Genesis Deeper ㊺ ងើបភ្នែកមើល · ឡុត និងអាប់រ៉ាមសុទ្ធតែបានងើបភ្នែកមើលស្រុកនោះ តើអ្វីខុសគ្នា? (លោកុប្បត្តិ ១៣:១០~១៨)

លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ · ㊺

ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។

ឡុតក៏ងើបភ្នែកមើលទៅឃើញវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់ ថាជាស្រុកមានទឹកស្រួលល្អនៅគ្រប់ទីកន្លែង មុនដែលព្រះយេហូវ៉ាបានបំផ្លាញសូដុំម និងកូម៉ូរ៉ា គឺដូចជាសួនច្បារផងព្រះយេហូវ៉ា ហើយដូចស្រុកអេស៊ីព្ទដែលនៅខាងសូអារផង ដូច្នេះ ឡុតក៏រើសយកវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់ជារបស់ផងខ្លួន រួចចេញដំណើរដើរទៅខាងកើត គេបានឃ្លាតចេញពីគ្នាដូច្នោះឯង ឯអាប់រ៉ាមគាត់តាំងទីលំនៅនៅក្នុងស្រុកកាណានវិញ តែឡុតគាត់ស្នាក់នៅអស់ទាំងទីក្រុងនៅស្រុកវាលនោះ ហើយក៏ផ្លាស់ត្រសាលគាត់ទៅត្រឹមសូដុំម រីឯពួកក្រុងសូដុម គេជាមនុស្សអាក្រក់ ធ្វើបាបនឹងព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងសន្ធឹក។ គ្រាក្រោយដែលឡុតបានឃ្លាតចេញទៅ នោះព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលនឹងអាប់រ៉ាមថា ចូរឯងងើបភ្នែកឡើងឥឡូវ ហើយមើលពីកន្លែងឯងនោះ ទៅខាងជើង ខាងត្បូង ខាងកើត ហើយខាងលិចចុះ ដ្បិតស្រុកទាំងប៉ុន្មានដែលឯងមើលឃើញ នោះអញនឹងឲ្យដល់ឯង និងពូជឯងជាដរាបតទៅ អញនឹងធ្វើឲ្យពូជឯងបានចម្រើនឡើងដូចជាធូលីដី បានជាបើអ្នកណាអាចនឹងរាប់ធូលីដីបាន នោះនឹងរាប់ពូជឯងបានដែរ ចូរឯងក្រោក ហើយដើរចុះឡើងក្នុងស្រុកនេះ តាមបណ្តោយ និងទទឹងចុះ ដ្បិតអញនឹងឲ្យដល់ឯងហើយ អាប់រ៉ាមក៏រើត្រសាលទៅនៅក្បែរដើមម៉ៃសាក់របស់ម៉ាមរេ ដែលនៅត្រង់ហេប្រុនវិញ ហើយគាត់ស្អាងអាសនៈ១ថ្វាយព្រះយេហូវ៉ានៅទីនោះ។

លោកុប្បត្តិ ១៣:១០~១៨

១. អ្នកដែលរើសមុន និងអ្នកដែលនៅសល់

ក្នុងអត្ថបទមុន អាប់រ៉ាម និងឡុតជាក្មួយរបស់គាត់ មានសត្វច្រើនពេក រហូតដល់មិនអាចរស់នៅជាមួយគ្នានៅកន្លែងតែមួយបានទៀតទេ។ ពេលពួកគង្វាលរបស់គ្រួសារទាំងពីរប្រឈ្លោះគ្នា អាប់រ៉ាមនិយាយទៅកាន់ឡុតថា «…ដ្បិតយើងជាបងប្អូននឹងគ្នា» (១៣:៨) ហើយឲ្យឡុតរើសមុនថា ចង់បានដីខាងណា។ គឺថា បើឡុតយកខាងឆ្វេង អាប់រ៉ាមនឹងទៅខាងស្ដាំ ហើយបើឡុតយកខាងស្ដាំ អាប់រ៉ាមនឹងទៅខាងឆ្វេង (១៣:៩)។

អត្ថបទថ្ងៃនេះចាប់ផ្ដើមដោយឈុតដែលឡុតរើស៖ «ឡុតក៏ងើបភ្នែកមើលទៅឃើញវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់…» (១៣:១០)។ យ័រដាន់ ជាទន្លេដែលហូរពីជើងទៅត្បូង នៅភាគខាងកើតនៃស្រុកកាណាន ហើយតាមបណ្ដោយទន្លេនោះ មានវាលធំទូលាយ។ ក្នុងភ្នែករបស់ឡុត វាលនោះ រួមទាំងតំបន់មួយឈ្មោះសូអារ ជាស្រុកដែល ‘មានទឹកស្រួលល្អនៅគ្រប់ទីកន្លែង’។ សម្រាប់អ្នកដែលចិញ្ចឹមសត្វច្រើន ទឹក និងស្មៅ គឺជាជីវភាពរបស់គេ។ អត្ថបទប្រៀបធៀបស្រុកនោះ តាមអ្វីដែលឡុតមើលឃើញ ទៅនឹងរបស់ពីរ៖ «…ដូចជាសួនច្បារផងព្រះយេហូវ៉ា ហើយដូចស្រុកអេស៊ីព្ទ…»។ ‘សួនច្បារផងព្រះយេហូវ៉ា’ សំដៅលើសួនច្បារអេដែន ជាកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់បានដាក់មនុស្សដំបូងឲ្យនៅ។ ស្រុកអេស៊ីព្ទ ជាស្រុកដែលមានទន្លេធំឈ្មោះនីលហូរកាត់ ហើយមិនដែលខ្វះទឹកឡើយ។

