Genesis Deeper ㊼ សូម្បីតែចេសមួយសរសៃ · ហេតុអ្វីបានជាអាប់រ៉ាមមិនព្រមយកទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលស្ដេចក្រុងសូដុមឲ្យ? (លោកុប្បត្តិ ១៤:១៧~២៤)

លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ · ㊼

ស៊េរីនេះយកអត្ថបទព្រះគម្ពីរម្ដងមួយៗ មកមើលឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ រាល់អត្ថបទមានរូបភាពដែលអ្នកអាចប្រើដោយសេរីក្នុងការថ្វាយបង្គំ ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើបណ្តាញសង្គម។

កាលអាប់រ៉ាមបានត្រឡប់មកពីវាយកេដូឡោមើរ និងពួកស្ដេចដែលនៅជាមួយនឹងទ្រង់វិញហើយ នោះស្ដេចក្រុងសូដុមក៏ចេញមកទទួលគាត់ នៅត្រង់វាលច្រកភ្នំសាវេ គឺជាច្រកភ្នំនៃស្ដេច ហើយម៉ិលគីស្សាដែកជាស្ដេចក្រុងសាឡិម ក៏នាំយកនំបុ័ង និងស្រាទំពាំងបាយជូរមក ព្រោះទ្រង់ជាសង្ឃរបស់ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ទ្រង់ប្រទានពរដល់គាត់ថា សូមឲ្យអាប់រ៉ាមបានពរពីព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី ហើយសូមព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតបានប្រកបដោយព្រះពរ គឺព្រះអង្គដែលបានប្រគល់ខ្មាំងសត្រូវមកក្នុងកណ្ដាប់ដៃឯង រួចអាប់រ៉ាមក៏ថ្វាយមួយភាគក្នុងដប់ ពីគ្រប់របស់ទាំងអស់ដល់ទ្រង់។ ឯស្ដេចក្រុងសូដុមក៏មានព្រះបន្ទូលនឹងអាប់រ៉ាមថា ចូរឲ្យតែមនុស្សមកខ្ញុំបានហើយ ឯរបស់ទ្រព្យទាំងប៉ុន្មាន ចូរយកទុកជារបស់ផងអ្នកចុះ តែអាប់រ៉ាមទូលទៅស្ដេចក្រុងសូដុមថា ទូលបង្គំបានលើកដៃស្បថចំពោះព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដីថា ទូលបង្គំនឹងមិនយកអ្វីសោះ សូម្បីតែចេសមួយសរសៃ ឬខ្សែស្បែកជើងមួយ ឬអ្វីៗរបស់ទ្រង់ឡើយ ខ្លាចក្រែងទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា អញបានធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមទៅជាអ្នកមាន សូមយកតែរបស់ណាដែលពួកបាវបម្រើបានបរិភោគរួចហើយប៉ុណ្ណោះ ឯចំណែករបស់ពួកមនុស្សដែលបានចេញទៅជាមួយនឹងទូលបង្គំ គឺអាន់នើរ អែសកុល និងម៉ាមរេ នោះសូមឲ្យគេយកចំណែករបស់គេចុះ។

លោកុប្បត្តិ ១៤:១៧~២៤

១. នៅលើផ្លូវត្រឡប់មកវិញ ស្ដេចពីរអង្គរង់ចាំនៅក្នុងច្រកភ្នំ

ក្នុងអត្ថបទមុន អាប់រ៉ាមបានដេញតាមរហូតដល់ដាន់ ដែលនៅចុងខាងជើង ដើម្បីជួយឡុតដែលត្រូវគេចាប់។ គាត់បានវាយសត្រូវនៅពេលយប់ ហើយបានឈ្នះ រួចនាំឡុត ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឡុត និងមនុស្សដែលត្រូវគេចាប់ទៅជាមួយ វិលមកវិញទាំងអស់ (១៤:១៤~១៦)។ អត្ថបទថ្ងៃនេះ ចាប់ផ្ដើមនៅលើផ្លូវត្រឡប់មកវិញនោះ។

ពេលក្រុមរបស់អាប់រ៉ាមមកដល់វាលច្រកភ្នំសាវេ ដែលគេហៅថា ‘ច្រកភ្នំនៃស្ដេច’ ដែរ ស្ដេចពីរអង្គបានចេញមកទទួលអាប់រ៉ាម។ អ្នកដែលចេញមកមុនគេ គឺស្ដេចក្រុងសូដុម (១៤:១៧)។ ស្ដេចអង្គនេះ គឺជាស្ដេចដែលទើបតែចាញ់សង្គ្រាមមិនយូរប៉ុន្មាន ហើយពេលរត់ទៅ ក៏ធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅនៅវាលច្រកស៊ីឌីម (១៤:១០)។ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងស្បៀងអាហាររបស់ក្រុងសូដុម ត្រូវគេរឹបយកទៅទាំងអស់ ហើយមនុស្សក៏ត្រូវគេចាប់នាំទៅដែរ។ ក្នុងចំណោមអ្វីៗដែលអាប់រ៉ាមបាននាំមកវិញ មានទាំងទ្រព្យសម្បត្តិ និងមនុស្ស ដែលគេបានរឹបយកពីក្រុងសូដុម។

