Genesis Deeper ㊻ នាំវិលមកវិញទាំងអស់ · ឡុតបានទៅតាមផ្លូវដែលខ្លួនរើស ហេតុអ្វីបានជាអាប់រ៉ាមទៅជួយគាត់? (លោកុប្បត្តិ ១៤:១២~១៦)

លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ · ㊻

ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។

ក៏ចាប់ឡុត ជាក្មួយអាប់រ៉ាម ដែលនៅក្រុងសូដុម និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ នាំទៅជាមួយដែរ។ មានមនុស្សម្នាក់ដែលបានរត់រួចពីចម្បាំង គាត់ទៅជម្រាបដល់អាប់រ៉ាមជាសាសន៍ហេព្រើរ ដែលនៅត្រង់ដើមម៉ៃសាក់របស់ម៉ាមរេ ជាសាសន៍អាម៉ូរី ដែលជាបងអែសកុល ហើយនិងអាន់នើរដែលបានចងមិត្តមេត្រីនឹងអាប់រ៉ាម កាលអាប់រ៉ាមបានឮថា គេចាប់ក្មួយខ្លួនទៅជាឈ្លើយដូច្នោះ នោះគាត់នាំពួកបម្រើទាំងប៉ុន្មានដែលកើតក្នុងផ្ទះគាត់ សុទ្ធតែជាមនុស្សថ្នឹកសង្គ្រាម មានចំនួន៣១៨នាក់ លើកគ្នាចេញទៅដេញតាមគេរហូតដល់ដាន់ គាត់ចែកពួកបាវឲ្យទៅទាស់នឹងគេទាំងយប់ ក៏វាយគេ ហើយដេញតាមរហូតហូបា ដែលនៅជាខាងឆ្វេងនៃក្រុងដាម៉ាស រួចនាំអស់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិវិលមកវិញ ព្រមទាំងឡុតជាក្មួយ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ដែរ ទាំងពួកស្ត្រី និងមនុស្សទាំងអស់ផង។

លោកុប្បត្តិ ១៤:១២~១៦

១. ឡុតដែលរស់នៅក្រុងសូដុម និងអាប់រ៉ាមដែលរស់នៅម៉ាមរេ

ក្នុងអត្ថបទមុន ឡុត និងអាប់រ៉ាមបានបែកផ្លូវគ្នា។ ឡុតបានរើសយកវាលទន្លេយ័រដាន់ ដែលមានទឹកគ្រប់គ្រាន់ ‘ជារបស់ផងខ្លួន’ ហើយចេញដំណើរទៅខាងកើត រួចផ្លាស់ត្រសាលរបស់គាត់ទៅដល់ក្រុងមួយឈ្មោះសូដុម (១៣:១១~១២)។ ចំណែកអាប់រ៉ាម គាត់នៅក្នុងស្រុកកាណាន ហើយរើត្រសាលទៅនៅក្បែរដើមម៉ៃសាក់របស់ម៉ាមរេ នៅហេប្រុន រួចស្អាងអាសនាថ្វាយព្រះយេហូវ៉ានៅទីនោះ (១៣:១៨)។

ជំពូក ១៤ ចាប់ផ្ដើមដោយសង្គ្រាមមួយ ដែលកើតឡើងក្រោយពីនោះ។ ស្ដេចបួនអង្គមកពីនគរនានានៅខាងកើតឆ្ងាយ បានរួបរួមគ្នាជាខាងមួយ ហើយស្ដេចប្រាំអង្គនៃទីក្រុងនានានៅវាលទន្លេយ័រដាន់ រួមទាំងក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា បានរួបរួមគ្នាជាខាងម្ខាងទៀត។ ស្ដេចប្រាំអង្គនោះបានចុះចូលស្ដេចបួនអង្គអស់ដប់ពីរឆ្នាំ ហើយដល់ឆ្នាំទីដប់បី ក៏បះបោរ។ ដូច្នេះ នៅឆ្នាំបន្ទាប់ ស្ដេចបួនអង្គក៏លើកទ័ពមកវាយ (១៤:១~៩)។ ចម្បាំងនោះបញ្ចប់ដោយការចាញ់របស់ស្ដេចប្រាំអង្គ។ ស្ដេចក្រុងសូដុម និងស្ដេចក្រុងកូម៉ូរ៉ារត់ទៅ ហើយធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅនៅវាលច្រកស៊ីឌីម ចំណែកស្ដេចបួនអង្គ បានយកទ្រព្យសម្បត្តិ និងស្បៀងអាហារទាំងអស់របស់ក្រុងសូដុម និងក្រុងកូម៉ូរ៉ា ចេញទៅ (១៤:១០~១១)។

អត្ថបទថ្ងៃនេះ គឺជាឃ្លាបន្ទាប់ពីនោះភ្លាម៖ «ក៏ចាប់ឡុត ជាក្មួយអាប់រ៉ាម ដែលនៅក្រុងសូដុម និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ នាំទៅជាមួយដែរ» (១៤:១២)។ នៅក្នុងក្រុងដែលឡុតបានរើសចូលទៅរស់នៅដោយខ្លួនឯង ឡុតត្រូវគេចាប់នាំទៅ ជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់។

