Genesis Deeper ㉟ អញដាក់ធ្នូរបស់អញនៅនាពពក · តើព្រះជាម្ចាស់ដាក់ឥន្ទធនូទុក ដើម្បីឲ្យនរណាមើល? (លោកុប្បត្តិ ៩:៨~១៧)

លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ · ㉟

ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។

ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅណូអេ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ដែលនៅជាមួយគាត់ថា «ចំណែកអញ មើល៍ អញតាំងសេចក្ដីសញ្ញារបស់អញជាមួយឯងរាល់គ្នា ជាមួយពូជឯងតរៀងទៅ និងជាមួយគ្រប់ទាំងជីវិតដែលនៅជាមួយឯង គឺសត្វស្លាប សត្វស្រុក និងគ្រប់ទាំងសត្វនៅលើផែនដីដែលនៅជាមួយឯង គឺគ្រប់ទាំងសត្វដែលបានចេញពីទូកធំមក។ អញតាំងសេចក្ដីសញ្ញារបស់អញជាមួយឯងរាល់គ្នាថា គ្រប់ទាំងសាច់នឹងមិនត្រូវវិនាសដោយទឹកជំនន់ទៀតឡើយ ហើយនឹងលែងមានទឹកជំនន់បំផ្លាញផែនដីទៀតហើយ»។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «នេះជាទីសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញា ដែលអញតាំងរវាងអញ និងឯងរាល់គ្នា ហើយនិងគ្រប់ទាំងជីវិតដែលនៅជាមួយឯង តរៀងទៅគ្រប់ជំនាន់អស់កល្បជានិច្ច៖ អញដាក់ធ្នូរបស់អញនៅនាពពក ហើយធ្នូនោះនឹងធ្វើជាទីសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញារវាងអញ និងផែនដី។ កាលណាអញនាំពពកមកគ្របលើផែនដី ហើយគេឃើញឥន្ទធនូនៅក្នុងពពក នោះអញនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញារបស់អញ ដែលនៅរវាងអញ និងឯងរាល់គ្នា ហើយនិងគ្រប់ទាំងជីវិតគ្រប់ទាំងសាច់ ហើយទឹកនឹងមិនក្លាយជាទឹកជំនន់បំផ្លាញគ្រប់ទាំងសាច់ទៀតឡើយ។ ឥន្ទធនូនឹងនៅក្នុងពពក ហើយអញនឹងទតមើលវា ដើម្បីនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច រវាងព្រះជាម្ចាស់ និងគ្រប់ទាំងជីវិតគ្រប់ទាំងសាច់ដែលនៅលើផែនដី»។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅណូអេថា «នេះហើយជាទីសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញា ដែលអញបានតាំងរវាងអញ និងគ្រប់ទាំងសាច់ដែលនៅលើផែនដី»។

លោកុប្បត្តិ ៩:៨~១៧

១. ពាក្យដែលលេចឡើងប្រាំពីរដងក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ

ទឹកជំនន់បានចប់ ហើយក្រុមគ្រួសាររបស់ណូអេបានចេញពីទូកធំមក។ នៅក្នុងអត្ថបទមុនភ្លាម (៩:១~៧) ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់ណូអេ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយមានព្រះបន្ទូលឲ្យពួកគេបង្កើតកូនឲ្យបានច្រើន ឲ្យពេញពាសលើផែនដី។ ព្រះអង្គក៏អនុញ្ញាតឲ្យពួកគេបរិភោគសាច់ ប៉ុន្តែមិនឲ្យបរិភោគទាំងឈាមឡើយ។ ព្រះបន្ទូលនោះមានទាំង ‘ចូរធ្វើ’ និង ‘កុំធ្វើ’។

អត្ថបទថ្ងៃនេះ បន្តពីព្រះបន្ទូលនោះភ្លាម។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅណូអេ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ម្ដងទៀត។ ពាក្យដែលលេចឡើងញឹកញាប់ជាងគេក្នុងអត្ថបទនេះ គឺ ‘សេចក្ដីសញ្ញា’។ សេចក្ដីសញ្ញា មានន័យថា ‘ការសន្យា’ ជាពិសេស គឺការសន្យាដ៏រឹងមាំដែលភាគីពីរចងជាមួយគ្នា។ ចាប់ពីខ ៨ ដល់ខ ១៧ ពាក្យនេះលេចឡើងទាំងអស់ប្រាំពីរដង (ខ ៩, ១១, ១២, ១៣, ១៥, ១៦, ១៧)។ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ដំបូងឡើយត្រូវបានសរសេរជាភាសាហេព្រើរ ហើយនៅក្នុងអត្ថបទហេព្រើរ ពាក្យនេះក៏លេចឡើងប្រាំពីរដងដូចគ្នា។