ប៉ុន្តែ មុនពេលស្ដេចក្រុងសូដុមបើកមាត់និយាយ អត្ថបទបាននាំមនុស្សម្នាក់ទៀតចូលមក គឺម៉ិលគីស្សាដែក ជាស្ដេចនៃកន្លែងមួយឈ្មោះសាឡិម។ ម៉ិលគីស្សាដែកមិនបានមកដៃទទេទេ គឺគាត់បាននាំយកនំបុ័ង និងស្រាទំពាំងបាយជូរមក (១៤:១៨)។ អត្ថបទណែនាំគាត់ថា ជា ‘សង្ឃរបស់ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត’។ សង្ឃ ក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជាអ្នកដែលបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ហើយសូមព្រះពរពីព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់មនុស្សដទៃ។

ម៉ិលគីស្សាដែកបានប្រទានពរដល់អាប់រ៉ាម៖ «…សូមឲ្យអាប់រ៉ាមបានពរពីព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី…» (១៤:១៩)។ បន្ទាប់មក គាត់និយាយថា អ្នកដែលបានធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមឈ្នះសង្គ្រាមនេះ គឺជាអ្នកណា៖ «ហើយសូមព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុតបានប្រកបដោយព្រះពរ គឺព្រះអង្គដែលបានប្រគល់ខ្មាំងសត្រូវមកក្នុងកណ្ដាប់ដៃឯង…» (១៤:២០)។ អាប់រ៉ាមបានថ្វាយមួយភាគក្នុងដប់ ពីអ្វីៗដែលគាត់បាននាំមកវិញពីសង្គ្រាម ដល់ម៉ិលគីស្សាដែក ពោលគឺ ក្នុងដប់ចំណែក គាត់ថ្វាយមួយចំណែក។

បន្ទាប់ពីនោះ ទើបស្ដេចក្រុងសូដុមចាប់ផ្ដើមនិយាយ៖ «…ចូរឲ្យតែមនុស្សមកខ្ញុំបានហើយ ឯរបស់ទ្រព្យទាំងប៉ុន្មាន ចូរយកទុកជារបស់ផងអ្នកចុះ» (១៤:២១)។ ន័យគឺ បើគ្រាន់តែប្រគល់មនុស្សដែលត្រូវគេចាប់ទៅនោះមកវិញ នោះរបស់ទាំងអស់ដែលអាប់រ៉ាមបាននាំមកវិញ អាប់រ៉ាមអាចយកទុកបាន។ ចម្លើយរបស់អាប់រ៉ាម ខ្លី ហើយម៉ឺងម៉ាត់។ គាត់និយាយថា របស់ស្ដេចក្រុងសូដុម គាត់នឹងមិនយកឡើយ ‘សូម្បីតែចេសមួយសរសៃ ឬខ្សែស្បែកជើងមួយ’ (១៤:២៣)។ ចេស (ខ្សែអំបោះ) គឺជាខ្សែស្ដើងៗ ហើយខ្សែស្បែកជើង គឺជាខ្សែដែលចងស្បែកជើងឲ្យជាប់នឹងជើង។

២. ទទួលយកក៏មិនអីដែរ មិនមែនឬ?

បើយើងប្រៀបធៀបនឹងជីវិតរបស់យើង គឺដូច្នេះ៖ មានអ្នកជិតខាងម្នាក់ជួបរឿងធំ ហើយមានមនុស្សម្នាក់ហ៊ានប្រថុយគ្រោះថ្នាក់ ទៅនាំសមាជិកគ្រួសារ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកជិតខាងនោះមកវិញ។ អ្នកជិតខាងនោះអរគុណ ហើយនិយាយថា “គ្រាន់តែគ្រួសារខ្ញុំបានមកវិញ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ហើយ ចំណែកទ្រព្យសម្បត្តិ សូមអ្នកដែលបានហត់នឿយ យកទុកចុះ”។ ពេលនោះ មិនសូវមានអ្នកណានិយាយថា ការទទួលយក ជាការលោភលន់ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ បើអ្នកដែលបានជួយនោះ បដិសេធរហូតដល់ចុងក្រោយ អ្នកខ្លះប្រហែលជាគិតថា ‘គាត់តឹងរ៉ឹងពេកឬអី?’

រឿងរបស់អាប់រ៉ាម ក៏មើលទៅដូច្នោះដែរ។ អ្នកដែលហ៊ានប្រថុយជីវិតច្បាំង ហើយនាំរបស់ទាំងនោះមកវិញ បើយករបស់នោះទុក ក៏មិនមែនជារឿងចម្លែកដែរ។ ស្ដេចក្រុងសូដុមក៏មិនបានទទូចថា របស់នោះជារបស់ខ្លួនដែរ គឺបានប្រាប់អាប់រ៉ាមឲ្យយកទៅ។ ប៉ុន្តែ អាប់រ៉ាមបដិសេធ សូម្បីតែចេសមួយសរសៃ។

