ ខ៥ និងខ៦ ហើយខ៤ និងខ៥ ភ្ជាប់ឈាមនោះជាមួយ ‘ជីវិត’។ អ្វីដែលខទាំងបីនេះកំពុងនិយាយ មិនមែនជាអាហារទេ គឺជាជីវិត។
៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · ជីវិតដែលព្រះជាម្ចាស់ ‘នឹងទារ’ ពីដៃអ្នកដែលយកវា
ចម្លើយជាមុន៖ ក្រោយទឹកជំនន់ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់សត្វទាំងឡាយទៅក្នុងដៃមនុស្ស ហើយថែមទាំងប្រទានសាច់ជាអាហារទៀតផង។ ព្រះអង្គបានប្រគល់ឲ្យមនុស្សច្រើនជាងមុន ប៉ុន្តែជីវិតវិញ ព្រះអង្គមិនបានប្រគល់ឲ្យទេ។ ឈាមតំណាងឲ្យជីវិត ហើយជីវិតជារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ហេតុនេះហើយ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា បើនរណាយកជីវិតមនុស្ស ព្រះអង្គនឹងទារជីវិតនោះពីដៃអ្នកនោះជាមិនខាន ពោលគឺព្រះអង្គនឹងទាមទារឲ្យគេទទួលខុសត្រូវ។ ហេតុផលដែលព្រះអង្គលើកឡើង មិនមែនដោយសារមនុស្សល្អទេ គឺដោយសារព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សតាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ។
ពាក្យ ‘សាច់ដែលនៅមានជីវិតរបស់វា គឺឈាមរបស់វា’ នៅខ៤ ប្រែយ៉ាងជិតនឹងភាសាហេព្រើរ។ អត្ថបទដាក់ឈាមនៅក្បែរជីវិត ហាក់ដូចជារបស់តែមួយ។ ការដែលព្រះអង្គទុកឈាមមិនប្រទាននេះ ជាសញ្ញាថា ទោះបីព្រះអង្គបានប្រទានសាច់ដល់មនុស្សក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គមិនបានប្រទានជីវិតដែលនៅក្នុងសាច់នោះទេ។ ឥឡូវនេះ មនុស្សអាចបរិភោគបានច្រើនជាងមុន ប៉ុន្តែជីវិតវិញ នៅតែជារបស់ព្រះជាម្ចាស់។
នៅខ៥ មានកិរិយាស័ព្ទមួយ ដែលត្រូវបានប្រើបីដង៖ «អញនឹងទារឈាមរបស់ឯងរាល់គ្នា គឺជាជីវិតរបស់ឯងជាមិនខាន អញនឹងទារវាពីដៃគ្រប់ទាំងសត្វ ហើយពីដៃមនុស្ស គឺពីដៃបងប្អូនរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ អញនឹងទារជីវិតមនុស្ស» (៩:៥)។ ពាក្យ ‘ទារ’ នៅទីនេះ មានន័យថា ទាមទារឲ្យគេទទួលខុសត្រូវ។ ព្រះគម្ពីរខ្មែរក៏ប្រើពាក្យ ‘ទារ’ ក្នុងខនេះដែរ។ បើជីវិតមនុស្សត្រូវបានគេយក មិនថាដោយសត្វ ឬដោយមនុស្សក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់មិនទុកឲ្យរឿងនោះកន្លងផុតទៅដោយស្ងាត់ៗទេ។ ព្រះអង្គនឹងទាមទារឲ្យគេទទួលខុសត្រូវ។
ព្រះបន្ទូលនេះ ធ្វើឲ្យយើងនឹកឃើញឈុតមួយពីមុន។ ក្នុងព្រះគម្ពីរ ពាក្យ ‘ឈាម’ លេចឡើងជាលើកដំបូងនៅលោកុប្បត្តិ ជំពូក៤ ក្នុងរឿងដែលកាអ៊ីនបានសម្លាប់អេបិល ជាប្អូនរបស់ខ្លួន។ យើងនឹងអានរឿងដំបូងនោះបន្តិច។
«…ឯងបានធ្វើអ្វីដូច្នេះ? សូរសម្រែកនៃឈាមរបស់ប្អូនឯង ស្រែកពីដីឡើងមកដល់អញ។ ឥឡូវនេះ ឯងត្រូវបណ្ដាសាពីដី ដែលបានហាមាត់ទទួលឈាមប្អូនឯងពីដៃឯង» (៤:១០~១១)