អត្ថបទកត់បន្តភ្លាមអំពីការរើសរបស់ឡុត៖ «ដូច្នេះ ឡុតក៏រើសយកវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់ជារបស់ផងខ្លួន រួចចេញដំណើរដើរទៅខាងកើត គេបានឃ្លាតចេញពីគ្នាដូច្នោះឯង» (១៣:១១)។ ឡុតស្នាក់នៅតាមទីក្រុងនានានៅស្រុកវាលនោះ ហើយផ្លាស់ត្រសាលរបស់គាត់ទៅត្រឹមក្រុងសូដុម (១៣:១២)។ ចំណែកអាប់រ៉ាម គាត់នៅក្នុងស្រុកកាណាន។

ប៉ុន្តែ នៅកណ្ដាលឈុតដែលឡុតកំពុងមើលស្រុកនោះ អត្ថបទបញ្ចូលការពិតមួយ ដែលមិនមែនជាអ្វីដែលភ្នែករបស់ឡុតមើលឃើញទេ។ ពេលនោះគឺ «…មុនដែលព្រះយេហូវ៉ាបានបំផ្លាញសូដុំម និងកូម៉ូរ៉ា…» (១៣:១០)។ ហើយភ្លាមៗក្រោយឃ្លាដែលថា ឡុតបានទៅដល់ក្រុងសូដុម អត្ថបទបន្ថែមមួយឃ្លាទៀតថា «រីឯពួកក្រុងសូដុម គេជាមនុស្សអាក្រក់ ធ្វើបាបនឹងព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងសន្ធឹក» (១៣:១៣)។

បន្ទាប់មក រឿងនេះត្រឡប់មករកអាប់រ៉ាមវិញ។ ក្រោយពេលឡុតចាកចេញទៅ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលនឹងអាប់រ៉ាមថា «…ចូរឯងងើបភ្នែកឡើងឥឡូវ ហើយមើលពីកន្លែងឯងនោះ ទៅខាងជើង ខាងត្បូង ខាងកើត ហើយខាងលិចចុះ ដ្បិតស្រុកទាំងប៉ុន្មានដែលឯងមើលឃើញ នោះអញនឹងឲ្យដល់ឯង និងពូជឯងជាដរាបតទៅ» (១៣:១៤~១៥)។

២. ឡុតយកដីល្អទៅបាត់ហើយ?

ពេលយើងរើសអ្វីមួយ យើងតែងតែធ្វើតាមអ្វីដែលភ្នែកយើងមើលឃើញ។ ពេលរកផ្ទះ យើងមើលថា ផ្ទះនោះមានពន្លឺថ្ងៃចូលល្អឬទេ ហើយធ្វើដំណើរទៅមកស្រួលឬទេ។ ពេលរើសការងារ យើងគិតពិចារណាពីប្រាក់ខែ និងចម្ងាយផ្លូវ។ ឡុតក៏បានធ្វើដូច្នោះដែរ។ គាត់រើសយកដីដែលមានទឹកគ្រប់គ្រាន់ និងមានស្មៅច្រើន។ សម្រាប់អ្នកចិញ្ចឹមសត្វ នោះជាការរើសដែលអ្នកណាមើលក៏ឃើញថាឆ្លាតដែរ។

បើដូច្នេះ អាប់រ៉ាមដែលនៅសល់ ហាក់ដូចជាខាតបង់។ វាលដែលមានទឹកល្អបានទៅឡុត ហើយអ្វីដែលនៅសល់សម្រាប់អាប់រ៉ាម គឺដីខាងដែលឡុតមិនបានរើស។ ហេតុនេះ អ្នកដែលអានអត្ថបទនេះ តែងតែមានសំណួរ។ តើអាប់រ៉ាមស្លូតត្រង់ពេក បានជាលះបង់ឲ្យក្មួយរបស់គាត់ឬ? ការដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលនឹងអាប់រ៉ាមម្ដងទៀត តើគ្រាន់តែជាការលួងលោមអាប់រ៉ាមដែលខាតបង់ឬ?

បើយើងអានឈុតនេះត្រឹមតែជារឿង ‘អាប់រ៉ាមដែលបាត់ដីល្អ’ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏នឹងស្ដាប់ទៅដូចជាពាក្យលួងលោមមនុស្សដែលខាតបង់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ បើយើងអានអត្ថបទយឺតៗ យើងនឹងឃើញថា ទាំងឡុត ទាំងអាប់រ៉ាម សុទ្ធតែ ‘ងើបភ្នែក’ មើលស្រុកនោះដូចគ្នា។ ជាសកម្មភាពដូចគ្នា ប៉ុន្តែអត្ថបទកត់ពីរបៀបដែលអ្នកទាំងពីរងើបភ្នែក ខុសគ្នាខ្លាំងណាស់។

៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · ‘ងើបភ្នែក’ ដូចគ្នា តែភ្នែកខុសគ្នា

សូមប្រាប់ចម្លើយជាមុនសិន៖ ឡុត និងអាប់រ៉ាម សុទ្ធតែបានងើបភ្នែកមើលស្រុកនោះ។ ឡុតងើបភ្នែកដោយខ្លួនឯង ហើយរើសយកស្រុកដែលមើលទៅល្អ សម្រាប់ខ្លួនគាត់។ ចំណែកអាប់រ៉ាម ក្រោយពេលឡុតចាកចេញទៅ គាត់ងើបភ្នែក នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ‘ចូរឯងងើបភ្នែកឡើងឥឡូវ ហើយមើល…’ ហើយព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលអំពីស្រុកដែលគាត់មើលឃើញនោះថា ‘អញនឹងឲ្យដល់ឯង’។ ភ្នែករបស់ឡុត ជាភ្នែកដែលរើស ចំណែកភ្នែករបស់អាប់រ៉ាម ជាភ្នែកដែលទទួលអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យ។