មានមនុស្សម្នាក់ដែលបានរត់រួចពីចម្បាំង មកប្រាប់ដំណឹងនេះដល់អាប់រ៉ាម។ ពេលនោះ អត្ថបទហៅអាប់រ៉ាមថា ‘អាប់រ៉ាមជាសាសន៍ហេព្រើរ’ (១៤:១៣)។ អាប់រ៉ាមកំពុងរស់នៅក្បែរដើមម៉ៃសាក់របស់ម៉ាមរេ។ ម៉ាមរេ ក៏ជាឈ្មោះរបស់បុរសម្នាក់ពីសាសន៍អាម៉ូរី ដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនោះដែរ។ ម៉ាមរេ និងបងប្អូនរបស់គាត់ គឺអែសកុល និងអាន់នើរ បានចងមិត្តមេត្រីនឹងអាប់រ៉ាម។

ពេលឮដំណឹងនោះ អាប់រ៉ាមក៏ចេញដំណើរភ្លាម។ គាត់នាំមនុស្ស ៣១៨ នាក់ ដែលកើត និងធំឡើងក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ដេញតាមគេរហូតដល់ ‘ដាន់’ (១៤:១៤)។ ដាន់ ជាកន្លែងនៅចុងខាងជើងនៃស្រុកកាណាន។ ពីហេប្រុន ជាកន្លែងដែលអាប់រ៉ាមរស់នៅ ទៅដល់ដាន់ បើវាស់ជាបន្ទាត់ត្រង់ ក៏ជិតពីររយគីឡូម៉ែត្រដែរ។ អាប់រ៉ាមបានចែកមនុស្សរបស់គាត់ជាក្រុម ហើយវាយសត្រូវនៅពេលយប់ រួចដេញតាមរហូតដល់ហូបា ដែលនៅហួសក្រុងដាម៉ាស (សព្វថ្ងៃនៅប្រទេសស៊ីរី) (១៤:១៥)។ ហើយគាត់បាននាំអ្វីៗដែលគេបានរឹបយកទៅ វិលមកវិញទាំងអស់ (១៤:១៦)។

២. វាជាផ្លូវដែលគាត់រើសដោយខ្លួនឯង មិនមែនឬ?

នៅជុំវិញយើង ក៏មានរឿងបែបនេះកើតឡើងដែរ។ មនុស្សជិតស្និទ្ធម្នាក់ បានរើសផ្លូវដែលមើលទៅល្អជាងសម្រាប់ខ្លួន ហើយចាកចេញទៅមុន ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន យើងក៏ឮដំណឹងថា គាត់កំពុងជួបការលំបាកយ៉ាងធំ នៅលើផ្លូវនោះ។ ពេលនោះ ក្នុងចិត្តយើង ពាក្យមួយងាយនឹងលេចឡើងមុនគេ៖ ‘អញ្ចឹងហើយ គឺផ្លូវដែលគាត់រើសដោយខ្លួនឯងតើ’។

រឿងរបស់ឡុតក៏មើលទៅដូច្នោះដែរ។ អាប់រ៉ាមបានឲ្យឡុតរើសមុន ហើយឡុតបានរើសដីដែលមើលទៅល្អ ‘ជារបស់ផងខ្លួន’។ ហើយគាត់បានចូលទៅរស់នៅដល់ក្រុងសូដុម ជាក្រុងរបស់មនុស្សដែលអត្ថបទកត់ថា «…គេជាមនុស្សអាក្រក់ ធ្វើបាបនឹងព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងសន្ធឹក» (១៣:១៣)។ កន្លែងដែលឡុតត្រូវគេចាប់ មិនមែនជាស្រុករបស់អាប់រ៉ាមទេ គឺជាស្រុកដែលឡុតបានរើសដោយខ្លួនឯង។

លើសពីនេះ ការដេញតាមនោះក៏គ្រោះថ្នាក់ណាស់ដែរ។ សត្រូវ គឺជាកងទ័ពរបស់ស្ដេចបួនអង្គ ដែលទើបតែវាយឈ្នះស្ដេចប្រាំអង្គ។ អ្វីដែលអាប់រ៉ាមមាន គឺមនុស្សក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ៣១៨ នាក់។ ហេតុនេះ អ្នកដែលអានអត្ថបទនេះ ងាយនឹងមានសំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាអាប់រ៉ាមហ៊ានប្រថុយជីវិត ទៅជួយឡុតដែលបានចាកចេញទៅមុន? ហើយចំពោះផ្លូវដែលឡុតបានរើស តើអត្ថបទនិយាយយ៉ាងណា?

៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · មូលហេតុដែលអត្ថបទកត់ មានតែមួយ

សូមប្រាប់ចម្លើយជាមុនសិន៖ មូលហេតុដែលអត្ថបទកត់ថា នាំឲ្យអាប់រ៉ាមចេញដំណើរ មានតែមួយគត់ គឺដំណឹងថា ‘បងប្អូនរបស់គាត់ត្រូវគេចាប់’ (តាមអត្ថបទហេព្រើរដើម)។ គ្មានពាក្យណាមួយ ដែលរិះគន់ផ្លូវដែលឡុតបានរើសឡើយ។ អាប់រ៉ាមក្រោកឡើងដេញតាមភ្លាម ពេលឮដំណឹងនោះ ហើយបាននាំឡុត និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឡុត វិលមកវិញទាំងអស់។ អ្នកដែលនៅសល់ បានទៅរកអ្នកដែលចាកចេញទៅមុន ហើយនាំគាត់មកវិញ។