ឈាមរបស់អេបិលបានស្រែកពីដីទៅដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គមិនបានបែរព្រះភក្ត្រចេញពីឈាមនោះទេ។ បន្ទាប់ពីនោះ ពាក្យ ‘ឈាម’ មិនបានលេចឡើងក្នុងលោកុប្បត្តិទៀតទេ រហូតដល់ ៩:៤ នេះឯង។ ហើយនៅ ៩:៥ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ព្រះអង្គនឹងទារជីវិតមនុស្ស ‘ពីដៃបងប្អូនរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ’។ នៅជំពូក៤ អ្នកដែលកម្ចាយឈាម ក៏ជាបងប្អូនដែរ គឺកាអ៊ីន ជាបងរបស់អេបិល។ ពាក្យ ‘ប្អូន’ នៅជំពូក៤ និងពាក្យ ‘បងប្អូន’ នៅជំពូក៩ ជាពាក្យហេព្រើរតែមួយ គឺ អាក។ នៅជំពូក៤ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលសួរ ក្រោយពេលរឿងបានកើតឡើងរួចហើយ ប៉ុន្តែនៅជំពូក៩ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទុកជាមុនថា ព្រះអង្គនឹងទារជីវិតមនុស្សពីដៃអ្នកដែលយកវាជាមិនខាន។
បន្ទាប់មក ខ៦ ប្រាប់ពីហេតុផល៖ «…ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សតាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ» (៩:៦)។ នៅក្នុងអត្ថបទមុនភ្លាម ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «…គំនិតដែលចិត្តមនុស្សគិត សុទ្ធតែអាក្រក់តាំងពីក្មេងមក…» (៨:២១)។ ទោះជាយ៉ាងនោះក្ដី ហេតុផលដែលព្រះអង្គលើកឡើង ដើម្បីការពារជីវិតមនុស្ស មិនមែនជាសេចក្ដីល្អរបស់មនុស្សទេ គឺជារឿងមួយពីពេលបង្កើតពិភពលោក ពោលគឺព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សតាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ។ ទឹកជំនន់បានផ្លាស់ប្ដូររឿងជាច្រើន ប៉ុន្តែមិនបានផ្លាស់ប្ដូរការពិតថា មនុស្សត្រូវបានបង្កើតតាមរូបអង្គរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។
ពាក្យ ‘ឈាមរបស់អ្នកនោះនឹងត្រូវខ្ចាយដោយសារមនុស្សដែរ’ នៅខ៦ ក៏ត្រូវអានជាមួយហេតុផលនេះដែរ។ អត្ថបទកត់ត្រាថា អ្នកណាដែលកម្ចាយឈាមមនុស្ស ឈាមរបស់អ្នកនោះនឹងត្រូវខ្ចាយដែរ។ ហើយបន្តភ្លាមដោយហេតុផល គឺព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សតាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ។ ការយកជីវិតមនុស្សត្រូវបានចាត់ទុកថាធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងនេះ ព្រោះមនុស្សដែលរងគ្រោះនោះ គឺជារូបអង្គរបស់ព្រះជាម្ចាស់។
៤. ពន្យល់ពាក្យ · នេហ្វេស · ដារ៉ាស · ត្សេឡែម
គម្ពីរសញ្ញាចាស់ត្រូវបានសរសេរដំបូងជាភាសាហេព្រើរ។ យើងនឹងពិនិត្យមើលពាក្យហេព្រើរបីពាក្យ ពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ។