អ្វីដែលធ្វើឲ្យយើងកាន់តែឆ្ងល់ គឺឈុតមុននោះភ្លាម។ អាប់រ៉ាមបានទទួលនំបុ័ង ស្រាទំពាំងបាយជូរ និងព្រះពរ ពីម៉ិលគីស្សាដែក ហើយបានថ្វាយមួយភាគក្នុងដប់ ពីអ្វីៗដែលគាត់បាននាំមកវិញ ដល់ម៉ិលគីស្សាដែក។ នៅក្នុងច្រកភ្នំតែមួយ អាប់រ៉ាមបានទទួលពីស្ដេចមួយអង្គ ហើយបានឲ្យដល់ស្ដេចអង្គនោះវិញ តែពីស្ដេចមួយអង្គទៀត គាត់មិនបានទទួលអ្វីសោះ។ ហេតុនេះ អ្នកដែលអានអត្ថបទនេះ ងាយនឹងមានសំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាអាប់រ៉ាមមិនព្រមយកទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលស្ដេចក្រុងសូដុមឲ្យ?

៣. ស៊ីជម្រៅបន្តិច · ព្រះនាមមួយ ដែលអាប់រ៉ាមកាន់ខ្ជាប់

សូមប្រាប់ចម្លើយជាមុនសិន៖ ពេលអាប់រ៉ាមឆ្លើយទៅស្ដេចក្រុងសូដុម គាត់បានហៅព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលម៉ិលគីស្សាដែកទើបតែបានហៅ គឺ ‘ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី’ ដដែលទាំងស្រុង។ ហើយគាត់ផ្ទាល់បានប្រាប់មូលហេតុដែលគាត់បដិសេធ គឺដើម្បីកុំឲ្យពាក្យ ‘អញបានធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមទៅជាអ្នកមាន’ ចេញពីមាត់ស្ដេចក្រុងសូដុម។

ជាដំបូង សូមមើលលំដាប់ដែលអត្ថបទរៀបរាប់រឿងនេះ។ ស្ដេចក្រុងសូដុមបានចេញមកទទួលអាប់រ៉ាមរួចហើយ តាំងពីខ ១៧ ប៉ុន្តែពាក្យរបស់ស្ដេចអង្គនោះ ទើបលេចឡើងនៅខ ២១។ នៅចន្លោះនោះ គឺខ ១៨~២០ មានម៉ិលគីស្សាដែកចូលមក។ ដូច្នេះ មុនពេលអាប់រ៉ាមឮសំណើរបស់ស្ដេចក្រុងសូដុមភ្លាម គាត់បានឮព្រះពររបស់ម៉ិលគីស្សាដែកជាមុនសិន។ ព្រះពរនោះនិយាយថា ព្រះអង្គដែលបានធ្វើឲ្យគាត់ឈ្នះសង្គ្រាមនេះ គឺ ‘ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត’ ហើយព្រះអង្គជា ‘ម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី’ ពោលគឺ មេឃ និងផែនដីទាំងមូល ជារបស់ព្រះអង្គ។

បន្ទាប់មក សូមដាក់ចម្លើយរបស់អាប់រ៉ាម នៅក្បែរពាក្យរបស់ម៉ិលគីស្សាដែក។

ម៉ិលគីស្សាដែក · «…ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី…» (១៤:១៩)
អាប់រ៉ាម · «…ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី…» (១៤:២២)

ពាក្យទាំងនេះស្ទើរតែដូចគ្នាទាំងស្រុង។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរក៏ប្រើពាក្យដូចគ្នានៅក្នុងខទាំងពីរនេះ ដូច្នេះ អ្នកអានភាសាខ្មែរអាចមើលឃើញដោយផ្ទាល់។ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ត្រូវបានសរសេរដំបូងជាភាសាហេព្រើរ។ ក្នុងអត្ថបទហេព្រើរដើម ពាក្យ ‘ម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី’ លេចឡើងតែនៅក្នុងខទាំងពីរនេះប៉ុណ្ណោះ ក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ ម៉ិលគីស្សាដែកបានហៅម្ដង ហើយអាប់រ៉ាមដែលបានឮពាក្យនោះ ក៏បានហៅម្ដងទៀត។ មានចំណុចខុសគ្នាតែមួយ គឺអាប់រ៉ាមបានដាក់ព្រះនាម ‘ព្រះយេហូវ៉ា’ នៅខាងមុខ។ ព្រះយេហូវ៉ា គឺជាព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានលេចមក ហើយមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អាប់រ៉ាម។ អាប់រ៉ាមកំពុងប្រកាសថា ព្រះយេហូវ៉ាដែលគាត់គោរពបម្រើ គឺជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី ដែលម៉ិលគីស្សាដែកបានហៅនោះឯង។

ចុងក្រោយ សូមមើលមូលហេតុដែលអាប់រ៉ាមបានប្រាប់ដោយផ្ទាល់៖ «…ខ្លាចក្រែងទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា អញបានធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមទៅជាអ្នកមាន» (១៤:២៣)។ ‘អ្នកមាន’ គឺជាអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើន។ បើនិយាយឲ្យងាយយល់ គឺ ‘ដើម្បីកុំឲ្យថ្ងៃក្រោយ ទ្រង់អាចនិយាយថា “អ្នកដែលធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមក្លាយជាអ្នកមាន គឺយើងនេះឯង”’។ អ្វីដែលអាប់រ៉ាមចៀសវាង មិនមែនរបស់ទាំងនោះខ្លួនឯងប៉ុន្មានទេ គឺពាក្យដែលរបស់ទាំងនោះនឹងបន្សល់ទុក។