ជាដំបូង សូមមើលពាក្យដែលអត្ថបទប្រើហៅឡុត។ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ត្រូវបានសរសេរដំបូងជាភាសាហេព្រើរ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរហៅឡុតថា ‘ក្មួយ’ ដូចគ្នាទាំងបីកន្លែង គឺនៅខ ១២ ខ ១៤ និងខ ១៦។ ប៉ុន្តែ អត្ថបទហេព្រើរដើម មិនបានសរសេរដូចគ្នាទេ។ នៅខ ១២ អត្ថបទហេព្រើរប្រើពាក្យ ‘កូនរបស់បងប្អូនអាប់រ៉ាម’ ដែលមានន័យថា ក្មួយ។ ចំណែកនៅខ ១៤ វិញ អត្ថបទហេព្រើរប្រើពាក្យ ‘បងប្អូនរបស់គាត់’។ ឃ្លា «កាលអាប់រ៉ាមបានឮថា គេចាប់ក្មួយខ្លួនទៅជាឈ្លើយ…» បើអានតាមអត្ថបទហេព្រើរដើម គឺ ‘កាលអាប់រ៉ាមបានឮថា គេចាប់បងប្អូនរបស់គាត់ទៅជាឈ្លើយ’។ ពាក្យ ‘ឡុតជាក្មួយ’ នៅខ ១៦ ក៏ដូចគ្នាដែរ ក្នុងអត្ថបទហេព្រើរ គឺ ‘ឡុតជាបងប្អូនរបស់គាត់’។

នេះមិនមែនជាលើកទីមួយទេ ដែលពាក្យ ‘បងប្អូន’ នេះប្រើរវាងអាប់រ៉ាម និងឡុត។ ពេលពួកគង្វាលរបស់គ្រួសារទាំងពីរប្រឈ្លោះគ្នា អាប់រ៉ាមនិយាយទៅកាន់ឡុតថា «…ដ្បិតយើងជាបងប្អូននឹងគ្នា» (១៣:៨)។ នៅខនេះ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘បងប្អូន’ ហើយក្នុងភាសាហេព្រើរ វាជាពាក្យដដែលនឹងពាក្យ ‘បងប្អូន’ នៅខ ១៤ និងខ ១៦។ ក្រោយពីបែកគ្នា នៅពេលដំណឹងរបស់ឡុតមកដល់អាប់រ៉ាមជាលើកដំបូង អត្ថបទហេព្រើរហៅឡុតម្ដងទៀតថា ‘បងប្អូនរបស់គាត់’។ អត្ថបទមិនបានកត់ដំណឹងដែលអាប់រ៉ាមបានឮថា ‘មនុស្សម្នាក់ដែលរស់នៅក្រុងសូដុម ត្រូវគេចាប់’ នោះទេ។ អត្ថបទហេព្រើរកត់ថា ‘បងប្អូនរបស់គាត់ត្រូវគេចាប់’។

បន្ទាប់មក សូមរកមើលពាក្យដែលអាប់រ៉ាមបាននិយាយ។ ក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ទាំងប្រាំខ អាប់រ៉ាមមិនបាននិយាយមួយម៉ាត់សោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ សកម្មភាពរបស់អាប់រ៉ាម បន្តជាប់ៗគ្នាមិនឈប់។ គាត់ឮ នាំមនុស្ស ដេញតាម ចែកក្រុម វាយ ដេញតាមម្ដងទៀត ហើយនាំវិលមកវិញ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកពាក្យចុងក្រោយ ‘នាំវិលមកវិញ’ តែម្ដង។ ប៉ុន្តែក្នុងអត្ថបទហេព្រើរដើម ពាក្យនេះលេចឡើងពីរដង។ ដូច្នេះ ពាក្យដែលបង្ហាញសកម្មភាពរបស់អាប់រ៉ាម មានទាំងអស់ប្រាំបីដង។ ពាក្យសម្ដីមិនមានសូម្បីតែមួយដង តែសកម្មភាពមានប្រាំបីដង។ ក្នុងអត្ថបទ គ្មានសំណួរថា ‘ហេតុអ្វីបានជាឡុតទៅរស់នៅក្រុងសូដុម?’ ហើយក៏គ្មានការគិតគូរថា ‘ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវទៅ?’ ដែរ។

ចុងក្រោយ សូមមើលអ្វីដែលអាប់រ៉ាមបាននាំវិលមកវិញ។ ខ ១៦ កត់ទុកដូចជាមិនចង់ឲ្យខ្វះអ្វីមួយឡើយ គឺអស់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិដែលគេរឹបយកទៅ ឡុតជាបងប្អូនរបស់គាត់ (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘ឡុតជាក្មួយ’) ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឡុត ព្រមទាំងពួកស្ត្រី និងមនុស្សដែលត្រូវគេចាប់ទៅជាមួយ។ អាប់រ៉ាមមិនបាននាំតែឡុតម្នាក់មកវិញទេ។ គាត់បាននាំអ្វីៗទាំងអស់ដែលជារបស់ឡុត មកវិញដែរ។