ជាដំបូង សូមដាក់ឃ្លាទាំងពីរទន្ទឹមគ្នា។ ឈុតរបស់ឡុតគឺ «ឡុតក៏ងើបភ្នែកមើលទៅឃើញវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់…» (១៣:១០) ហើយឈុតរបស់អាប់រ៉ាមគឺ «…ចូរឯងងើបភ្នែកឡើងឥឡូវ ហើយមើលពីកន្លែងឯងនោះ ទៅខាងជើង ខាងត្បូង ខាងកើត ហើយខាងលិចចុះ» (១៣:១៤)។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរប្រើពាក្យ ‘ងើបភ្នែក’ និង ‘មើល’ ដូចគ្នាទាំងពីរកន្លែង។ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ត្រូវបានសរសេរដំបូងជាភាសាហេព្រើរ។ ក្នុងអត្ថបទហេព្រើរដើម ឃ្លាទាំងពីរក៏ប្រើពាក្យដូចគ្នាដែរ គឺ ‘ងើបភ្នែក’ និង ‘មើល’។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ភាសាហេព្រើរ ពាក្យ ‘ងើបភ្នែកមើល’ នេះលេចឡើងដប់បួនដង។ ក្នុងចំណោមនោះ ពីរដងដំបូង គឺនៅជាប់គ្នាក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ម្ដងសម្រាប់ឡុត និងម្ដងសម្រាប់អាប់រ៉ាម។

ភាពខុសគ្នា គឺនៅត្រង់ថា អ្នកណាជាអ្នកធ្វើឲ្យគេងើបភ្នែក។ ឡុតងើបភ្នែកដោយខ្លួនឯង។ អ្វីដែលអាប់រ៉ាមប្រាប់ឡុត គឺឲ្យរើស មិនមែនឲ្យមើលទៅកន្លែងណាមួយទេ។ មើលទៅខាងណា គឺឡុតជាអ្នកសម្រេច។ ឡុតបានមើលស្រុកនោះ ហើយបានរើសស្រុកនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្នុងអត្ថបទ គ្មានឈុតណាដែលអាប់រ៉ាមងើបភ្នែកដោយខ្លួនឯងទេ។ អត្ថបទក៏មិនបាននិយាយថា អាប់រ៉ាមបានសម្លឹងមើលស្រុកនោះជុំវិញ រហូតដល់ពេលឡុតចាកចេញទៅដែរ។ អាប់រ៉ាមងើបភ្នែក ក្រោយពេលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «…ចូរឯងងើបភ្នែកឡើងឥឡូវ ហើយមើល…»។ បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលអំពី «…ស្រុកទាំងប៉ុន្មានដែលឯងមើលឃើញ…» (១៣:១៥)។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘ដែលឯងមើលឃើញ’ ហើយក្នុងភាសាហេព្រើរ ឃ្លានេះមានន័យថា ‘ស្រុកដែលឯងកំពុងមើល’។ ក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អាប់រ៉ាមជាមនុស្សដែលកំពុងមើលស្រុកនោះរួចទៅហើយ។

អ្វីដែលពួកគេមើលក៏ខុសគ្នាដែរ។ កន្លែងដែលអត្ថបទកត់ថាឡុតបានមើល មានតែមួយ គឺវាលទន្លេយ័រដាន់នៅខាងកើត ដែលមានទឹកស្រួលល្អ។ ចំណែកអាប់រ៉ាម ព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់ឲ្យមើលទាំងបួនទិស គឺខាងជើង ខាងត្បូង ខាងកើត និងខាងលិច។ ក្នុងចំណោមនោះ ក៏មានខាងកើត ដែលឡុតបានរើសដែរ។

អ្វីដែលកើតឡើងក្រោយពេលមើល ក៏ខុសគ្នាដែរ។ ក្រោយពេលមើល ឡុតបាន ‘រើសយក’ (១៣:១១)។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកឃ្លានេះថា «…ឡុតក៏រើសយកវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់ជារបស់ផងខ្លួន…» ហើយអត្ថបទហេព្រើរក៏កត់យ៉ាងច្បាស់ដូចគ្នាថា ‘ឡុតបានរើសសម្រាប់ខ្លួនគាត់’។ ចំណែកខាងអាប់រ៉ាម ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ដ្បិតស្រុកទាំងប៉ុន្មានដែលឯងមើលឃើញ នោះអញនឹងឲ្យដល់ឯង និងពូជឯង…» (១៣:១៥)។ ហើយបន្តិចក្រោយមក ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលម្ដងទៀតថា «…ដ្បិតអញនឹងឲ្យដល់ឯងហើយ» (១៣:១៧)។ ស្រុករបស់ឡុត គឺជាស្រុកដែលឡុតរើសយក ‘ជារបស់ផងខ្លួន’ ចំណែកស្រុករបស់អាប់រ៉ាម គឺជាស្រុកដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ‘អញនឹងឲ្យដល់ឯង’។