សំណួរដំបូងរបស់យើង មានចម្លើយដូច្នេះ៖ អ្វីដែលអាប់រ៉ាមបានទទួលពីម៉ិលគីស្សាដែក គឺនំបុ័ង ស្រាទំពាំងបាយជូរ និងព្រះពរដែលសូមក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អ្វីដែលស្ដេចក្រុងសូដុមហុចឲ្យ គឺទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានឈ្មោះរបស់ស្ដេចក្រុងសូដុមភ្ជាប់មកជាមួយ។ អាប់រ៉ាមដែលទើបតែបានឮថា មេឃ និងផែនដីជារបស់អ្នកណា មិនបានឲ្យមានស្លាកឈ្មោះ ‘ដោយសារស្ដេចក្រុងសូដុម’ ភ្ជាប់នឹងជីវិតរបស់គាត់ឡើយ។

៤. ពន្យល់ពាក្យ · ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត · ម្ចាស់ · មួយភាគក្នុងដប់ · ធ្វើឲ្យទៅជាអ្នកមាន

សូមយើងមើលពាក្យហេព្រើរពីអត្ថបទថ្ងៃនេះ ជាបួនចំណុច។

① ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត · អែល អែលយ៉ូន (אֵל עֶלְיוֹן)។ ‘អែល’ មានន័យថា ព្រះ ហើយ ‘អែលយ៉ូន’ មានន័យថា ‘ខ្ពស់បំផុត’។ ក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាហេព្រើរទាំងមូល ពាក្យទាំងពីរនេះលេចឡើងជាប់គ្នានៅប្រាំកន្លែង ហើយបួនកន្លែងក្នុងចំណោមនោះ គឺនៅក្នុងអត្ថបទថ្ងៃនេះ (១៤:១៨ · ១៤:១៩ · ១៤:២០ · ១៤:២២)។ កន្លែងមួយទៀត គឺទំនុកដំកើង ៧៨:៣៥ ហើយព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ ក៏បកនៅទីនោះថា ‘ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត’ ដូចគ្នាដែរ។ អត្ថបទប្រើព្រះនាមនេះម្ដង ពេលណែនាំម៉ិលគីស្សាដែក (ខ ១៨) ម៉ិលគីស្សាដែកហៅពីរដង ពេលប្រទានពរ (ខ ១៩~២០) ហើយអាប់រ៉ាមបន្តហៅម្ដងទៀត (ខ ២២)។ ឈុតខ្លីនេះ ពោរពេញដោយព្រះនាមនេះ។

② ម្ចាស់ · កូណេ (קֹנֵה)។ នេះជាពាក្យ ‘ម្ចាស់’ ក្នុងឃ្លា ‘ម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី’។ ទម្រង់មូលដ្ឋានរបស់វា គឺ កាណា (קָנָה) ហើយនៅផ្នែកខាងក្រោយនៃគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ពាក្យនេះភាគច្រើនមានន័យថា ‘ទិញ’។ អ័ប្រាហាំ (ឈ្មោះថ្មីដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់អាប់រ៉ាមនៅពេលក្រោយ) បានទិញចម្ការមួយពីពួកកូនចៅហេត ដើម្បីបញ្ចុះសពសារ៉ា ហើយរាល់ពេលដែលគម្ពីរលោកុប្បត្តិនិយាយពីចម្ការនោះម្ដងទៀត គឺប្រើកិរិយាសព្ទ (ពាក្យដែលបង្ហាញសកម្មភាព) នេះ (២៥:១០ · ៤៩:៣០ · ៥០:១៣)។ ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបកនៅទីនោះថា ‘បានទិញ’។ ចម្ការដែលគេបានបង់ថ្លៃទិញ ក្លាយជារបស់អ្នកដែលទិញ។ ហេតុនេះ ‘កូណេ’ មានន័យថា ‘អ្នកដែលមាន’ ពោលគឺ ម្ចាស់។ ក៏មានអ្នកខ្លះយល់ថា ពាក្យនេះមានន័យថា ‘អ្នកដែលបង្កើត’ ដែរ។ ទោះអានតាមន័យណាក៏ដោយ វាមានន័យថា មេឃ និងផែនដីជារបស់ព្រះអង្គ។ ពេលអាប់រ៉ាមហៅព្រះនាមនេះ នៅមុខស្ដេចក្រុងសូដុម គាត់កំពុងនិយាយថា របស់ដែលគរនៅមុខភ្នែកពេលនោះ ជាចុងក្រោយ ជារបស់អ្នកណា។