សំណួរដំបូងរបស់យើង មានចម្លើយដូច្នេះ៖ មូលហេតុដែលអត្ថបទកត់ថា អាប់រ៉ាមបានទៅជួយឡុត មានតែមួយ គឺបងប្អូនរបស់គាត់ត្រូវគេចាប់ (តាមអត្ថបទហេព្រើរដើម)។ ការដែលឡុតរើសត្រូវ ឬរើសខុស មិនមែនជាផ្នែកមួយនៃមូលហេតុនោះទេ។ អាប់រ៉ាមមិនបានរិះគន់ផ្លូវដែលឡុតបានរើសទេ គឺគាត់ចេញដំណើរទៅរកបងប្អូនរបស់គាត់ ដែលត្រូវគេចាប់។

៤. ពន្យល់ពាក្យ · បងប្អូន · សាសន៍ហេព្រើរ · មនុស្សថ្នឹកសង្គ្រាម · នាំវិលមកវិញ

សូមយើងមើលពាក្យហេព្រើរពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ ជាបួនចំណុច។

① បងប្អូន · អាខ (אָח)។ ន័យដើមរបស់វា គឺ ‘បងប្អូន’ ហើយក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ វាលេចឡើងជា អាខីវ (אָחִיו) ដែលមានន័យថា ‘បងប្អូនរបស់គាត់’។ ក្នុងភាសាហេព្រើរ ពាក្យនេះមិនមែនប្រើតែសម្រាប់បងប្អូនដែលកើតពីឪពុកម្ដាយតែមួយប៉ុណ្ណោះទេ គឺប្រើសម្រាប់សាច់ញាតិជិតស្និទ្ធ ដូចជាពូ និងក្មួយផងដែរ។ ហេតុនេះ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបានបកថា ‘ក្មួយ’ ឲ្យត្រូវនឹងសាច់រឿង។ ដូចដែលយើងបានឃើញខាងលើ ក្នុងអត្ថបទហេព្រើរ នៅឈុតដែលអាប់រ៉ាមចេញដំណើរទៅរកឡុត ឡុតត្រូវបានហៅថា ‘បងប្អូន’ មិនមែន ‘ក្មួយ’ ទេ។

② សាសន៍ហេព្រើរ · អ៊ីវ្រី (הָעִבְרִי)។ ឃ្លា ‘អាប់រ៉ាមជាសាសន៍ហេព្រើរ’ នៅខ ១៤:១៣ គឺជាកន្លែងដំបូងបង្អស់ក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល ដែលពាក្យ ‘សាសន៍ហេព្រើរ’ លេចឡើង។ ក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិ (តាមអត្ថបទហេព្រើរ) ពាក្យនេះលេចឡើងប្រាំមួយដង។ លើកទីមួយ គឺសម្រាប់អាប់រ៉ាម ហើយប្រាំដងទៀត សុទ្ធតែនៅពេលដែលយ៉ូសែបរស់នៅស្រុកអេស៊ីព្ទ (៣៩:១៤ · ៣៩:១៧ · ៤០:១៥ · ៤១:១២ · ៤៣:៣២)។ ភាគច្រើន ពាក្យនេះប្រើនៅពេលដែលសាសន៍អេស៊ីព្ទហៅមនុស្សដូចជាយ៉ូសែប ដើម្បីបែងចែកពួកគេពីអ្នកដទៃ។ ចំពោះន័យនៃឈ្មោះនេះ អ្នកខ្លះអានថា ជាពូជពង្សរបស់ហេប៊ើរ ដែលជាកូនចៅរបស់សិម (១០:២១) ហើយអ្នកខ្លះទៀតអានថា មានន័យថា ‘មនុស្សដែលឆ្លងទន្លេមក’។ ទោះអានតាមន័យណាក៏ដោយ ក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ឈ្មោះនេះលេចឡើងត្រង់កន្លែងដែលអាប់រ៉ាមចូលមកក្នុងរឿងនៃជំពូក ១៤ ជាលើកដំបូង។ ជំពូកនេះ ជារឿងដែលស្ដេចនៃនគរជាច្រើនច្បាំងគ្នាយ៉ាងច្របូកច្របល់។ អាប់រ៉ាមដែលមិនបានចូលរួមក្នុងចម្បាំងនោះ ហើយរស់នៅម៉ាមរេ បានចូលមកក្នុងរឿងនេះ ដោយសារតែដំណឹងមួយគត់ថា បងប្អូនរបស់គាត់ត្រូវគេចាប់។