ខ្លឹមសារនៃការសន្យានេះមានតែមួយ គឺព្រះជាម្ចាស់នឹងលែងបំផ្លាញជីវិតទាំងអស់ដោយទឹកជំនន់ទៀតហើយ (៩:១១)។ ហើយព្រះជាម្ចាស់ភ្ជាប់ទីសម្គាល់មួយដែលមើលឃើញដោយភ្នែក ទៅនឹងការសន្យានេះ គឺឥន្ទធនូនៅក្នុងពពក។ ទីសម្គាល់ដែលមើលឃើញ ជាធម្មតាគេដាក់ទុកសម្រាប់ឲ្យនរណាម្នាក់មើល ដូច្នេះមានសំណួរមួយកើតឡើង។ តើព្រះជាម្ចាស់ដាក់ឥន្ទធនូទុក ដើម្បីឲ្យនរណាមើល?

២. ទីសម្គាល់នៃការសន្យាដែលយើងស្គាល់

សូមនឹកដល់ពេលដែលយើងសន្យាគ្នា។ ក្មេងៗទំពក់ម្រាមដៃកូនជាមួយគ្នា។ មនុស្សពីរនាក់ដែលរៀបការ ពាក់ចិញ្ចៀនឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ ការសន្យាជាធម្មតាមានទីសម្គាល់ដែលមើលឃើញភ្ជាប់មកជាមួយបែបនេះ ហើយទីសម្គាល់នោះ គឺសម្រាប់ឲ្យយើងមើល ព្រោះយើងជាអ្នកដែលត្រូវរក្សាការសន្យា។ រាល់ពេលដែលមើលចិញ្ចៀន យើងនឹកឃើញការសន្យានោះ ហើយតាំងចិត្តម្ដងទៀតថា នឹងរក្សាវា។

ដូច្នេះ គេងាយនឹងយល់ថា ឥន្ទធនូក៏ដូច្នោះដែរ គឺជាទីសម្គាល់ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យមនុស្សមើល។ ព្រះជាម្ចាស់បង្ហាញឥន្ទធនូដល់មនុស្ស ហើយរាល់ពេលដែលមនុស្សឃើញវា មនុស្សត្រូវតែនឹកចាំពីការសន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ បើអានបែបនេះ ឥន្ទធនូក្លាយជាកិច្ចការផ្ទះ (ដូចកិច្ចការដែលគ្រូឲ្យសិស្សយកទៅធ្វើនៅផ្ទះ) ដែលមនុស្សត្រូវចងចាំ ហើយហាក់ដូចជាបើមនុស្សភ្លេច ការសន្យាក៏នឹងរលុបបាត់ដែរ។

ប៉ុន្តែ បើយើងអានអត្ថបទយឺតៗ យើងនឹងឃើញព្រះបន្ទូលដែលមិនត្រូវនឹងការអានបែបនេះ។ នេះគឺខ ១៦៖

“ឥន្ទធនូនឹងនៅក្នុងពពក ហើយអញនឹងទតមើលវា ដើម្បីនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច រវាងព្រះជាម្ចាស់ និងគ្រប់ទាំងជីវិតគ្រប់ទាំងសាច់ដែលនៅលើផែនដី” (៩:១៦)។

អ្នកដែលមានព្រះបន្ទូលថា នឹងទតមើលឥន្ទធនូ ហើយនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញា គឺព្រះជាម្ចាស់។ នៅក្នុងអត្ថបទនេះ គ្មានព្រះបន្ទូលណាមួយប្រាប់មនុស្សឲ្យមើលឥន្ទធនូ ហើយចងចាំនោះទេ។

៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · ទីសម្គាល់ដែលព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទុក ដើម្បីព្រះអង្គផ្ទាល់ទតមើល

ចម្លើយ មានដូចតទៅ។ នៅក្នុងសេចក្ដីសញ្ញានេះ គ្មានកិច្ចការណាមួយត្រូវបានប្រគល់ឲ្យមនុស្សឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ ជាអង្គដែលតាំងសេចក្ដីសញ្ញា ដាក់ឥន្ទធនូនៅក្នុងពពក ទតមើលវា ហើយនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញា។ ឥន្ទធនូមិនមែនជាកិច្ចការផ្ទះដែលមនុស្សត្រូវចងចាំទេ។ វាជាទីសម្គាល់ដែលព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទុក ដើម្បីព្រះអង្គផ្ទាល់ទតមើល ហើយកាន់ការសន្យានេះឲ្យនៅជាប់។