③ មួយភាគក្នុងដប់ · ម៉ាអាស៊ែរ (מַעֲשֵׂר)។ ពាក្យនេះមកពីពាក្យដែលមានន័យថា ‘ដប់’ ហើយមានន័យថា ‘មួយក្នុងចំណោមដប់’។ កន្លែងដំបូងដែលពាក្យនេះលេចឡើងក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺលោកុប្បត្តិ ១៤:២០ នេះឯង។ អត្ថបទកត់តែការពិតថា អាប់រ៉ាមបានថ្វាយមួយភាគក្នុងដប់ ពីគ្រប់របស់ទាំងអស់ ដល់ម៉ិលគីស្សាដែក ហើយមិនបានកត់មូលហេតុទេ។ ប៉ុន្តែ លំដាប់គឺច្បាស់៖ ម៉ិលគីស្សាដែកបាននាំនំបុ័ង និងស្រាទំពាំងបាយជូរមកមុន ហើយបានសូមព្រះពរពីព្រះជាម្ចាស់ រួចបន្ទាប់មក ទើបអាប់រ៉ាមថ្វាយ។ មួយភាគក្នុងដប់នេះ បានកើតឡើងមុនពេលស្ដេចក្រុងសូដុមបញ្ចេញសំណើ គឺនៅត្រង់កន្លែងដែលអាប់រ៉ាមទើបតែបានឮព្រះពរ ដែលសូមក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

④ ធ្វើឲ្យទៅជាអ្នកមាន · ហេអេសារទី (הֶעֱשַׁרְתִּי)។ ពាក្យនេះមកពីកិរិយាសព្ទ ‘ទៅជាអ្នកមាន’ ហើយប្ដូរទៅជាន័យថា ‘ធ្វើឲ្យទៅជាអ្នកមាន’។ ‘ទី’ នៅចុងពាក្យ មានន័យថា ‘ខ្ញុំ’ ដូច្នេះ បើបញ្ចូលគ្នា គឺ ‘ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យទៅជាអ្នកមាន’។ នេះមិនមែនជាពាក្យដែលស្ដេចក្រុងសូដុមបាននិយាយពិតៗទេ គឺជាពាក្យដែលអាប់រ៉ាមបានគិតទុកជាមុនថា ‘ស្ដេចអង្គនោះ ប្រហែលជានឹងនិយាយបែបនេះនៅថ្ងៃក្រោយ’។ អាប់រ៉ាមជាអ្នកមានរួចទៅហើយ។ នៅមុននេះ គម្ពីរលោកុប្បត្តិបានកត់ថា «អាប់រ៉ាមគាត់មានហ្វូងសត្វ ហើយប្រាក់មាសជាច្រើនណាស់» (១៣:២)។ គាត់អាចមានច្រើនជាងនេះទៀត ប៉ុន្តែគាត់មិនបានទទួលយក ដោយសារតែពាក្យដែលទ្រព្យសម្បត្តិនោះនឹងបន្សល់ទុក។

៥. រឿងមួយទៀត · ពាក្យដំបូងរបស់ស្ដេចទាំងពីរ

ស្ដេចទាំងពីរអង្គ ដែលបានចេញមកក្នុងច្រកភ្នំតែមួយ មានពាក្យដំបូងខុសគ្នា។ បើមើលតាមអត្ថបទហេព្រើរដើម ព្រះពររបស់ម៉ិលគីស្សាដែក ចាប់ផ្ដើមដោយពាក្យ បារូក (בָּרוּךְ) ដែលមានន័យថា ‘សូមឲ្យបានពរ’។ ចំណែកពាក្យរបស់ស្ដេចក្រុងសូដុម ចាប់ផ្ដើមដោយពាក្យ តែន (תֶּן) ដែលមានន័យថា ‘ចូរឲ្យ’ ហើយបន្តភ្លាមដោយពាក្យ ‘មកខ្ញុំ’។ ក្នុងព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ ពាក្យរបស់ស្ដេចក្រុងសូដុម ក៏ចាប់ផ្ដើមដោយ ‘ចូរឲ្យ…’ ដូចគ្នាដែរ។

អត្ថបទក៏កត់ខុសគ្នាដែរ អំពីអ្វីដែលអ្នកទាំងពីរបាននាំយកមក។ ម៉ិលគីស្សាដែកបាននាំយកនំបុ័ង និងស្រាទំពាំងបាយជូរមក។ អត្ថបទមិនបានកត់ថា ស្ដេចក្រុងសូដុមបាននាំអ្វីមកទេ។ ហើយចំនួនដងដែលព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានហៅ ក្នុងពាក្យរបស់អ្នកទាំងពីរ ក៏ខុសគ្នាដែរ។ ក្នុងព្រះពរដ៏ខ្លីរបស់ម៉ិលគីស្សាដែក ‘ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត’ ត្រូវបានហៅពីរដង។ ក្នុងពាក្យរបស់ស្ដេចក្រុងសូដុម មិនមានសូម្បីតែម្ដងឡើយ។

បើដាក់ទន្ទឹមគ្នាបែបនេះ ជម្រើសរបស់អាប់រ៉ាម កាន់តែច្បាស់។ ចំពោះអ្នកដែលបានឲ្យមុន ហើយបានសូមព្រះពរពីព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់គាត់ អាប់រ៉ាមក៏បានឲ្យវិញដែរ។ ចំពោះស្ដេចដែលចាប់ផ្ដើមពាក្យដោយ ‘ចូរឲ្យមកខ្ញុំ’ អាប់រ៉ាមមិនបានទទួលយកសូម្បីតែចេសមួយសរសៃឡើយ។