③ មនុស្សថ្នឹកសង្គ្រាម · ហានីខ (חָנִיךְ)។ នេះជាពាក្យដែលព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘មនុស្សថ្នឹកសង្គ្រាម’ ក្នុងឃ្លា «…សុទ្ធតែជាមនុស្សថ្នឹកសង្គ្រាម មានចំនួន៣១៨នាក់…» (១៤:១៤)។ ក្នុងអត្ថបទ វាលេចឡើងជា ហានីខាវ (חֲנִיכָיו) ដែលមានន័យថា ‘មនុស្សដែលគាត់បានបង្ហាត់’។ ពាក្យនេះលេចឡើងតែម្ដងគត់ក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាហេព្រើរទាំងមូល គឺនៅទីនេះ។ កិរិយាសព្ទ (ពាក្យដែលបង្ហាញសកម្មភាព) ដែលមកពីឫសដូចគ្នា ត្រូវបានប្រើនៅកន្លែងផ្សេងទៀតក្នុងព្រះគម្ពីរ ក្នុងន័យថា ‘បង្ហាត់បង្រៀន’ និង ‘ថ្វាយជាលើកដំបូង’។ ឧទាហរណ៍ ពាក្យ ‘បង្ហាត់’ ក្នុងឃ្លា «ចូរបង្ហាត់កូនក្មេងឲ្យប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវដែលគួរប្រព្រឹត្ត…» (សុភាសិត ២២:៦) គឺជាកិរិយាសព្ទនេះ។ ហើយក្នុងឃ្លា «…តើមានមនុស្សណាដែលទើបនឹងសង់ផ្ទះថ្មី ហើយមិនទាន់ឡើងនៅឬទេ…» (ចោទិយកថា ២០:៥) ពាក្យដែលព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘ឡើងនៅ’ ក៏ជាកិរិយាសព្ទនេះដែរ។ វាមានន័យថា ចាប់ផ្ដើមប្រើផ្ទះថ្មីជាលើកដំបូង ដោយថ្វាយផ្ទះនោះ។ ហេតុនេះ គេអានពាក្យនេះថា ‘មនុស្សដែលបានទទួលការបង្ហាត់បង្រៀន ហើយធំឡើង’។ ពាក្យ ‘ដែលកើតក្នុងផ្ទះគាត់’ ក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ ក៏ត្រូវនឹងអត្ថបទហេព្រើរដែរ គឺ ‘អ្នកដែលកើតក្នុងផ្ទះរបស់គាត់’។ មនុស្សដែលអាប់រ៉ាមនាំទៅ មិនមែនជាកងទ័ពដែលគេជួលដោយប្រាក់ទេ គឺជាមនុស្សដែលកើត និងធំឡើងក្នុងផ្ទះរបស់អាប់រ៉ាម។

④ នាំវិលមកវិញ · ហេស៊ីវ (הֵשִׁיב)។ ពាក្យនេះមកពីកិរិយាសព្ទ ‘ស៊ូវ’ ដែលមានន័យថា ‘ត្រឡប់មកវិញ’ ហើយក្លាយជាន័យថា ‘ធ្វើឲ្យត្រឡប់មកវិញ’ ពោលគឺ ‘នាំវិលមកវិញ’។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកខ ១៦ ថា «រួចនាំអស់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិវិលមកវិញ…» ដោយប្រើពាក្យ ‘នាំ…វិលមកវិញ’ តែម្ដង ប៉ុន្តែក្នុងអត្ថបទហេព្រើរដើម ពាក្យនេះលេចឡើងពីរដង។ ពាក្យដំបូងនៃខ ១៦ គឺពាក្យនេះ ហើយវាលេចឡើងម្ដងទៀតនៅកណ្ដាលខ។ បើបកតាមលំដាប់នៃអត្ថបទហេព្រើរ គឺដូច្នេះ៖ ‘គាត់បាននាំទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់វិលមកវិញ។ ហើយឡុតជាបងប្អូនរបស់គាត់ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឡុត គាត់ក៏បាននាំវិលមកវិញដែរ។ ព្រមទាំងពួកស្ត្រី និងមនុស្សទាំងអស់ផង’។ ‘នាំវិលមកវិញ’ លើកទីពីរ ស្ថិតនៅជាប់ក្រោយពាក្យ ‘ឡុតជាបងប្អូនរបស់គាត់ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឡុត’ ភ្លាម។ ក្នុងចំណោមអ្វីៗដែលអាប់រ៉ាមបាននាំមកវិញ អត្ថបទដាក់ឡុត និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឡុតជាក្រុមដាច់ដោយឡែក ហើយសង្កត់ម្ដងទៀត។

៥. រឿងមួយទៀត · ទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលធ្លាប់ធ្វើឲ្យអ្នកទាំងពីរបែកគ្នា

ក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ ពាក្យ ‘ទ្រព្យសម្បត្តិ’ លេចឡើងបីដង គឺ ‘ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់’ ដែលត្រូវគេរឹបយកទៅជាមួយឡុត (ខ ១២) ហើយនៅខ ១៦ គឺ ‘អស់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិ’ និង ‘ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់’ ដែលជារបស់ឡុត។ ក្នុងភាសាហេព្រើរ ទាំងបីកន្លែង សុទ្ធតែជាពាក្យ រេគូស (רְכוּשׁ)។ វាជាពាក្យដែលសំដៅលើសត្វ និងរបស់របរទាំងអស់ ដែលមនុស្សបានប្រមូលទុក និងមាន។

ពាក្យនេះក៏បានលេចឡើងក្នុងជំពូកមុនដែរ គឺនៅកន្លែងដែលនិយាយថា ហេតុអ្វីបានជាអាប់រ៉ាម និងឡុតត្រូវបែកគ្នា៖ «តែស្រុកនោះមិនល្មមនឹងចិញ្ចឹមគេឲ្យនៅជាមួយគ្នាបានទេ ពីព្រោះគេមានទ្រព្យសម្បត្តិសន្ធឹកណាស់ ដល់ម៉្លេះបានជាគេនៅជាមួយគ្នាពុំបាន» (១៣:៦)។ ពាក្យ ‘ទ្រព្យសម្បត្តិ’ នៅទីនេះ ក៏ជាពាក្យហេព្រើរដដែលនេះ។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏បកពាក្យនេះថា ‘ទ្រព្យសម្បត្តិ’ ដូចគ្នាទាំងនៅខ ១៣:៦ ខ ១៤:១២ និងខ ១៤:១៦ ដូច្នេះ អ្នកអានភាសាខ្មែរអាចមើលឃើញដោយផ្ទាល់ថា ជាពាក្យតែមួយ។ របស់ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សពីរនាក់មិនអាចរស់នៅកន្លែងតែមួយបាន គឺទ្រព្យសម្បត្តិនេះឯង។