ចូរយើងពិនិត្យមើលម្ដងមួយៗ ថានៅក្នុងអត្ថបទនេះ ‘នរណាធ្វើអ្វី’។ រាល់ពេលដែលនិយាយពីការតាំងសេចក្ដីសញ្ញា គឺ ‘អញ’ ជាអ្នកតាំង (ខ ៩, ១១, ១២, ១៧)។ អ្នកដែលដាក់ធ្នូនៅក្នុងពពក ក៏ជា ‘អញ’ (ខ ១៣)។ អ្នកដែលនាំពពកមកគ្របលើផែនដី (ខ ១៤) អ្នកដែលនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញា (ខ ១៥, ១៦) និងអ្នកដែលទតមើលឥន្ទធនូ (ខ ១៦) ក៏សុទ្ធតែជា ‘អញ’ ដែរ។ ‘អញ’ នេះ គឺព្រះជាម្ចាស់។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ គ្មានព្រះបន្ទូលណាមួយប្រាប់ណូអេ ឬកូនប្រុសរបស់គាត់ឲ្យធ្វើអ្វីសោះ។ ‘ចូរធ្វើ’ និង ‘កុំធ្វើ’ ដែលមាននៅក្នុងអត្ថបទមុន មិនមាននៅទីនេះទេ។

ខ ១៤ ក៏គួរឲ្យយកចិត្តទុកដាក់ដែរ។ “កាលណាអញនាំពពកមកគ្របលើផែនដី ហើយគេឃើញឥន្ទធនូនៅក្នុងពពក នោះអញនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញារបស់អញ…” (៩:១៤~១៥)។ ខ ១៤ និយាយត្រឹមតែថា ‘គេឃើញឥន្ទធនូ’ ប៉ុណ្ណោះ។ ពាក្យ ‘គេ’ នៅទីនេះ មិនសំដៅលើនរណាម្នាក់ច្បាស់លាស់ទេ។ នៅក្នុងភាសាហេព្រើរ ក៏សរសេរត្រឹមតែថា ឥន្ទធនូ ‘នឹងត្រូវគេឃើញ’ ហើយមិនបានប្រាប់ថា នរណាជាអ្នកឃើញនោះទេ។ កន្លែងដំបូងដែលប្រាប់ថា នរណាជាអ្នកមើល គឺខ ១៦ ហើយអ្នកដែលទតមើលនោះ គឺព្រះជាម្ចាស់។

នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ មានទីសម្គាល់មួយទៀត ដែលគួរយកមកប្រៀបធៀបនឹងឥន្ទធនូនេះ គឺពិធីកាត់ស្បែកនៅជំពូក ១៧។ ពិធីកាត់ស្បែក គឺជាពិធីដែលគេកាត់ស្បែកមួយផ្នែកតូច (ស្បែកចុងស្វាស) ចេញពីរាងកាយរបស់បុរស។ វាជាទីសម្គាល់ដែលចារឹកសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយព្រះជាម្ចាស់ទុកនៅលើរាងកាយ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរប្រើពាក្យ ‘ទីសម្គាល់’ ទាំងនៅជំពូក ៩ និងជំពូក ១៧។ នៅក្នុងភាសាហេព្រើរ កន្លែងទាំងនេះប្រើឃ្លាតែមួយដូចគ្នា គឺ ‘អូត បេរីត’ ដែលមានន័យថា ‘ទីសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញា’។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ឃ្លានេះលេចឡើងបួនដង គឺបីដងនៅជំពូក ៩ (ខ ១២, ១៣, ១៧) និងមួយដងនៅជំពូក ១៧ (ខ ១១)។ ចូរយើងអានពីរខពីជំពូក ១៧។

“…ឯឯង ត្រូវឲ្យឯងកាន់តាមសេចក្ដីសញ្ញារបស់អញ ទាំងឯង និងពូជឯងតរៀងទៅ តាមតំណគេ” (១៧:៩)
“ឯងរាល់គ្នាត្រូវកាត់ស្បែកក្រោមចុងស្វាស ទុកជាទីសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញារវាងអញ និងឯងរាល់គ្នា” (១៧:១១)