① ជីវិត · នេហ្វេស (נֶפֶשׁ)។ នេះគឺជាពាក្យ ‘ជីវិត’ នៅក្នុង ‘សាច់ដែលនៅមានជីវិតរបស់វា’ នៅខ៤។ នៅក្នុងអត្ថបទ វាត្រូវបានសរសេរថា បេណាហ្វសូ (בְּנַפְשׁוֹ) មានន័យថា ‘ជាមួយជីវិតរបស់វា’។ នេហ្វេស មានន័យថា សត្វលោកដែលដកដង្ហើម ហើយនៅរស់ គឺជីវិត។ នៅ ២:៧ ពេលដែល ‘មនុស្សបានក្លាយជាព្រលឹងរស់’ ពាក្យ ‘ព្រលឹង’ នោះ ក៏ជាពាក្យ នេហ្វេស នេះដែរ។ នៅ ៩:៥ វាលេចឡើងម្ដងទៀត ក្នុងពាក្យ ‘ឈាមរបស់ឯងរាល់គ្នា គឺជាជីវិតរបស់ឯង’ និង ‘ជីវិតមនុស្ស’។ ខ៤ និងខ៥ ត្រូវបានភ្ជាប់គ្នាដោយពាក្យតែមួយនេះ។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមិនឲ្យបរិភោគឈាម ព្រោះឈាមតំណាងឲ្យជីវិត។
② ទារ · ដារ៉ាស (דָּרַשׁ)។ ពាក្យនេះលេចឡើងបីដងនៅខ៥។ ដំបូង និងចុងក្រោយ គឺ អេដរ៉ូស (אֶדְרֹשׁ) មានន័យថា ‘អញនឹងទារ’។ នៅកណ្ដាល គឺ អេដរេសេនូ (אֶדְרְשֶׁנּוּ) មានន័យថា ‘អញនឹងទារវា’។ នេះជាលើកដំបូងដែលកិរិយាស័ព្ទនេះលេចឡើងក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ន័យដើមរបស់វាគឺ ‘ស្វែងរក សួរ ទាមទារឲ្យទទួលខុសត្រូវ’។ ក្នុងលោកុប្បត្តិ ក្រៅពី ៩:៥ វាលេចឡើងពីរកន្លែងទៀត។ កន្លែងមួយ គឺឈុតដែលរេបិកា (ភរិយារបស់អ៊ីសាក) ‘បានទៅទូលសួរព្រះយេហូវ៉ា’ (២៥:២២)។ ព្រះយេហូវ៉ា គឺជាព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងគម្ពីរសញ្ញាចាស់។ កន្លែងមួយទៀត គឺឈុតដែលបងៗរបស់យ៉ូសែប និយាយគ្នាអំពីអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើចំពោះយ៉ូសែប ជាប្អូនរបស់ពួកគេ កាលពីយូរមកហើយ។ រូបេន ជាបងច្បង គិតថាយ៉ូសែបបានស្លាប់ហើយ ក៏និយាយថា ‘ឥឡូវនេះ គេកំពុងទារឈាមរបស់វា’ (៤២:២២)។ មានន័យថា ឥឡូវនេះ មាននរណាម្នាក់កំពុងទាមទារឲ្យពួកគេទទួលខុសត្រូវ ចំពោះអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើចំពោះប្អូនរបស់ខ្លួន។ កិរិយាស័ព្ទដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រើនៅ ៩:៥ ពេលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា នឹងទារជីវិត ‘ពីដៃបងប្អូន’ ត្រូវបានប្រើម្ដងទៀតសម្រាប់រឿងដែលកើតឡើងរវាងបងប្អូននេះ។ ជំពូក៩ ប្រាប់ថា ការធ្វើបាបដល់ជីវិតមិនត្រូវបានកប់បាត់ដោយស្ងាត់ៗទេ ទោះបីកើតឡើងរវាងបងប្អូនក៏ដោយ ហើយពាក្យរបស់រូបេន បន្លឺសារនោះឡើងវិញ។
③ រូបអង្គ · ត្សេឡែម (צֶלֶם)។ នេះគឺជាពាក្យ ‘រូបអង្គ’ នៅក្នុង ‘តាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ’ នៅខ៦។ ក្នុងភាសាហេព្រើរ អត្ថបទសរសេរថា បេត្សេឡែម អេឡូហ៊ីម (בְּצֶלֶם אֱלֹהִים) មានន័យថា ‘តាមរូបអង្គរបស់ព្រះជាម្ចាស់’។ ក្នុងលោកុប្បត្តិ ពាក្យនេះលេចឡើងប្រាំដង គឺ ១:២៦ ១:២៧ (ពីរដង) ៥:៣ និង ៩:៦។ នៅជំពូក១ វាលេចឡើងនៅពេលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតមនុស្ស។ នៅ ៥:៣ វាលេចឡើងនៅពេលអ័ដាមបង្កើតកូនប្រុសម្នាក់ ដូចរូបរាងរបស់ខ្លួន គឺតាមរូបរបស់ខ្លួន (ពាក្យ ‘រូប’ នេះ គឺ ត្សេឡែម) ហើយដាក់ឈ្មោះថា សេត។ ៩:៦ ជាកន្លែងចុងក្រោយ ដែលពាក្យនេះលេចឡើងក្នុងលោកុប្បត្តិ។ នៅកន្លែងចុងក្រោយនោះ ពាក្យនេះត្រូវបានប្រើជាហេតុផលសម្រាប់ការពារជីវិតមនុស្ស។