ដូច្នេះ បើយើងអានតាមពាក្យនេះ រឿងនេះបន្តដូច្នេះ៖ ដោយសារមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើន អ្នកទាំងពីរបានបែកគ្នា (១៣:៦)។ ឡុតត្រូវគេចាប់នាំទៅ ជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិនោះ (១៤:១២)។ អាប់រ៉ាមបាននាំឡុត ព្រមទាំងទ្រព្យសម្បត្តិនោះ វិលមកវិញ (១៤:១៦)។ ទ្រព្យសម្បត្តិដដែល ដែលធ្លាប់ធ្វើឲ្យអ្នកទាំងពីរបែកគ្នា បានវិលមកវិញជាមួយនឹងឡុត។

បើអានតាមពាក្យ ‘ទ្រព្យសម្បត្តិ’ នេះ ចម្លើយដែលយើងបានរកឃើញខាងលើ កាន់តែច្បាស់។ អាប់រ៉ាមមានរឿងដែលអាចយកមកនិយាយបន្ទោសបាន។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកទាំងពីរបែកគ្នា គឺទ្រព្យសម្បត្តិនេះ ហើយអ្នកដែលរើសដីដែលមានទឹកគ្រប់គ្រាន់មុន រួចចាកចេញទៅ គឺឡុត។ ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ អាប់រ៉ាមមិនបាននាំតែឡុតមកវិញទេ គឺគាត់បាននាំទ្រព្យសម្បត្តិនោះមកវិញដែរ។ អាប់រ៉ាមក្នុងអត្ថបទ មិនបានលើករឿងចាស់មកនិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់។ ពាក្យហេព្រើរ ‘ទ្រព្យសម្បត្តិ’ នេះ លេចឡើងម្ដងទៀតនៅក្នុងឈុតបន្ទាប់ (១៤:២១ ដែលព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកថា ‘របស់ទ្រព្យ’) ហើយយើងនឹងអានរឿងនោះបន្ត ក្នុងអត្ថបទលើកក្រោយ។

៦. សម្រាប់យើងថ្ងៃនេះ

អត្ថបទនេះទុកឲ្យយើងនូវសារតែមួយ៖ អត្ថបទមិនបានកត់ពាក្យណាមួយ ដែលបន្ទោសឡុតដែលបានចាកចេញទៅមុនឡើយ។ មូលហេតុដែលអត្ថបទកត់ថា នាំឲ្យអាប់រ៉ាមចេញដំណើរ មានតែដំណឹងមួយ គឺ ‘បងប្អូនរបស់គាត់ត្រូវគេចាប់’ (តាមអត្ថបទហេព្រើរដើម) ហើយអាប់រ៉ាមបាននាំឡុត និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឡុត វិលមកវិញទាំងអស់។

អត្ថបទមិនបាននិយាយថា ការដែលឡុតទៅក្រុងសូដុម ជាការល្អនោះទេ។ នៅជំពូក ១៣ អត្ថបទបានកត់យ៉ាងច្បាស់ថា អ្នកក្រុងសូដុមជាមនុស្សអាក្រក់។ ប៉ុន្តែនៅជំពូក ១៤ ដែលជាឈុតជួយឡុត អត្ថបទមិនបានលើករឿងនោះមកនិយាយម្ដងទៀតទេ។ គ្មានពាក្យដែលអាប់រ៉ាមស្ដីបន្ទោសឡុត ហើយក៏គ្មានពាក្យដែលដាក់លក្ខខណ្ឌដែរ។ អ្វីដែលអត្ថបទកត់ មានតែដំណឹងដែលអាប់រ៉ាមបានឮ និងជំហានរបស់អាប់រ៉ាម ដែលបន្តពីការឮដំណឹងនោះប៉ុណ្ណោះ។

នៅជុំវិញយើង ក៏មានអ្នកដែលចាកចេញទៅមុនដែរ។ មានសមាជិកគ្រួសារ ដែលមិនស្ដាប់ពាក្យព្រួយបារម្ភរបស់យើង ហើយចាកចេញពីផ្ទះ។ មានមិត្តចាស់ ដែលទុកពាក្យធ្វើឲ្យឈឺចិត្ត ហើយផ្ដាច់ទំនាក់ទំនង។ មានមិត្តរួមការងារ ដែលរឹងរូសធ្វើអាជីវកម្មដែលគ្រប់គ្នាឃាត់ ហើយក៏ជួបការលំបាក។ ពេលខ្លះ យើងក៏ឮដំណឹងថា កូនដែលធំពេញវ័យហើយ បានដួលនៅលើផ្លូវដែលខ្លួនរើសដោយខ្លួនឯង។ ពេលនោះ ក្នុងចិត្តយើង ជួនកាលមានពាក្យមួយលេចឡើង មុនការព្រួយបារម្ភទៅទៀត៖ ‘អញ្ចឹងហើយ គឺផ្លូវដែលគាត់រើសដោយខ្លួនឯងតើ’។ នៅត្រង់នោះ យើងគឺជាអ្នកដែលនៅសល់។