ទីសម្គាល់នៅជំពូក ១៧ គឺជាអ្វីដែលមនុស្សធ្វើលើរាងកាយរបស់ខ្លួនផ្ទាល់។ អ័ប្រាហាំ និងបុរសៗក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក ត្រូវតែកាន់តាម ហើយបើមនុស្សមិនធ្វើ ទីសម្គាល់នោះក៏គ្មានដែរ។ ទីសម្គាល់នៅជំពូក ៩ ខុសពីនេះ។ ព្រះជាម្ចាស់ដាក់វានៅលើមេឃ ហើយព្រះជាម្ចាស់ទតមើលវា។ ទាំងពីរសុទ្ធតែជា ‘ទីសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញា’ ប៉ុន្តែមួយជាទីសម្គាល់ដែលមនុស្សរក្សា ហើយមួយទៀតជាទីសម្គាល់ដែលព្រះជាម្ចាស់រក្សា។

ដូច្នេះ លើសពីអ្វីទាំងអស់ ឥន្ទធនូជាទីសម្គាល់ដែលព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទុក ដើម្បីព្រះអង្គផ្ទាល់ទតមើល។ ពិតមែនហើយ មនុស្សក៏អាចមើលឃើញឥន្ទធនូដែរ ហើយរាល់ពេលដែលឃើញ ក៏អាចនឹកឃើញការសន្យានេះបាន។ ប៉ុន្តែ ការសន្យានេះនៅតែស្ថិតស្ថេរ មិនមែនដោយសារមនុស្សមិនភ្លេចវានោះទេ គឺដោយសារព្រះជាម្ចាស់ទតមើលឥន្ទធនូ ហើយនឹកចាំ។

៤. ពន្យល់ពាក្យ · បេរីត · កែសែត · ហ្សាកា

នេះគឺពាក្យហេព្រើរបីពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ។

① សេចក្ដីសញ្ញា · បេរីត (בְּרִית)។ ពាក្យនេះសំដៅលើការសន្យាដ៏រឹងមាំ ដែលភាគីពីរចងជាមួយគ្នា។ នៅខ ៩, ១១ និង ១៥ វាលេចឡើងជា បេរីទី (בְּרִיתִי) ដែលមានន័យថា ‘សេចក្ដីសញ្ញារបស់អញ’។ កន្លែងដំបូងដែលពាក្យនេះលេចឡើងក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ គឺ ៦:១៨។ មុនទឹកជំនន់ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅណូអេថា “តែអញនឹងតាំងសេចក្ដីសញ្ញាអញចំពោះឯង…”។ សេចក្ដីសញ្ញាដែលព្រះអង្គបានសន្យានៅពេលនោះ ឥឡូវនេះព្រះអង្គតាំងវានៅទីនេះ ក្រោយទឹកជំនន់។

② ឥន្ទធនូ · កែសែត (קֶשֶׁת)។ ‘ធ្នូរបស់អញ’ នៅខ ១៣ ជាភាសាហេព្រើរគឺ កាសទី (קַשְׁתִּי)។ ប៉ុន្តែ ភាសាហេព្រើរគ្មានពាក្យដាច់ដោយឡែកសម្រាប់ហៅឥន្ទធនូទេ។ កែសែត ដើមឡើយមានន័យថា ‘ធ្នូ’ គឺធ្នូសម្រាប់បាញ់ព្រួញ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏បកប្រែខ ១៣ ថា ‘ធ្នូរបស់អញ’ ដែរ ហើយនៅខ ១៤ និង ១៦ ប្រើពាក្យ ‘ឥន្ទធនូ’។ ក្រៅពីជំពូក ៩ ពាក្យនេះលេចឡើងនៅបួនកន្លែងក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ហើយគ្រប់កន្លែង គឺជាធ្នូដែលមនុស្សប្រើ។ កន្លែងទាំងបួននោះ មានដូចតទៅ។ ហាការ ដែលបានចាកចេញពីផ្ទះរបស់អ័ប្រាហាំ ថយទៅអង្គុយឆ្ងាយពីកូន ‘ចម្ងាយមួយជួរធ្នូ’ (២១:១៦) គឺឆ្ងាយប្រហែលចម្ងាយដែលព្រួញអាចហោះទៅដល់។ អ៊ីសាកប្រាប់កូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះអេសាវ ឲ្យយកធ្នូចេញទៅបាញ់សត្វ (២៧:៣)។ យ៉ាកុបនិយាយពីដីដែលគាត់បានយកមក ‘ដោយដាវ និងធ្នូរបស់អញ’ (៤៨:២២) ហើយពេលគាត់ឲ្យពរដល់កូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះយ៉ូសែប គាត់និយាយពីធ្នូរបស់យ៉ូសែប (៤៩:២៤)។ ដោយសារកែសែត ជាពាក្យធម្មតាសម្រាប់ហៅធ្នូ មានមនុស្សខ្លះតាំងពីយូរមកហើយ អានឈុតនេះថា ព្រះជាម្ចាស់ដាក់ធ្នូរបស់ព្រះអង្គចុះ ហើយព្យួរវាទុកនៅលើពពក។ អត្ថបទមិនបានពន្យល់បែបនោះទេ។ ប៉ុន្តែ មានរឿងមួយដែលអត្ថបទសរសេរយ៉ាងច្បាស់។ នៅកន្លែងផ្សេងទៀតទាំងបួនក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ កែសែតសុទ្ធតែជាធ្នូដែលមនុស្សប្រើ ប៉ុន្តែមានតែនៅជំពូក ៩ ប៉ុណ្ណោះ ដែលព្រះជាម្ចាស់ហៅកែសែតថា ‘របស់អញ’។ វាមិនមែនជារបស់ដែលមនុស្សកាន់ក្នុងដៃ ហើយប្រើនោះទេ គឺជារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ហើយតាមអត្ថបទ អ្នកដែលដាក់វានៅក្នុងពពក (ខ ១៣) និងអ្នកដែលទតមើលវា ហើយនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញា (ខ ១៦) គឺព្រះជាម្ចាស់។