អំពីស្រុកដែលឡុតបានរើស អត្ថបទក៏ប្រាប់យើងពីការពិត ដែលនៅក្រៅអ្វីដែលឡុតមើលឃើញដែរ។ ក្នុងភ្នែករបស់ឡុត ស្រុកនោះ ‘ដូចជាសួនច្បារផងព្រះយេហូវ៉ា’។ ប៉ុន្តែ អត្ថបទកត់ថា ពេលនោះ គឺ ‘មុន’ ដែលព្រះយេហូវ៉ាបានបំផ្លាញក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា (១៣:១០)។ អត្ថបទក៏កត់ថា អ្នកក្រុងសូដុម ‘ជាមនុស្សអាក្រក់ ធ្វើបាបនឹងព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងសន្ធឹក’ (១៣:១៣)។ អ្វីដែលឡុតមើលឃើញ គឺទឹក និងស្មៅ។ ស្រុកនោះនឹងទៅជាយ៉ាងណានៅថ្ងៃខាងមុខ ភ្នែករបស់ឡុតមើលមិនឃើញទេ។ ហើយមនុស្សនៅស្រុកនោះជាមនុស្សបែបណា ក៏មិនមែនភ្នែករបស់ឡុតដែលប្រាប់យើងដែរ គឺអត្ថបទប្រាប់យើងដាច់ដោយឡែក។

សំណួរដំបូងរបស់យើង មានចម្លើយដូច្នេះ។ អត្ថបទមិនបានកត់ថា ព្រះជាម្ចាស់បានលួងលោមអាប់រ៉ាមដែលខាតបង់នោះទេ។ អ្វីដែលអត្ថបទកត់ គឺសេចក្ដីសន្យា។ ព្រះជាម្ចាស់សន្យាថា នឹងប្រទានស្រុកទាំងអស់ដែលអាប់រ៉ាមមើលឃើញដល់គាត់ ហើយក្នុងស្រុកនោះ ក៏មានខាងកើតដែលឡុតបានរើសដែរ។ ដូច្នេះ រឿងរបស់អាប់រ៉ាម មិនបានបញ្ចប់ត្រឹមជាមនុស្សស្លូតត្រង់ ដែលលះបង់ឲ្យគេ ហើយមានតែខាតបង់នោះទេ។ អាប់រ៉ាមមិនបានរើសមុនទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានមើល នៅពេលព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់ឲ្យមើល ហើយបានទទួលអ្វីដែលទ្រង់សន្យាថានឹងប្រទានឲ្យ។

៤. ពន្យល់ពាក្យ · ងើបភ្នែក · រើស · ទៅខាងកើត · ដើរចុះឡើង

សូមយើងមើលពាក្យហេព្រើរពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ ជាបួនចំណុច។

① ងើបភ្នែក · ណាសា អេណាយីម (נָשָׂא עֵינַיִם)។ ពាក្យនេះផ្សំឡើងពីកិរិយាសព្ទ (ពាក្យដែលបង្ហាញសកម្មភាព) ‘ណាសា’ ដែលមានន័យថា ‘លើក’ និងពាក្យ ‘អេណាយីម’ ដែលមានន័យថា ‘ភ្នែកទាំងពីរ’។ វាសំដៅលើសកម្មភាពងើបក្បាល ហើយមើលទៅឆ្ងាយ។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ភាសាហេព្រើរ ពាក្យនេះលេចឡើងដប់បួនដង ហើយលើកទីមួយគឺឡុត (១៣:១០) លើកទីពីរគឺអាប់រ៉ាម (១៣:១៤)។ ក្រោយមកទៀត ពាក្យនេះក៏ប្រើនៅកន្លែងដែលអ្នកងើបភ្នែក បានមើលឃើញអ្វីមួយដែលសំខាន់។ ឧទាហរណ៍ ពេលអ័ប្រាហាំ (ឈ្មោះក្រោយរបស់អាប់រ៉ាម) មើលឃើញមនុស្សបីនាក់ ពីមាត់ទ្វារត្រសាល (១៨:២) ពេលអ៊ីសាកមើលឃើញក្បួនរបស់រេបិកាកំពុងមក នៅទីវាល (២៤:៦៣ ដែលព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘ក្រឡេកភ្នែកមើលទៅ’) និងពេលយ៉ាកុបមើលឃើញអេសាវជាបងរបស់គាត់កំពុងមក (៣៣:១)។ ប៉ុន្តែ ឈុតដែលមាននរណាម្នាក់ប្រាប់អ្នកផ្សេងឲ្យងើបភ្នែកមើល មានតែពីរដងប៉ុណ្ណោះក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ គឺខ ១៣:១៤ ក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ និងខ ៣១:១២ ដែលទេវតារបស់ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់យ៉ាកុបក្នុងសុបិន។ ទាំងពីរកន្លែង ជាពាក្យដែលមកពីខាងព្រះជាម្ចាស់។ ក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ឡុតងើបភ្នែកដោយខ្លួនឯង ចំណែកអាប់រ៉ាមងើបភ្នែក ក្រោយពេលឮព្រះបន្ទូលប្រាប់ឲ្យងើបភ្នែក។