អាប់រ៉ាមក៏ជាអ្នកដែលនៅសល់ដែរ។ ដីដែលមានទឹកល្អ ឡុតបានរើសយកទៅមុន ហើយអាប់រ៉ាមឈរនៅខាងដែលនៅសល់។ រួចមក ដំណឹងបានមកដល់ថា ឡុតនោះត្រូវគេចាប់។ អត្ថបទមិនបានកត់ថា ពេលនោះអាប់រ៉ាមមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាទេ។ តែអត្ថបទហេព្រើរកត់ដំណឹងដែលគាត់បានឮថា ‘បងប្អូនរបស់គាត់ត្រូវគេចាប់’ ហើយកត់ថា ពេលឮដំណឹងនោះ គាត់បាននាំមនុស្សដេញតាមគេ។

ពិតណាស់ ជាញឹកញាប់ យើងមិនមានមនុស្ស ៣១៨ នាក់ ដែលអាចនាំទៅជាមួយដូចអាប់រ៉ាមទេ។ មានថ្ងៃខ្លះ អ្វីដែលយើងអាចធ្វើបានពីចម្ងាយ មានតែការហៅទូរស័ព្ទម្ដងប៉ុណ្ណោះ។ ក៏មានថ្ងៃខ្លះដែរ ដែលយើងមិនអាចធ្វើអ្វីបានសោះ ព្រោះអ្នកនោះមិនព្រមទទួលជំនួយ។ ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ យើងអាចមិនបញ្ចេញពាក្យ ‘គឺផ្លូវដែលគាត់រើសដោយខ្លួនឯងតើ’ មុនគេ។ យើងអាចសួរថា ‘មិនអីទេឬ?’ មុននឹងនិយាយពាក្យរិះគន់។

ប្រសិនបើថ្ងៃនេះ មានឈ្មោះណាមួយលេចឡើងក្នុងចិត្តអ្នក ជាមួយនឹងពាក្យ ‘ផ្លូវដែលគាត់រើសដោយខ្លួនឯង’ ប្រហែលជាល្អ បើអ្នកសរសេរឈ្មោះនោះទុក ហើយសរសេរប្រយោគមួយនៅក្បែរថា ‘ទោះយ៉ាងណា គាត់នៅតែជាមនុស្សជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំ’។ ថ្ងៃណាមួយ នៅពេលដំណឹងរបស់អ្នកនោះមកដល់ ប្រយោគមួយនោះ ប្រហែលជាអាចជួយឲ្យអ្នកសួរសុខទុក្ខមួយម៉ាត់ មុននឹងនិយាយពាក្យរិះគន់។

“ឱព្រះជាម្ចាស់ ដែលតែងតែជាអ្នកផ្ដើមស្វែងរកអ្នកដែលវង្វេង យើងខ្ញុំមានមនុស្សនៅក្បែរខ្លួន ដែលមិនស្ដាប់ពាក្យរបស់យើងខ្ញុំ ហើយទៅតាមផ្លូវរបស់ខ្លួន។ ពេលយើងខ្ញុំឮដំណឹងថា ពួកគេធ្លាក់ក្នុងការលំបាក សូមឲ្យយើងខ្ញុំគិតដល់ពួកគេមុន ជាជាងចង់លើករឿងចាស់មកនិយាយ។ ជំនួសឲ្យពាក្យបន្ទោស សូមឲ្យយើងខ្ញុំលូកដៃជួយ តាមដែលយើងខ្ញុំអាចធ្វើបាន។ សូមឲ្យថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃដែលយើងខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នកដែលយើងខ្ញុំជួប ដូចជាគ្រួសាររបស់យើងខ្ញុំផ្ទាល់។ អាម៉ែន។”

🕊 របៀបប្រើក្នុងការបម្រើ

សំណួរបើក
សួរថា “បើមិត្តម្នាក់មិនស្ដាប់ពាក្យយើង ហើយធ្វើតាមចិត្តខ្លួនឯង រហូតដល់ជួបបញ្ហា តើកូនៗចង់និយាយអ្វីមុនគេទៅកាន់មិត្តនោះ?” ហើយស្ដាប់ចម្លើយរបស់កុមារ (ឧទាហរណ៍ ‘ខ្ញុំបានប្រាប់ហើយតើ’ ‘មិនអីទេឬ?’ ឬ ‘ឲ្យខ្ញុំជួយទេ?’)។ បន្ទាប់មក និយាយថា “ថ្ងៃនេះ ក្នុងព្រះគម្ពីរ មានមនុស្សម្នាក់ដែលបានរើសដីល្អមុន ហើយចាកចេញទៅ រួចត្រូវគេចាប់ និងមានពូរបស់គាត់ ដែលបានឮដំណឹងនោះ។ តោះ យើងរកមើលជាមួយគ្នាថា ពូនោះបាននិយាយអ្វី” រួចចូលទៅក្នុងអត្ថបទ។