③ នឹកចាំ · ហ្សាកា (זָכַר)។ នៅខ ១៥ ដែលថា ‘អញនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញារបស់អញ’ ពាក្យ ‘អញនឹងនឹកចាំ’ ជាភាសាហេព្រើរគឺ វេហ្សាការទី (וְזָכַרְתִּי)។ ពាក្យនេះ គឺពាក្យ ហ្សាកា (នឹកចាំ) ដដែល ហើយមានផ្នែកមួយដែលមានន័យថា ‘ហើយអញនឹង…’ ភ្ជាប់បន្ថែម ដូច្នេះវាមានន័យថា ‘ហើយអញនឹងនឹកចាំ’។ នៅក្នុងភាសាហេព្រើរ ពេលនិយាយថា ព្រះជាម្ចាស់ ‘នឹកចាំ’ មិនមានន័យថា ព្រះអង្គស្រាប់តែនឹកឃើញរឿងដែលព្រះអង្គបានភ្លេចនោះទេ។ វាមានន័យថា ព្រះអង្គចាប់ផ្ដើមចាត់ការ ស្របតាមអ្វីដែលព្រះអង្គរក្សាទុកក្នុងព្រះហឫទ័យ។ ដូចនៅ ៨:១ ពេលព្រះជាម្ចាស់ ‘នឹកចាំ’ ពីណូអេ និងសត្វទាំងឡាយក្នុងទូកធំ ព្រះអង្គក៏ធ្វើឲ្យខ្យល់បក់មកលើផែនដីភ្លាម។ នៅ ៩:១៥ ក៏ដូច្នោះដែរ ប្រយោគដែលចាប់ផ្ដើមដោយ ‘អញនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញារបស់អញ’ បន្តទៅដល់ ‘ទឹកនឹងមិនក្លាយជាទឹកជំនន់បំផ្លាញគ្រប់ទាំងសាច់ទៀតឡើយ’ ភ្លាម។ នៅជំពូក ៨ ព្រះជាម្ចាស់នឹកចាំពីណូអេ ពេលទឹកជំនន់បានកើតឡើងរួចហើយ។ នៅជំពូក ៩ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទុកជាមុនថា ចាប់ពីពេលនេះទៅ រាល់ពេលដែលពពកគ្របលើផែនដី ព្រះអង្គនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញានេះ។

៥. រឿងមួយទៀត · សត្វស្លាប និងសត្វស្រុក ក៏នៅក្នុងសេចក្ដីសញ្ញាដែរ

គួរពិនិត្យមើលផងដែរថា សេចក្ដីសញ្ញានេះ ត្រូវបានតាំងជាមួយនរណាខ្លះ។ ខ ១០ រៀបរាប់ដូច្នេះ៖

“និងជាមួយគ្រប់ទាំងជីវិតដែលនៅជាមួយឯង គឺសត្វស្លាប សត្វស្រុក និងគ្រប់ទាំងសត្វនៅលើផែនដីដែលនៅជាមួយឯង…” (៩:១០)

នៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ទាំងក្នុងភាសាហេព្រើរ និងក្នុងការដកស្រង់ខាងលើ ពាក្យ ‘គ្រប់ទាំងជីវិត’ លេចឡើងបួនដង ហើយ ‘គ្រប់ទាំងសាច់’ (គឺរូបកាយដែលមានជីវិតទាំងអស់ ទាំងមនុស្ស ទាំងសត្វ) លេចឡើងប្រាំដង។ នៅខ ១៣ ព្រះជាម្ចាស់ថែមទាំងហៅសេចក្ដីសញ្ញានេះថា ‘សេចក្ដីសញ្ញារវាងអញ និងផែនដី’។ ការសន្យាមុនទឹកជំនន់ (៦:១៨) គឺ ‘ចំពោះឯង’ ដែលជាព្រះបន្ទូលទៅកាន់ណូអេម្នាក់ឯង។ ប៉ុន្តែ សេចក្ដីសញ្ញាលើកនេះ គ្របដណ្ដប់ទាំងណូអេ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ ពូជពង្សរបស់ពួកគេ សត្វស្លាប សត្វស្រុក សត្វព្រៃ ហើយរហូតដល់ផែនដីផង។

សត្វស្លាប និងសត្វស្រុក មិនអាចស្ដាប់ ហើយរក្សាការសន្យាបានទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់នៅតែរាប់ពួកវាជាភាគីនៃសេចក្ដីសញ្ញា។ នេះបង្ហាញថា សេចក្ដីសញ្ញានេះមិនអាស្រ័យលើថា ភាគីម្ខាងទៀតរក្សាវាបានល្អប៉ុណ្ណានោះទេ។ ដូចដែលយើងបានឃើញខាងលើ ចាប់ពីដើមដល់ចប់ អ្នកដែលតាំង ហើយនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញានេះ គឺព្រះជាម្ចាស់។ ហេតុនេះហើយ បានជាវាអាចជាសេចក្ដីសញ្ញា ‘តរៀងទៅគ្រប់ជំនាន់អស់កល្បជានិច្ច’ (ខ ១២) គឺជា ‘សេចក្ដីសញ្ញាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច’ (ខ ១៦)។

៦. សម្រាប់យើងថ្ងៃនេះ

អត្ថបទនេះទុកសារមួយសម្រាប់យើង។ អ្នកដែលកាន់សេចក្ដីសញ្ញានៃឥន្ទធនូឲ្យនៅជាប់ មិនមែនជាមនុស្សទេ គឺព្រះជាម្ចាស់។

អត្ថបទមិនបានសរសេរថា ក្រុមគ្រួសាររបស់ណូអេបានប្ដេជ្ញាថា នឹងរក្សាការសន្យានេះឲ្យបានល្អនោះទេ។ ពេលទឹកជំនន់ចប់ ណូអេបានសង់អាសនា ដែលជាកន្លែងថ្វាយតង្វាយដល់ព្រះជាម្ចាស់។ បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលក្នុងព្រះហឫទ័យថា “…គំនិតក្នុងចិត្តមនុស្ស នោះអាក្រក់តាំងតែពីក្មេងមក…” (៨:២១)។ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រគល់ភារកិច្ចរក្សាការសន្យានេះ ឲ្យមនុស្សបែបនោះទេ។ សូម្បីតែការទតមើលឥន្ទធនូ ហើយនឹកចាំ ក៏ព្រះអង្គទទួលធ្វើដោយផ្ទាល់។

ក្នុងជីវិត យើងច្រើនតែមានអារម្មណ៍ថា ការដែលត្រូវកាន់អ្វីមួយឲ្យនៅជាប់ គឺជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់។ មានថ្ងៃខ្លះ យើងនឿយហត់ទាំងកាយ ទាំងចិត្ត រហូតដល់មួយថ្ងៃកន្លងផុតទៅ ដោយមិនបានអធិស្ឋានសូម្បីតែបន្តិច។ មានថ្ងៃខ្លះ យើងភ្លេចការតាំងចិត្តដែលបានធ្វើចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ក្រោយពីពីរបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ មានយប់ខ្លះ យើងនៅក្បែរសមាជិកគ្រួសារដែលឈឺដេកយូរ ហើយមិនដឹងថាត្រូវជឿលើអ្វី។ ហើយមានសប្ដាហ៍ខ្លះ ការងារច្របូកច្របល់ រហូតដល់គ្មានពេលសូម្បីតែគិតដល់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលបែបនោះ ពេលខ្លះយើងគិតថា ‘ខ្ញុំបានលែងដៃហើយ ប្រហែលជាទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំ និងព្រះជាម្ចាស់ក៏ចប់ដែរ’។