៥. រឿងមួយទៀត · ព្រះបន្ទូលដែលចាប់ផ្ដើម និងបញ្ចប់ដោយព្រះពរ
យើងនឹងដាក់ដើម និងចុងនៃអត្ថបទថ្ងៃនេះនៅក្បែរគ្នា។ នៅខ១ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «…ចូរបង្កើតកូនឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ឲ្យបាននៅពេញពាសលើផែនដី» ហើយនៅខ៧ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា «ឯឯងរាល់គ្នាវិញ ចូរបង្កើតកូនឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ចូរឲ្យបានកើនឡើងជាបរិបូរនៅលើផែនដី ហើយចម្រើនជាច្រើនឡើងនៅលើផែនដីនោះ»។ ព្រះពរដដែលលេចឡើងម្ដងនៅដើម និងម្ដងនៅចុង។
ដូច្នេះ ព្រះបន្ទូលអំពីឈាម និងជីវិត (ខ៤~៦) ស្ថិតនៅចន្លោះព្រះពរទាំងពីរនេះ។ ព្រះបន្ទូលដែលហាមមិនឲ្យធ្វើបាបជីវិតតាមចិត្ត ត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយព្រះពរ ដែលឲ្យជីវិតបានពេញលើផែនដី។
បើមើលដូច្នេះ ខ៤~៦ មិនមែនជាព្រះបន្ទូលដែលកាត់បន្ថយព្រះពរនោះទេ។ ដើម្បីឲ្យផែនដីពោរពេញដោយជីវិត ជីវិតត្រូវតែបានការពារ។ នៅក្នុងពិភពលោកដែលការកម្ចាយឈាមមិនមែនជារឿងធំ ជីវិតមិនអាចចម្រើនឡើងបានទេ។ យើងអាចអានការដែលព្រះជាម្ចាស់គូសបន្ទាត់នៅត្រង់ឈាម ថាជាវិធីដែលព្រះអង្គការពារជីវិត ហើយឲ្យវាចម្រើនឡើង នៅក្នុងពិភពលោកដែលទើបចាប់ផ្ដើមសាជាថ្មី។
៦. សម្រាប់យើងថ្ងៃនេះ
អត្ថបទនេះទុកសារមួយសម្រាប់យើង៖ ជីវិតមនុស្សគ្រប់រូប ជាជីវិតដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងទារពីដៃអ្នកដែលធ្វើបាបវាជាមិនខាន ពោលគឺព្រះអង្គមិនទុកឲ្យការធ្វើបាបដល់ជីវិតនោះកន្លងផុតទៅដោយស្ងាត់ៗឡើយ ព្រោះមនុស្សគ្រប់រូបជារូបអង្គរបស់ព្រះជាម្ចាស់។
អត្ថបទមិនបាននិយាយថា ជីវិតនោះត្រឹមតែជាជីវិតរបស់មនុស្សល្អប៉ុណ្ណោះទេ។ នៅមុននេះភ្លាម ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ចិត្តមនុស្សអាក្រក់តាំងពីក្មេងមក។ ទោះជាយ៉ាងនោះក្ដី ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា ព្រះអង្គនឹងទារជីវិតមនុស្សជាមិនខាន ពោលគឺព្រះអង្គមិនទុកឲ្យការធ្វើបាបដល់ជីវិតនោះកន្លងផុតទៅទេ គឺព្រះអង្គនឹងទាមទារឲ្យគេទទួលខុសត្រូវ។ អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ចាត់ទុកថាមានតម្លៃនៅក្នុងមនុស្សម្នាក់ មកមុនប្រយោជន៍ ឬសេចក្ដីល្អរបស់គេ គឺការពិតថា គេត្រូវបានបង្កើតតាមរូបអង្គរបស់ព្រះជាម្ចាស់។
ក្នុងជីវិតយើង មានពេលច្រើនជាងយើងគិត ដែលជីវិតមនុស្សត្រូវបានគេមើលស្រាល។ ពេលយើងឮព័ត៌មានអំពីគ្រោះថ្នាក់ ពេលខ្លះយើងគ្រាន់តែឮថាមានមនុស្សរងរបួសប៉ុន្មាននាក់ ហើយក៏កន្លងទៅ។ នៅកន្លែងធ្វើការ ពេលខ្លះគេមើលមនុស្សម្នាក់ ដូចជា ‘អ្នកណាក៏អាចជំនួសគាត់បានដែរ’។ នៅភូមិខ្លះ គ្មាននរណាសួរថា ចាស់ទុំម្នាក់នៅជិតខាង ដែលបាត់ដំណឹងយូរហើយ សព្វថ្ងៃរស់នៅយ៉ាងណាទេ។ ហើយពេលខ្លះ យើងគិតអំពីខ្លួនឯងថា ‘បើខ្ញុំបាត់ទៅ ក៏គ្មាននរណាដឹងដែរ’។