មានរឿងមួយទៀត ដែលគួរកត់សម្គាល់។ អាប់រ៉ាមបានបដិសេធចំណែករបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែអ្វីដែលពួកបាវបម្រើបានបរិភោគរួចហើយ គាត់មិនបានរាប់បញ្ចូលក្នុងរបស់ដែលត្រូវប្រគល់វិញទេ ហើយចំណែករបស់អាន់នើរ អែសកុល និងម៉ាមរេ ដែលបានទៅជាមួយគាត់ គាត់ក៏បានទុកដាច់ដោយឡែកដែរ (១៤:២៤)។ ព្រំដែនដែលគាត់កាន់សម្រាប់ខ្លួនឯង គាត់មិនបានទាមទារឲ្យអ្នកដែលនៅក្បែរគាត់ កាន់ដូចគ្នានោះទេ។

៦. សម្រាប់យើងថ្ងៃនេះ

អត្ថបទនេះទុកឲ្យយើងនូវសារតែមួយ៖ អាប់រ៉ាមបានហៅព្រះនាម ‘ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី’ ហើយស្បថ រួចមិនបានទទួលយករបស់ស្ដេចក្រុងសូដុម សូម្បីតែចេសមួយសរសៃ។ គាត់ធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យមានពាក្យថា ‘អញបានធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមទៅជាអ្នកមាន’។

អត្ថបទមិនបាននិយាយថា ការទទួលយក ជាការអាក្រក់នោះទេ។ នៅថ្ងៃដដែល អាប់រ៉ាមបានទទួលនំបុ័ង ស្រាទំពាំងបាយជូរ និងព្រះពរ ពីម៉ិលគីស្សាដែក។ គាត់ក៏បានគិតគូរចំណែករបស់អ្នកដែលបានទៅជាមួយគាត់ដែរ។ អ្វីដែលអាប់រ៉ាមបានបដិសេធ មានតែមួយ គឺទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលបើទទួលយកហើយ នឹងធ្វើឲ្យមានឈ្មោះអ្នកដទៃភ្ជាប់នឹងជីវិតរបស់គាត់។

ក្នុងជីវិតរបស់យើង ក៏មានសំណើបែបនេះមកដល់ដែរ។ ពេលយើងជួបការលំបាក មានមនុស្សម្នាក់ស្ម័គ្រចិត្តឲ្យយើងខ្ចីលុយមួយចំនួនធំ ប៉ុន្តែគាត់ជាមនុស្សដែលចូលចិត្តលើករឿងដែលខ្លួនបានជួយ មកនិយាយម្ដងហើយម្ដងទៀត។ មានសំណើថា នឹងរកការងារឲ្យយើង ប៉ុន្តែយើងមានអារម្មណ៍ថា បើទទួលយកហើយ ប្រហែលជាពិបាកនឹងបដិសេធពាក្យសុំរបស់អ្នកនោះនៅថ្ងៃក្រោយ។ នៅថ្ងៃដែលការងារដើរល្អ យើងក៏ធ្លាប់ឮពាក្យថា ‘ត្រូវដឹងថា ទាំងអស់នេះគឺដោយសារខ្ញុំ’ ហើយយើងហាក់ដូចជាត្រូវតែងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ពេលនោះ នៅក្នុងជ្រុងមួយនៃចិត្ត យើងមានគំនិតថា ‘បើខ្ញុំទទួលយករបស់នេះ តើតទៅមុខ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលរស់នៅដោយសារគុណរបស់អ្នកណា?’

អាប់រ៉ាមក៏ធ្លាប់ឈរនៅក្នុងស្ថានភាពបែបនោះដែរ។ នៅមុខគាត់ មានរបស់ដែលបាននាំមកវិញគរនៅ ហើយស្ដេចក្រុងសូដុមប្រាប់ឲ្យគាត់យកទាំងអស់។ បើគាត់ទទួលយក ក៏គ្មានអ្នកណាបន្ទោសគាត់ដែរ។ ប៉ុន្តែ មុននោះបន្តិច អាប់រ៉ាមទើបតែបានឮពីម៉ិលគីស្សាដែកថា អ្នកណាដែលបានធ្វើឲ្យគាត់ឈ្នះសង្គ្រាមនេះ ហើយអ្នកណាជាម្ចាស់នៃមេឃ និងផែនដី។ អត្ថបទកត់ថា អាប់រ៉ាមបានហៅព្រះនាមនោះដដែល ហើយលើកដៃឡើង រួចឆ្លើយ។

ពិតណាស់ ជំនួយភាគច្រើនដែលយើងទទួល គឺជារបស់ដែលគួរឲ្យដឹងគុណ។ យើងមិនចាំបាច់បដិសេធជំនួយដែលគួរឲ្យដឹងគុណទាំងនោះទេ។ ក៏មានថ្ងៃខ្លះដែរ ដែលយើងមិនអាចបដិសេធបាន ហើយត្រូវតែទទួលយក។ ទោះនៅថ្ងៃបែបនោះក៏ដោយ ក្នុងចំណោមអ្វីដែលអាប់រ៉ាមបានធ្វើ មានរឿងមួយដែលយើងក៏អាចធ្វើបាន គឺការចងចាំឲ្យបានត្រឹមត្រូវនៅក្នុងចិត្តថា អ្វីៗដែលយើងមាន ជាចុងក្រោយ មកពីអ្នកណា។ ទោះបីយើងទទួលជំនួយក៏ដោយ យើងមិនចាំបាច់ឲ្យអ្នកដទៃក្លាយជាម្ចាស់នៃជីវិតរបស់យើងឡើយ។