អត្ថបទថ្ងៃនេះ ក៏មិនបានបង្ហាញថា ណូអេបានធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយដែរ។ អត្ថបទមិនបានកត់ត្រាពាក្យសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ដែលណូអេ ឬកូនប្រុសរបស់គាត់បាននិយាយឡើយ។ ពួកគេគ្រាន់តែស្ដាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អ្វីដែលពួកគេបានទទួល មិនមែនជាបញ្ជីកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើនោះទេ គឺជាការសន្យាដែលព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់នឹងរក្សា។

ពិតមែនហើយ អត្ថបទនេះមិនបាននិយាយថា យើងមិនចាំបាច់ធ្វើអ្វីសោះនោះទេ។ នៅក្នុងអត្ថបទមុនភ្លាម និងនៅកន្លែងផ្សេងទៀតក្នុងព្រះគម្ពីរ ក៏មានព្រះបន្ទូលដែលមនុស្សត្រូវកាន់តាមដែរ។ ប៉ុន្តែ សេចក្ដីសញ្ញានៃឥន្ទធនូនេះ បង្ហាញថា មុនពេលយើងកាន់អ្វីមួយ ព្រះជាម្ចាស់កំពុងកាន់ការសន្យានេះជាមុនរួចហើយ។ សូម្បីតែសត្វស្លាប និងសត្វស្រុក ដែលមិនអាចស្ដាប់ ហើយរក្សាការសន្យាបាន ក៏ត្រូវបានរាប់បញ្ចូលក្នុងសេចក្ដីសញ្ញានេះដែរ។ ការដែលយើងនៅក្នុងការសន្យានេះ ក៏មិនមែនដោយសារយើងកាន់វាបានល្អដែរ។ សូម្បីតែនៅថ្ងៃដែលយើងភ្លេច ការនឹកចាំរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅតែដដែល។ ព្រះជាម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលទុកជាមុនថា រាល់ពេលដែលពពកគ្របលើផែនដី ព្រះអង្គនឹងនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញានេះ។ សេចក្ដីពិតនេះ ប្រហែលជាមិនផ្លាស់ប្ដូរស្ថានភាពរបស់យើងភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែវាអាចក្លាយជាកន្លែងសម្រាប់យើងពឹងផ្អែក នៅថ្ងៃដែលយើងគ្មានកម្លាំងកាន់អ្វីទៀត។

បើថ្ងៃនេះ មានរឿងណាមួយដែលធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ‘ខ្ញុំបានធ្វេសប្រហែស’ នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ អ្នកអាចសរសេររឿងនោះខ្លីៗ នៅក្នុងសៀវភៅកត់ត្រា ឬក្នុងកំណត់ចំណាំលើទូរស័ព្ទ។ បន្ទាប់មក នៅក្បែរនោះ អ្នកអាចសរសេរបន្ថែមមួយបន្ទាត់ថា ‘ទោះបីខ្ញុំភ្លេច ក៏ព្រះជាម្ចាស់នៅតែនឹកចាំពីការសន្យារបស់ព្រះអង្គ’។ សូមឲ្យពេលដែលនៅសល់នៃថ្ងៃនេះ ជាពេលដែលអ្នកនឹកចាំថា មុនពេលយើងកាន់អ្វីមួយឲ្យនៅជាប់ ព្រះជាម្ចាស់កំពុងនឹកចាំរួចទៅហើយ។

“ឱព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គបានដាក់ឥន្ទធនូនៅក្នុងពពក ហើយមានព្រះបន្ទូលថា ព្រះអង្គនឹងទតមើលវា ហើយនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះអង្គ។ សូមឲ្យយើងដឹងថា សូម្បីតែនៅថ្ងៃដែលយើងគ្មានកម្លាំងកាន់អ្វីសោះ ព្រះអង្គកំពុងកាន់យើងជាមុនរួចហើយ។ សូមឲ្យយើងពឹងផ្អែកលើព្រះអង្គ ដែលមិនភ្លេច សូម្បីតែនៅថ្ងៃដែលយើងភ្លេច។ សូមឲ្យអ្នកដែលនឿយហត់ ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលនៅក្បែរយើងថ្ងៃនេះ ក៏បានសម្រាកនៅក្នុងការសន្យានេះដែរ។ អាម៉ែន។”