អេបិលបានស្លាប់នៅវាល (៤:៨)។ ពេលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលសួរថា អេបិលនៅឯណា កាអ៊ីនឆ្លើយថា ‘ទូលបង្គំមិនដឹងទេ’ (៤:៩)។ នៅក្នុងចំណោមមនុស្ស នោះជារឿងដែលអាចត្រូវបានកប់បាត់ ហើយបំភ្លេចចោល។ ប៉ុន្តែ អត្ថបទកត់ត្រាថា ព្រះជាម្ចាស់បានឮសូរសម្រែកនៃឈាមនោះ (៤:១០)។ ហើយនៅជំពូក៩ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទុកជាមុនថា ព្រះអង្គនឹងទារជីវិតមនុស្សពីដៃអ្នកដែលយកវាជាមិនខាន។
ដូច្នេះ សូម្បីតែជីវិតមួយ ដែលហាក់ដូចជាគ្មាននរណាសួរនាំ ក៏ព្រះជាម្ចាស់មិនទតរំលងដែរ។ មនុស្សដែលគេឃើញត្រឹមតែជាលេខ មនុស្សដែលគេប្រាប់ថា អ្នកណាក៏អាចជំនួសបាន និងខ្លួនយើងផ្ទាល់ នៅថ្ងៃដែលយើងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនតូចតាច ក៏ដូច្នោះដែរ។ ពិតមែនហើយ ការដឹងរឿងនេះ មិនបានផ្លាស់ប្ដូរស្ថានភាពរបស់ពួកគេ ឬរបស់យើងភ្លាមៗនោះទេ។ ប៉ុន្តែ វាអាចផ្លាស់ប្ដូររបៀបដែលយើងមើលពួកគេ និងរបៀបដែលយើងមើលខ្លួនឯង។ បើព្រះជាម្ចាស់មិនទុកឲ្យការធ្វើបាបដល់ជីវិតណាមួយកន្លងផុតទៅទេ នោះក៏គ្មានជីវិតណា ដែលយើងអាចដើររំលងដោយមើលស្រាលបានដែរ។
ថ្ងៃនេះ អ្នកអាចនឹកឃើញមនុស្សម្នាក់ ហៅឈ្មោះគេ ហើយសួរសុខទុក្ខគេ។ អាចជាសមាជិកគ្រួសារ ឬមិត្តភក្តិ ដែលយូរហើយមិនបានទាក់ទងគ្នា ឬអ្នកជិតខាងដែលអ្នកតែងតែដើររំលង។ សូមឲ្យអ្នករស់នៅថ្ងៃនេះ ដោយនឹកចាំថា មនុស្សនោះក៏ជាជីវិតដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតតាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គដែរ ជាជីវិតដែលព្រះអង្គមិនទុកឲ្យនរណាធ្វើបាប ដោយមិនទាមទារឲ្យទទួលខុសត្រូវឡើយ។
“ឱព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គបានបង្កើតមនុស្សតាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គមិនទុកឲ្យការធ្វើបាបដល់ជីវិតមនុស្សណាមួយ កន្លងផុតទៅដោយស្ងាត់ៗឡើយ។ សូមជួយឲ្យយើងមើលឃើញម្ដងទៀតនូវជីវិតរបស់អ្នកជិតខាង ដែលយើងធ្លាប់ដើររំលង ហាក់ដូចជាត្រឹមតែលេខ។ នៅថ្ងៃដែលយើងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនតូចតាច សូមជួយឲ្យយើងនឹកចាំថា ព្រះអង្គឲ្យតម្លៃដល់ជីវិតយើង ហើយមិនទតរំលងឡើយ។ សូមជួយឲ្យយើងប្រព្រឹត្តចំពោះមនុស្សម្នាក់ៗដែលយើងជួបថ្ងៃនេះ ដូចជាមនុស្សដែលត្រូវបានបង្កើតតាមរូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ។ អាម៉ែន។”
🕊 របៀបប្រើក្នុងការបម្រើ
សំណួរបើក