សកម្មភាព
បង្ហាញរូបភាព ‘មានមនុស្សម្នាក់ដែលបានរត់រួចពីចម្បាំង គាត់ទៅជម្រាបដល់អាប់រ៉ាមជាសាសន៍ហេព្រើរ’ ពីរូបភាពថ្ងៃនេះ ហើយអានខទី ១២~១៦ ជាមួយគ្នា។ ចែកក្ដារខៀន (បើគ្មានក្ដារខៀន ប្រើក្រដាសធំ) ជាពីរ សរសេរ ‘ពាក្យដែលអាប់រ៉ាមនិយាយ’ នៅខាងឆ្វេង និង ‘អ្វីដែលអាប់រ៉ាមធ្វើ’ នៅខាងស្ដាំ។ ឲ្យកុមាររកអ្វីដែលអាប់រ៉ាមបានធ្វើ ក្នុងខទី ១៤~១៦ ហើយសរសេរតាមលំដាប់នៅខាងស្ដាំ (ឮ នាំមនុស្ស ដេញតាម ចែកក្រុម វាយ ដេញតាម នាំវិលមកវិញ)។ បន្ទាប់មក សួរថា “ចុះខាងឆ្វេងវិញ តើយើងគួរសរសេរអ្វី? តោះ រកពាក្យដែលអាប់រ៉ាមបាននិយាយ ចាប់ពីខទី ១២ ដល់ខទី ១៦”។ បើកុមារលើកពាក្យណាមួយឡើង សូមនិយាយថា “តោះ យើងរកមើលជាមួយគ្នាថា ពាក្យនោះនៅត្រង់ណា ក្នុងប្រាំខដែលយើងបានអាន” ហើយអានអត្ថបទម្ដងទៀតជាមួយគ្នា រហូតដល់ឃើញថា គ្មានពាក្យណាដែលត្រូវសរសេរទេ។ រួចសង្កត់ថា “ត្រូវហើយ អាប់រ៉ាមមិនបាននិយាយទៅកាន់ឡុតសូម្បីតែមួយម៉ាត់ថា ‘ខ្ញុំបានប្រាប់ហើយតើ’”។ បន្ទាប់មក ប្រាប់ថា “ក្នុងព្រះគម្ពីររបស់យើង សរសេរថា ‘ក្មួយ’ ប៉ុន្តែក្នុងភាសាដែលព្រះគម្ពីរត្រូវបានសរសេរដំបូង ខទី ១៤ ហៅឡុតថា ‘បងប្អូនរបស់គាត់’”។ ចុងក្រោយ បង្ហាញរូបភាព ‘ទាំងពួកស្ត្រី និងមនុស្សទាំងអស់ផង’ ហើយឲ្យកុមាររកមើលក្នុងរូបភាពថា អាប់រ៉ាមមិនបាននាំតែឡុតមកវិញទេ គឺបាននាំទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឡុត និងមនុស្សដែលត្រូវគេចាប់ទៅជាមួយ មកវិញទាំងអស់។

ការអនុវត្ត
ចែកកាតតូចៗដល់កុមារម្នាក់ៗ ហើយឲ្យពួកគេនឹកឃើញមិត្ត ឬសមាជិកគ្រួសារម្នាក់ ដែលទើបតែឈ្លោះគ្នា ឬដែលមិនស្ដាប់ពាក្យរបស់ខ្លួន ហើយធ្វើឲ្យខូចចិត្ត។ ឲ្យពួកគេសរសេរឈ្មោះអ្នកនោះនៅមុខកាត ហើយសរសេរនៅខ្នងកាតថា ‘ទោះយ៉ាងណា គាត់នៅតែជាមិត្តរបស់ខ្ញុំ’ (បើជាសមាជិកគ្រួសារ ‘ទោះយ៉ាងណា គាត់នៅតែជាគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ’)។ ប្រាប់ពួកគេថា មិនចាំបាច់បង្ហាញកាតនោះដល់អ្នកណាទេ។ សង្ខេបដោយនិយាយថា “ក្នុងភាសាដែលព្រះគម្ពីរត្រូវបានសរសេរដំបូង ឡុតដែលបានចាកចេញទៅមុន ត្រូវបានហៅថា ‘បងប្អូនរបស់គាត់’ ហើយអាប់រ៉ាមបានទៅនាំឡុតមកវិញ ដោយគ្មានពាក្យបន្ទោសសោះ។ បើអ្នកនោះហាក់ដូចជាកំពុងជួបបញ្ហា តោះ យើងសួរថា ‘មិនអីទេឬ?’ មុន ជំនួសឲ្យពាក្យរិះគន់” ហើយឲ្យកុមារម្នាក់ៗយកកាតទៅផ្ទះ។

🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យយូរ ឬចុចកណ្ដុរស្ដាំ ដើម្បីរក្សាទុក

មានមនុស្សម្នាក់ដែលបានរត់រួចពីចម្បាំង គាត់ទៅជម្រាបដល់អាប់រ៉ាមជាសាសន៍ហេព្រើរ	សុទ្ធតែជាមនុស្សថ្នឹកសង្គ្រាម មានចំនួន៣១៨នាក់
ព្រមទាំងឡុតជាក្មួយ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ដែរ	ទាំងពួកស្ត្រី និងមនុស្សទាំងអស់ផង

📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។

🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។

---

📚 ចង់បង្រៀនរឿងនេះមែនទេ?

▶ លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊺ ងើបភ្នែកមើល · ឡុតរើសយកវាលទន្លេយ័រដាន់ ហើយទៅដល់ក្រុងសូដុម ជារឿងនៅមុនអត្ថបទថ្ងៃនេះភ្លាម
📖 លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊹ យើងជាបងប្អូននឹងគ្នា · ឈុតដំបូងដែលអាប់រ៉ាមហៅឡុតថា ‘បងប្អូន’

Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0។ អាចប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។