② រើស · បាខារ (בָּחַר)។ នេះជាពាក្យ ‘រើសយក’ ក្នុងឃ្លា «ដូច្នេះ ឡុតក៏រើសយកវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់…» (១៣:១១)។ ន័យរបស់វា គឺជ្រើសយករបស់មួយ ពីក្នុងចំណោមរបស់ជាច្រើន។ អត្ថបទហេព្រើរដាក់ពាក្យ ‘សម្រាប់ខ្លួន’ នៅជាប់នឹងពាក្យនេះ គឺ ‘ឡុតបានរើសសម្រាប់ខ្លួនគាត់’ ហើយព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏បង្ហាញន័យនេះ ដោយពាក្យ ‘ជារបស់ផងខ្លួន’។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ភាសាហេព្រើរ កិរិយាសព្ទ ‘រើស’ នេះលេចឡើងតែពីរដងប៉ុណ្ណោះ។ មួយដងទៀត គឺនៅជំពូក ៦ ខទី ២ ដែលកត់ថា «…គេឃើញកូនស្រីរបស់មនុស្សថាជាស្រស់ល្អ ក៏យកធ្វើជាប្រពន្ធតាមតែចិត្តគេទៅ» (៦:២)។ ពាក្យដែលព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘តាមតែចិត្តគេ’ ក្នុងភាសាហេព្រើរ គឺជាពាក្យ ‘រើស’ នេះឯង មានន័យថា ‘ស្ត្រីណាដែលពួកគេបានរើស’។ ទាំងពីរកន្លែង ការ ‘ឃើញ’ នាំទៅដល់ការ ‘រើស’ ភ្លាម។ ក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ការរើសរបស់ឡុត បានចាប់ផ្ដើមពីការមើល ហើយបញ្ចប់ដោយការរើស។

③ ទៅខាងកើត · មីកេដេម (מִקֶּדֶם)។ នេះជាពាក្យ ‘ទៅខាងកើត’ ក្នុងឃ្លា «…រួចចេញដំណើរដើរទៅខាងកើត…» (១៣:១១)។ វាមានន័យថា ‘នៅខាងកើត’ ឬ ‘ទៅខាងកើត’។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ភាសាហេព្រើរ ពាក្យនេះលេចឡើងប្រាំមួយដង។ លើកទីមួយគឺនៅខ ២:៨។ ក្នុងឃ្លា «រួចព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់ធ្វើសួនច្បារ១នៅស្រុកអេដែនទិសខាងកើត…» ពាក្យ ‘ទិសខាងកើត’ គឺជាពាក្យនេះ។ ហើយក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ អត្ថបទនិយាយថា ស្រុកដែលឡុតបានមើល ‘ដូចជាសួនច្បារផងព្រះយេហូវ៉ា’ (១៣:១០)។ ពាក្យ ‘សួនច្បារ’ និង ‘ខាងកើត’ ដែលលេចឡើងជាមួយគ្នានៅខ ២:៨ ក៏លេចឡើងទន្ទឹមគ្នាម្ដងទៀតនៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ហើយព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏ប្រើពាក្យដូចគ្នាទាំងពីរកន្លែង។ ឡុតបានធ្វើដំណើរទៅខាងកើត ឆ្ពោះទៅរកស្រុកដែលមើលទៅដូចជាអេដែន។ ប៉ុន្តែ អត្ថបទគ្រាន់តែនិយាយថា ស្រុកនោះ ‘ដូចជា’ សួនច្បារប៉ុណ្ណោះ។ កន្លែងនោះមិនមែនជាអេដែនទេ គឺជាកន្លែងនៅក្បែរក្រុងសូដុម ដែលអ្នកក្រុងនោះជាមនុស្សអាក្រក់ ធ្វើបាបនឹងព្រះយេហូវ៉ា។

④ ដើរចុះឡើង · ហ៊ីតហាឡេក (הִתְהַלֵּךְ)។ នេះជាពាក្យ ‘ដើរចុះឡើង’ ក្នុងឃ្លា «ចូរឯងក្រោក ហើយដើរចុះឡើងក្នុងស្រុកនេះ តាមបណ្តោយ និងទទឹងចុះ…» (១៣:១៧)។ គឺកិរិយាសព្ទ ‘ដើរ’ ដែលប្រើក្នុងន័យថា ដើរទៅមកជាបន្តបន្ទាប់។ ‘តាមបណ្តោយ និងទទឹង’ គឺប្រវែង និងទទឹងនៃស្រុកនោះ។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ភាសាហេព្រើរ ពាក្យនេះលេចឡើងប្រាំបីដង។ ក្រៅពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ ប្រាំពីរដងទៀត សុទ្ធតែជាការដើរដែលជាប់ទាក់ទងនឹងព្រះជាម្ចាស់។ ឧទាហរណ៍ ព្រះយេហូវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់ ដែល ‘យាងក្នុងសួនច្បារ’ (៣:៨) ហេណុកដែល «…ជាអ្នកដើរជាមួយនឹងព្រះ…» (៥:២៤) និងណូអេដែល «…ក៏ដើរជាមួយនឹងព្រះ» (៦:៩)។ ពាក្យ ‘យាង’ និង ‘ដើរជាមួយ’ នៅទីនេះ សុទ្ធតែជាពាក្យហេព្រើរតែមួយ។ ក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ពាក្យនេះប្រើក្នុងព្រះបន្ទូល ដែលប្រាប់អាប់រ៉ាមឲ្យដើរកាត់ស្រុកដែលព្រះជាម្ចាស់សន្យាថានឹងប្រទានឲ្យ ដោយជើងរបស់គាត់ផ្ទាល់។ ដូចប្រាំពីរដងផ្សេងទៀត ការដើរនេះក៏ជាប់ទាក់ទងនឹងព្រះជាម្ចាស់ដែរ ហើយនៅទីនេះ វាចាប់ផ្ដើមដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ឡុតបានមើលស្រុកពីចម្ងាយ ហើយរើសយក ប៉ុន្តែអាប់រ៉ាមបានឮព្រះបន្ទូលប្រាប់ឲ្យដើរដោយជើងរបស់គាត់ផ្ទាល់ កាត់ស្រុកដែលទ្រង់សន្យាថានឹងប្រទានឲ្យ។