🕊 របៀបប្រើក្នុងការបម្រើ

សំណួរបើក
សួរថា “ពេលយើងសន្យាជាមួយមិត្តភក្តិ យើងទំពក់ម្រាមដៃកូនជាមួយគ្នា មែនទេ? តើអ្នកណាត្រូវរក្សាការសន្យានោះ?” ហើយស្ដាប់ចម្លើយរបស់កុមារ។ បន្ទាប់មក និយាយថា “នៅក្នុងព្រះគម្ពីរថ្ងៃនេះ ព្រះជាម្ចាស់សន្យា ហើយដាក់ទីសម្គាល់មួយ។ ចូរយើងរកមើលជាមួយគ្នាថា អ្នកណាដែលមានព្រះបន្ទូលថា នឹងទតមើលទីសម្គាល់នោះ ហើយនឹកចាំពីការសន្យា” រួចចូលទៅក្នុងអត្ថបទ។

សកម្មភាព
អានលោកុប្បត្តិ ៩:៨~១៧ ជាមួយគ្នា ហើយឲ្យកុមារបត់ម្រាមដៃម្ដងមួយ រាល់ពេលដែលឮពាក្យ ‘សេចក្ដីសញ្ញា’ ឬ ‘សញ្ញា’។ ពេលអានចប់ ហើយម្រាមដៃប្រាំពីរត្រូវបានបត់ ចូរប្រាប់ពួកគេថា អត្ថបទថ្ងៃនេះ គឺជារឿងអំពីការសន្យា។ បន្ទាប់មក អានខ ១៦ ម្ដងទៀត ហើយសួរថា “តើនរណាដែលមានព្រះបន្ទូលថា នឹងទតមើលឥន្ទធនូ ហើយនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញា?” ពេលកុមាររកឃើញ ‘ព្រះជាម្ចាស់’ ចូរសរសេរ ‘តាំង · ដាក់ · ទតមើល · នឹកចាំ’ នៅលើក្ដារខៀន ឬក្រដាសធំ។ ដាក់ពាក្យ ‘ព្រះជាម្ចាស់’ នៅមុខពាក្យនីមួយៗ ហើយអានជាមួយគ្នា។ ចុងក្រោយ បង្ហាញរូបភាពដែលមានចំណងជើង ‘អញដាក់ធ្នូរបស់អញនៅនាពពក’ ក្នុងចំណោមរូបភាពថ្ងៃនេះ នៅលើអេក្រង់ ឬជាក្រដាសបោះពុម្ព ហើយសួរថា “តើព្រះជាម្ចាស់ដាក់ឥន្ទធនូនេះ ដើម្បីនឹកចាំពីអ្វី?”

ការអនុវត្ត
ចែកកាតតូចមួយដល់កុមារម្នាក់ៗ ហើយឲ្យពួកគេគូររូបឥន្ទធនូ។ នៅក្រោមឥន្ទធនូ សរសេរជាមួយគ្នាថា “សូម្បីតែនៅថ្ងៃដែលខ្ញុំភ្លេច ព្រះជាម្ចាស់នៅតែនឹកចាំពីការសន្យា”។ មុនពេលដាក់កាតក្នុងកាបូប ឲ្យកុមារម្នាក់ៗនឹកដល់ពេលមួយ ដែលពួកគេពិបាកចិត្ត ព្រោះបានភ្លេចការសន្យា ហើយអានប្រយោគនៅលើកាតជាមួយគ្នាឲ្យឮមួយដង។

🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យយូរ ឬចុចកណ្ដុរស្ដាំ ដើម្បីរក្សាទុក

អញតាំងសេចក្ដីសញ្ញារបស់អញជាមួយឯងរាល់គ្នា ជាមួយពូជឯងតរៀងទៅ	សត្វស្លាប សត្វស្រុក និងគ្រប់ទាំងសត្វនៅលើផែនដី
អញដាក់ធ្នូរបស់អញនៅនាពពក	អញនឹងទតមើលវា ដើម្បីនឹកចាំពីសេចក្ដីសញ្ញាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច

📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។

🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។

---

📚 ចង់បង្រៀនរឿងនេះមែនទេ?

▶ លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㉞ កុំបរិភោគឈាមឡើយ · រឿងនៅមុនអត្ថបទថ្ងៃនេះភ្លាម ពេលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសាច់ជាអាហារ ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតឲ្យបរិភោគឈាម ដែលតំណាងឲ្យជីវិតឡើយ
📖 លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㉚ ព្រះជាម្ចាស់នឹកចាំពីណូអេ · កន្លែងដែលយើងបានមើលជាលើកដំបូងថា ពេលព្រះជាម្ចាស់ ‘នឹកចាំ’ មានន័យយ៉ាងណា

Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0។ អាចប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។