ប្រសិនបើថ្ងៃនេះ អ្នកកំពុងស្ទាក់ស្ទើរថា គួរទទួលយកសំណើណាមួយ ឬអត់ ប្រហែលជាល្អ បើអ្នកឈប់មួយភ្លែត ហើយគិតសិន មុននឹងឆ្លើយភ្លាម។ អ្នកអាចសរសេរមួយបន្ទាត់ តាមអ្វីដែលលេចឡើងក្នុងចិត្តថា បើទទួលយករបស់នេះហើយ តើនឹងមានពាក្យ ‘ដោយសារអ្នកណាម្នាក់’ ជាប់តាមខ្លួនឬទេ ហើយបើមាន តើជាឈ្មោះរបស់អ្នកណា។ បើអ្នកសរសេរនៅក្បែរបន្ទាត់នោះថា ‘ម្ចាស់នៃមេឃ និងផែនដី គឺព្រះជាម្ចាស់’ ផងដែរ ប្រហែលជាអ្នកអាចរើសបានដោយស្ងប់ចិត្តជាងមុនបន្តិច ថាគួរទទួលអ្វី ហើយគួរបដិសេធអ្វី។

“ឱព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី សូមជួយឲ្យយើងខ្ញុំចងចាំថា អ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងខ្ញុំមាន សុទ្ធតែមកពីព្រះអង្គ។ ពេលយើងខ្ញុំទទួលរបស់ល្អ សូមឲ្យយើងខ្ញុំចងចាំឲ្យបានត្រឹមត្រូវថា របស់នោះមកពីអ្នកណា ហើយនៅមុខរបស់ដែលយើងខ្ញុំមិនគួរទទួល សូមប្រទានឲ្យយើងខ្ញុំមានចិត្តក្លាហាន ដើម្បីបដិសេធដោយស្ងៀមស្ងាត់។ សូមឲ្យយើងខ្ញុំគិតគូរចំណែករបស់អ្នក ដែលបានហត់នឿយជាមួយយើងខ្ញុំ ដោយចិត្តទូលាយ។ សូមឲ្យថ្ងៃនេះ ក៏ជាថ្ងៃដែលយើងខ្ញុំទទួលព្រះពរ ក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គដែរ។ អាម៉ែន។”

🕊 របៀបប្រើក្នុងការបម្រើ

សំណួរបើក
សួរថា “បើមិត្តម្នាក់ឲ្យកាដូកូន ហើយដើរប្រាប់មិត្តផ្សេងទៀតថា ‘អ្វីៗដែលវាមាន គឺខ្ញុំជាអ្នកឲ្យ’ តើកូនៗនឹងទទួលកាដូនោះទេ?” ហើយស្ដាប់ចម្លើយរបស់កុមារ (ទទួល មិនទទួល ឬត្រូវគិតសិន)។ បន្ទាប់មក និយាយថា “ថ្ងៃនេះ ក្នុងព្រះគម្ពីរ មានស្ដេចពីរអង្គ ដែលហុចរបស់ឲ្យអាប់រ៉ាម។ អាប់រ៉ាមបានទទួលពីស្ដេចមួយអង្គ តែពីស្ដេចមួយអង្គទៀត គាត់មិនព្រមទទួលសូម្បីតែចេសមួយសរសៃ។ តោះ យើងរកមើលជាមួយគ្នាថា ហេតុអ្វី” រួចចូលទៅក្នុងអត្ថបទ។