៥. រឿងមួយទៀត · ឡុតផ្លាស់ត្រសាល អាប់រ៉ាមស្អាងអាសនា

ខចុងក្រោយនៃអត្ថបទ កត់ថាអាប់រ៉ាមបានទៅណា៖ «អាប់រ៉ាមក៏រើត្រសាលទៅនៅក្បែរដើមម៉ៃសាក់របស់ម៉ាមរេ ដែលនៅត្រង់ហេប្រុនវិញ ហើយគាត់ស្អាងអាសនៈ១ថ្វាយព្រះយេហូវ៉ានៅទីនោះ» (១៣:១៨)។ ហេប្រុន ជាកន្លែងមួយនៅតំបន់ភ្នំភាគខាងត្បូងនៃស្រុកកាណាន ហើយម៉ាមរេ ជាកន្លែងដែលមានដើមម៉ៃសាក់ធំៗដុះនៅទីនោះ។

ពាក្យ ‘រើត្រសាល’ នៅទីនេះ ក្នុងភាសាហេព្រើរ គឺជាពាក្យតែមួយ។ ពាក្យនេះលេចឡើងម្ដងទៀតក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ។ នៅខទី ១២ ពេលអត្ថបទនិយាយអំពីឡុតថា «…ហើយក៏ផ្លាស់ត្រសាលគាត់ទៅត្រឹមសូដុំម» ពាក្យ ‘ផ្លាស់ត្រសាល’ ក៏ជាពាក្យហេព្រើរដដែលនេះ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរប្រើពាក្យ ‘ផ្លាស់’ នៅខ ១២ និង ‘រើ’ នៅខ ១៨ ប៉ុន្តែក្នុងភាសាហេព្រើរ ជាពាក្យដូចគ្នា។ នៅក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ពាក្យនេះប្រើតែនៅខទាំងពីរនេះប៉ុណ្ណោះ។ ឡុតក៏ផ្លាស់ត្រសាល ហើយអាប់រ៉ាមក៏រើត្រសាលដែរ។

អ្វីដែលខុសគ្នា គឺនៅបន្ទាប់ពីនោះ។ ឃ្លារបស់ឡុតបញ្ចប់ដោយ ‘ទៅត្រឹមសូដុំម’ ហើយភ្លាមៗបន្ទាប់មក មានឃ្លាដែលថា អ្នកក្រុងសូដុមជាមនុស្សអាក្រក់។ ឃ្លារបស់អាប់រ៉ាមបញ្ចប់ដោយ ‘ស្អាងអាសនៈ១ថ្វាយព្រះយេហូវ៉ានៅទីនោះ’។ នេះជាលើកទីបីហើយ ដែលអាប់រ៉ាមស្អាងអាសនា។ លើកទីមួយនៅស៊ីគែម ជាកន្លែងដែលគាត់បានទទួលសេចក្ដីសន្យាអំពីស្រុកនោះជាលើកដំបូង (១២:៧) លើកទីពីរនៅចន្លោះបេតអែល និងអៃយ (១២:៨) ហើយឥឡូវនេះ នៅហេប្រុន។ នៅកន្លែងនានាក្នុងស្រុក ដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ‘អញនឹងឲ្យ’ អាប់រ៉ាមបានស្អាងអាសនា នៅចំពោះព្រះអង្គដែលនឹងប្រទានស្រុកនោះ។

ការនេះជួយទ្រទ្រង់ចម្លើយដែលយើងបានរកឃើញខាងលើ។ ឡុតផ្លាស់ត្រសាល ឆ្ពោះទៅរកស្រុកដែលគាត់បានរើសដោយភ្នែករបស់ខ្លួន ចំណែកអាប់រ៉ាមរើត្រសាល ហើយស្អាងអាសនា នៅក្នុងស្រុកដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញឲ្យគាត់មើល។ ផ្លូវរបស់មនុស្សពីរនាក់ ដែលចាប់ផ្ដើមដោយសកម្មភាពដូចគ្នា បែកចេញពីគ្នានៅទីបញ្ចប់។

៦. សម្រាប់យើងថ្ងៃនេះ

អត្ថបទនេះទុកឲ្យយើងនូវសារតែមួយ៖ ឡុតងើបភ្នែកដោយខ្លួនឯង ហើយរើសយកស្រុកដែលមើលទៅល្អ ចំណែកអាប់រ៉ាមងើបភ្នែក នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់ឲ្យងើបភ្នែកមើល ហើយគាត់បានទទួលសេចក្ដីសន្យាថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានស្រុកដែលគាត់មើលឃើញនោះដល់គាត់។

បើមើលអត្ថបទម្ដងទៀត អត្ថបទមិនបានកត់ទុកកំហុសណាមួយរបស់ឡុតដាច់ដោយឡែកនោះទេ។ ក៏គ្មានពាក្យណាបន្ទោសការដែលគាត់រើសដីដែលមានទឹកល្អនោះដែរ។ អ្វីដែលអត្ថបទបង្ហាញ គឺភ្នែករបស់ឡុតបានមើលឃើញអ្វី។ អ្វីដែលឡុតមើលឃើញ គឺទឹក និងស្មៅ។ មនុស្សនៅស្រុកនោះ និងអនាគតរបស់ស្រុកនោះ គឺអត្ថបទជាអ្នកប្រាប់យើងដាច់ដោយឡែក។ ហើយអត្ថបទបន្ថែមថា ការរើសរបស់ឡុត គឺជាការរើស ‘ជារបស់ផងខ្លួន’។