សួរថា “បើមិត្តភក្តិម្នាក់ត្រូវគេរុញដួល ហើយរបួស ប៉ុន្តែគ្មាននរណាសួរថា ‘មិនអីទេឬ?’ ឬ ‘អ្នកណាធ្វើ?’ ហើយគ្រប់គ្នាដើររំលងទៅ តើមិត្តនោះមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា?” ហើយស្ដាប់ចម្លើយរបស់កុមារ។ បន្ទាប់មក និយាយថា “ថ្ងៃនេះ ព្រះគម្ពីរប្រាប់យើងថា បើនរណាម្នាក់ធ្វើបាបដល់ជីវិតមនុស្ស ព្រះជាម្ចាស់មិនទុកឲ្យរឿងនោះកន្លងផុតទៅទេ ព្រះអង្គនឹងសួររកជាមិនខាន ព្រោះមនុស្សមានតម្លៃណាស់ចំពោះព្រះអង្គ” រួចចូលទៅក្នុងអត្ថបទ។
សកម្មភាព
អាន ៩:៥ ជាមួយគ្នា ហើយឲ្យកុមាររាប់ដោយម្រាមដៃថា ពាក្យ ‘ទារ’ លេចឡើងប៉ុន្មានដង (បីដង)។ បន្ទាប់មក អានខ៦ ហើយសួរថា “ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សតាមរូបអង្គរបស់អ្នកណា?” ពេលកុមាររកឃើញ ‘រូបអង្គរបស់ព្រះអង្គ’ ប្រាប់ពួកគេថា ‘ព្រះអង្គ’ នៅទីនេះ គឺព្រះជាម្ចាស់។ រួចសរសេរឈ្មោះកុមារម្នាក់ៗនៅលើក្ដារខៀន ហើយគូររូបបេះដូងតូចមួយនៅក្បែរឈ្មោះនីមួយៗ ហើយនិយាយថា “មនុស្សម្នាក់ៗដែលមានឈ្មោះនៅទីនេះ សុទ្ធតែជារូបអង្គរបស់ព្រះជាម្ចាស់”។ ចុងក្រោយ បង្ហាញរូបភាពដែលមានចំណងជើង ‘ពីដៃបងប្អូនរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ’ ក្នុងចំណោមរូបភាពថ្ងៃនេះ ហើយសួរថា “តើមនុស្សក្នុងរូបនេះ ក៏ជារូបអង្គរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ? តើយើងគួរប្រព្រឹត្តចំពោះគ្នាយ៉ាងណា?”
ការអនុវត្ត
ចែកកាតតូចមួយដល់កុមារម្នាក់ៗ ហើយឲ្យពួកគេសរសេរឈ្មោះមនុស្សម្នាក់ ដែលពួកគេចង់សួរសុខទុក្ខនៅសប្ដាហ៍នេះ។ នៅខាងក្រោម សរសេរជាមួយគ្នាថា “____ ក៏ជារូបអង្គរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់ ហើយឲ្យតម្លៃមនុស្សនេះ”។ ពេលសរសេររួច ឲ្យកុមារម្នាក់ៗដាក់កាតក្នុងកាបូប ដើម្បីយកទៅផ្ទះ។
🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យយូរ ឬចុចកណ្ដុរស្តាំ ដើម្បីរក្សាទុក
![]() ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់ណូអេ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ |
![]() នឹងកោតខ្លាច ហើយស្ញប់ស្ញែងឯងរាល់គ្នា |
![]() ពីដៃបងប្អូនរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ |
![]() ចូរឲ្យបានកើនឡើងជាបរិបូរនៅលើផែនដី |
📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។
🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។
📖 លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㉜ ចម្រើនឡើងនៅលើផែនដី · ពេលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលម្ដងទៀតនូវពាក្យដែលទ្រង់មានព្រះបន្ទូលនៅពេលបង្កើតពិភពលោក
Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0។ អាចប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។
Comments
Post a Comment