សកម្មភាព
បង្ហាញរូបភាព ‘ម៉ិលគីស្សាដែកជាស្ដេចក្រុងសាឡិម ក៏នាំយកនំបុ័ង និងស្រាទំពាំងបាយជូរមក’ និងរូបភាព ‘ស្ដេចក្រុងសូដុមក៏ចេញមកទទួលគាត់’ ពីរូបភាពថ្ងៃនេះ ទន្ទឹមគ្នា ហើយអានខទី ១៧~២៤ ជាមួយគ្នា។ ចែកក្ដារខៀន (បើគ្មានក្ដារខៀន ប្រើក្រដាសធំ) ជាពីរ សរសេរ ‘ម៉ិលគីស្សាដែក’ នៅខាងឆ្វេង និង ‘ស្ដេចក្រុងសូដុម’ នៅខាងស្ដាំ។ នៅក្រោមឈ្មោះទាំងពីរ ចែកជាបីជួរ គឺ ‘អ្វីដែលនាំមក’ ‘ពាក្យដែលនិយាយ’ និង ‘ក្នុងពាក្យនោះ មាន “ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត” ប៉ុន្មានដង?’ ហើយឲ្យកុមាររកពីអត្ថបទ មកបំពេញ។ ឲ្យពួកគេរកពាក្យរបស់ម៉ិលគីស្សាដែក តែក្នុងខទី ១៩~២០ ហើយពាក្យរបស់ស្ដេចក្រុងសូដុម តែក្នុងខទី ២១ ប៉ុណ្ណោះ។ (ខាងម៉ិលគីស្សាដែក៖ នំបុ័ង និងស្រាទំពាំងបាយជូរ · ពាក្យប្រទានពរ · ពីរដង / ខាងស្ដេចក្រុងសូដុម៖ មិនបានកត់ · ‘ចូរឲ្យតែមនុស្សមកខ្ញុំបានហើយ ឯរបស់ទ្រព្យទាំងប៉ុន្មាន ចូរយកទុកជារបស់ផងអ្នកចុះ’ · គ្មាន) ពេលបំពេញរួច ឲ្យកុមារម្នាក់អានខទី ១៩ និងម្នាក់ទៀតអានខទី ២២ ឲ្យឮៗ ហើយសួរថា “តើយើងរកឃើញពាក្យដែលដូចគ្នា ក្នុងខទាំងពីរនេះទេ?” ពេលកុមាររកឃើញ ‘ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ជាម្ចាស់នៃស្ថានសួគ៌ និងផែនដី’ សូមសង្កត់ថា “អាប់រ៉ាមបានហៅព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលគាត់បានឮពីម៉ិលគីស្សាដែក ដដែលទាំងស្រុង ពេលឆ្លើយទៅស្ដេចក្រុងសូដុម”។ ចុងក្រោយ បង្ហាញរូបភាព ‘សូម្បីតែចេសមួយសរសៃ ឬខ្សែស្បែកជើងមួយ’ ហើយអានខទី ២៣ ជាមួយគ្នា។ ប្រាប់ពួកគេជាមុនថា “‘អ្នកមាន’ គឺជាអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើន” រួចឲ្យពួកគេរកមូលហេតុ ដែលអាប់រ៉ាមបានប្រាប់ដោយខ្លួនឯង (ដើម្បីកុំឲ្យមានពាក្យថា ‘អញបានធ្វើឲ្យអាប់រ៉ាមទៅជាអ្នកមាន’)។

ការអនុវត្ត
ចែកកាតតូចៗដល់កុមារម្នាក់ៗ ហើយឲ្យពួកគេសរសេររបស់ល្អមួយ ដែលទើបតែបានទទួល (កាដូ ពាក្យសរសើរ ឬជំនួយ) នៅមុខកាត។ នៅខ្នងកាត ឲ្យពួកគេសរសេរថា ‘តើអ្នកណាជាអ្នកឲ្យរបស់នេះ?’ ហើយសរសេរឈ្មោះអ្នកដែលបានឲ្យ ព្រមទាំង ‘ព្រះជាម្ចាស់’ នៅក្បែរគ្នា។ សង្ខេបដោយនិយាយថា “ពេលអាប់រ៉ាមឆ្លើយទៅស្ដេចក្រុងសូដុម គាត់បានហៅព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលមេឃ និងផែនដីជារបស់ព្រះអង្គ មុនគេ។ តោះ យើងក៏ដាក់ឈ្មោះអ្នកដែលយើងដឹងគុណ និងព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាមួយគ្នា លើរបស់ដែលយើងបានទទួល” ហើយឲ្យកុមារម្នាក់ៗយកកាតទៅផ្ទះ។

🖼️ រូបភាពបួនសន្លឹកថ្ងៃនេះ · ចុចឲ្យយូរ ឬចុចកណ្ដុរស្ដាំ ដើម្បីរក្សាទុក

ម៉ិលគីស្សាដែកជាស្ដេចក្រុងសាឡិម ក៏នាំយកនំបុ័ង និងស្រាទំពាំងបាយជូរមក	ស្ដេចក្រុងសូដុមក៏ចេញមកទទួលគាត់
ទូលបង្គំបានលើកដៃស្បថចំពោះព្រះយេហូវ៉ា	សូម្បីតែចេសមួយសរសៃ ឬខ្សែស្បែកជើងមួយ

📄 អាជ្ញាបណ្ណរូបភាព CC0 (សាធារណៈ) · ប្រើ កែ និងចែកចាយឡើងវិញដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។

🤖 រូបភាពទាំងនេះបង្កើតឡើងដោយ AI (Grok)។

---

📚 ចង់បង្រៀនរឿងនេះមែនទេ?

▶ លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊻ នាំវិលមកវិញទាំងអស់ · អាប់រ៉ាមដេញតាមគេរហូតដល់ដាន់ ដើម្បីជួយឡុត ជារឿងនៅមុនអត្ថបទថ្ងៃនេះភ្លាម
📖 លោកុប្បត្តិ ស៊ីជម្រៅ ㊷ គាត់ក៏ស្អាងអាសនាមួយ · អាប់រ៉ាមស្អាងអាសនា ហើយអំពាវនាវដល់ព្រះនាមព្រះយេហូវ៉ា

Origin Bible · Mission Zedero
ទំនាក់ទំនង joypej@gmail.com
✍️ អត្ថបទនេះសរសេរដោយមានជំនួយពី AI ហើយមានមនុស្សពិនិត្យ។
អត្ថបទស្ថិតក្រោម CC BY-NC 4.0។ អាចប្រើដោយសេរីក្នុងគោលបំណងមិនរកប្រាក់ចំណេញ ដោយបញ្ជាក់ប្រភព។