យើងក៏រើសអ្វីមួយរៀងរាល់ថ្ងៃដែរ។ យើងរើសសង្កាត់ដែលយើងនឹងផ្លាស់ទៅរស់នៅ រើសសាលាដែលកូននឹងចូលរៀន និងរើសកន្លែងធ្វើការថ្មី។ នៅពេលនោះ ភ្នែករបស់យើងតែងតែធ្វើការដូចភ្នែករបស់ឡុត ដោយមិនដឹងខ្លួន។ យើងមើលមុនគេ នូវកន្លែងដែលតម្លៃដីនឹងឡើង កន្លែងដែលប្រាក់ខែច្រើន និងកន្លែងដែលអ្នកដទៃនិយាយថាល្អ។ ពេលរើសបែបនេះ ពេលខ្លះ យើងមានអារម្មណ៍ថា អ្នកដទៃបានយករបស់ល្អទៅមុនយើងបាត់ហើយ។ ពេលនោះ ចិត្តរបស់យើងក៏ប្រញាប់ប្រញាល់។ ‘បើលើកនេះខ្ញុំខកខាន តើខ្ញុំនឹងនៅពីក្រោយគេតែម្នាក់ឯងឬ?’

អាប់រ៉ាមក៏ធ្លាប់ឈរនៅកន្លែងបែបនោះដែរ។ វាលដែលមានទឹកល្អ ក្មួយរបស់គាត់បានយកទៅ ហើយគាត់ឈរនៅខាងដែលនៅសល់។ អត្ថបទមិនបានកត់ថា ពេលនោះអាប់រ៉ាមមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាទេ។ អត្ថបទក៏មិននិយាយថា គាត់បានសម្លឹងមើលស្រុកនោះជុំវិញដោយខ្លួនឯង ហើយស្ដាយក្រោយដែរ។ អាប់រ៉ាមងើបភ្នែក ក្រោយពេលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល ហើយព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា នឹងប្រទានស្រុកដែលគាត់មើលឃើញនោះដល់គាត់។

អត្ថបទនេះក៏មានការពិតមួយដែលនាំមកនូវការលួងលោមដែរ។ ក្នុងស្រុកដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់អាប់រ៉ាមឲ្យមើល ក៏មានខាងកើត ដែលឡុតបានរើសមុនដែរ។ អ្វីដែលមើលទៅដូចជាអ្នកដទៃបានយកទៅមុន មិនបានបាត់ពីរូបភាពដែលព្រះជាម្ចាស់បង្ហាញនោះទេ។ ពិតណាស់ ក្នុងជីវិតរបស់យើង មានថ្ងៃខ្លះដែលយើងនៅតែស្ដាយរបស់ដែលបានខកខាន អស់រយៈពេលយូរ។ ក៏មានថ្ងៃខ្លះដែរ ដែលយើងមិនទាន់មើលឃើញច្បាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងបង្ហាញអ្វីដល់យើង។ សូម្បីតែនៅថ្ងៃបែបនោះ ដូចដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់អាប់រ៉ាមឲ្យមើល ‘ពីកន្លែងឯងនោះ’ យើងក៏អាចងើបក្បាលឡើង នៅកន្លែងដែលយើងកំពុងឈរ ហើយទូលសួរព្រះជាម្ចាស់ថា ‘តើព្រះអង្គចង់ឲ្យខ្ញុំមើលអ្វី?’

បើឥឡូវនេះ ចិត្តរបស់អ្នកកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ នៅមុខការរើសអ្វីមួយ ប្រហែលជាល្អ បើអ្នកឈប់មួយភ្លែតមុននឹងរើស ហើយសរសេរប្រយោគមួយទុកថា ‘ព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមបង្ហាញខ្ញុំ មុនពេលខ្ញុំរើស’។ ដូចដែលអាប់រ៉ាមបានស្អាងអាសនា នៅចំពោះព្រះអង្គដែលនឹងប្រទានស្រុកនោះ នៅកន្លែងថ្មីដែលគាត់ទៅរស់នៅ ការនេះក៏ជាការយកការរើសរបស់យើង មកដាក់នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ពេលយើងងើបក្បាលបែបនេះ ប្រហែលជាយើងនឹងមើលឃើញ មិនត្រឹមតែអ្វីដែលមើលទៅល្អប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ឃើញអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បង្ហាញ កាន់តែទូលាយជាងមុនបន្តិចដែរ។

“ឱព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានសន្យាថានឹងប្រទានស្រុកដែលមើលឃើញ យើងខ្ញុំតែងតែចង់រើសអ្វីដែលមើលទៅល្អក្នុងភ្នែកមុនគេ រៀងរាល់ថ្ងៃ។ ព្រះអង្គជ្រាបពីចិត្តរបស់យើងខ្ញុំ ដែលប្រញាប់ប្រញាល់ ពេលហាក់ដូចជាអ្នកដទៃបានយករបស់ល្អទៅមុន។ មុនពេលយើងខ្ញុំរើស សូមឲ្យយើងខ្ញុំមើលឃើញអ្វីដែលព្រះអង្គប្រាប់ឲ្យមើល ហើយសូមឲ្យយើងខ្ញុំទទួលអ្វីដែលព្រះអង្គប្រទានឲ្យ ដោយអំណរព្រះគុណ។ សូមឲ្យថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃដែលយើងខ្ញុំថ្វាយចិត្តដល់ព្រះអង្គមុនគេ នៅកន្លែងដែលយើងខ្ញុំកំពុងឈរ។ អាម៉ែន។”

🕊 របៀបប្រើក្នុងការបម្រើ

សំណួរបើក
សួរថា “បើគេឲ្យកូនៗរើសនំមួយកញ្ចប់មុន ក្នុងចំណោមពីរកញ្ចប់ តើកូនៗនឹងមើលអ្វី ដើម្បីរើស?” ហើយស្ដាប់ចម្លើយរបស់កុមារ (ឧទាហរណ៍ កញ្ចប់ដែលធំជាង រសជាតិដែលចូលចិត្ត ឬកញ្ចប់ដែលស្អាត)។ បន្ទាប់មក និយាយថា “ថ្ងៃនេះ ក្នុងព្រះគម្ពីរ មានមនុស្សម្នាក់ដែលបានរើសដីមុន និងមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលបានឲ្យគេរើសមុន។ មនុស្សទាំងពីរនាក់បានធ្វើសកម្មភាពមួយដូចគ្នា។ តោះ យើងរកមើលជាមួយគ្នាថា សកម្មភាពនោះជាអ្វី” រួចចូលទៅក្នុងអត្ថបទ។

សកម្មភាព
ជាដំបូង បង្ហាញរូបភាព ‘ឡុតក៏ងើបភ្នែកមើលទៅឃើញវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់’ ពីរូបភាពថ្ងៃនេះ ហើយអានខទី ១០ ជាមួយគ្នា។ សួរថា “តើឡុតបានមើលឃើញអ្វី បានជាគាត់រើសស្រុកនេះ?” ហើយឲ្យកុមាររកពាក្យ ‘មានទឹកស្រួលល្អ’។ បន្ទាប់មក បង្ហាញរូបភាព ‘ចូរឯងងើបភ្នែកឡើងឥឡូវ ហើយមើល’ ហើយអានខទី ១៤~១៥ ឲ្យពួកគេស្ដាប់។ ចែកក្ដារខៀន (បើគ្មានក្ដារខៀន ប្រើក្រដាសធំ) ជាពីរ សរសេរ ‘ឡុត’ នៅខាងឆ្វេង និង ‘អាប់រ៉ាម’ នៅខាងស្ដាំ ហើយឲ្យកុមារសរសេរពាក្យ ‘ងើបភ្នែក’ ដែលមានដូចគ្នាសម្រាប់អ្នកទាំងពីរ នៅខាងទាំងពីរ។ រួចសួរថា “តើអ្នកណាប្រាប់ឡុតឲ្យមើល? ចុះអាប់រ៉ាមវិញ?” ហើយឲ្យពួកគេសរសេរ ‘មើលដោយខ្លួនឯង’ នៅខាងឡុត និង ‘ព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់ឲ្យមើល’ នៅខាងអាប់រ៉ាម។ បើមានកុមារឆ្លើយថា “ព្រោះអាប់រ៉ាមប្រាប់ឲ្យរើស” សូមបន្តថា “ត្រូវហើយ អាប់រ៉ាមបានប្រាប់ឲ្យរើស ប៉ុន្តែគាត់មិនបានប្រាប់ថាត្រូវមើលទៅខាងណាទេ។ មើលទៅខាងណា គឺឡុតជាអ្នកសម្រេចដោយខ្លួនឯង”។ ចុងក្រោយ សង្កត់ធ្ងន់ថា “ឡុតបាន ‘រើសយក’ ស្រុកនោះ ប៉ុន្តែចំពោះអាប់រ៉ាម ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា ‘អញនឹងឲ្យ’”។

ការអនុវត្ត
ចែកកាតតូចៗដល់កុមារម្នាក់ៗ ហើយឲ្យពួកគេនឹកឃើញរឿងមួយ ដែលពិបាករើសនាពេលថ្មីៗនេះ (ឧទាហរណ៍ លេងអ្វីជាមួយមិត្ត ឬទិញអ្វីដោយលុយហោប៉ៅ)។ ឲ្យពួកគេសរសេររឿងនោះនៅមុខកាត ហើយសរសេរពាក្យអធិស្ឋានមួយឃ្លានៅខ្នងកាតថា ‘ព្រះជាម្ចាស់អើយ សូមបង្ហាញខ្ញុំ មុនពេលខ្ញុំរើស’។ ប្រាប់ពួកគេថា មិនចាំបាច់បង្ហាញកាតនោះដល់អ្នកណាទេ។ សង្ខេបដោយនិយាយថា “ឡុតបានងើបភ្នែកដោយខ្លួនឯង ហើយរើសយក ប៉ុន្តែអាប់រ៉ាមបានងើបភ្នែក នៅពេលព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់ឲ្យមើល។ លើកក្រោយ ពេលកូនៗត្រូវរើសអ្វីមួយ សូមនឹកចាំពីកាតនេះ” ហើយឲ្យកុមារម្នាក់ៗយកកាតទៅផ្ទះ។

🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យយូរ ឬចុចកណ្ដុរស្ដាំ ដើម្បីរក្សាទុក

ឡុតក៏ងើបភ្នែកមើលទៅឃើញវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់	ឡុតក៏រើសយកវាលទន្លេយ័រដាន់ទាំងអស់ … ដើរទៅខាងកើត
ចូរឯងងើបភ្នែកឡើងឥឡូវ ហើយមើល	គាត់ស្អាងអាសនៈ១ថ្វាយព្រះយេហូវ៉ានៅទីនោះ

📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។

🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។

---

📚 ចង់បង្រៀនរឿងនេះមែនទេ?

▶ លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊹ យើងជាបងប្អូននឹងគ្នា · អាប់រ៉ាមឲ្យឡុតរើសមុន ជារឿងនៅមុនអត្ថបទថ្ងៃនេះភ្លាម
📖 លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊷ គាត់ក៏ស្អាងអាសនាមួយ · អាសនាពីរដែលអាប់រ៉ាមបានស្អាងនៅស៊ីគែម និងនៅខាងកើតបេតអែល មុនអាសនានៅហេប្រុនថ្ងៃនេះ

Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0។ អាចប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។