ប្រភពនៃបុណ្យអរព្រះគុណ · ប្រវត្តិតាមរូបភាព ពីភ្លីម៉ោតឆ្នាំ១៦២១ ដល់ថ្ងៃអាទិត្យអរព្រះគុណនៃព្រះវិហារកូរ៉េ

បុណ្យអរព្រះគុណត្រូវបានប្រារព្ធរៀងរាល់ឆ្នាំ ប៉ុន្តែមានមនុស្សជាច្រើនមិនសូវដឹងថា បុណ្យនេះបានចាប់ផ្ដើមនៅពេលណា នៅទីណា និងដោយរបៀបណាទេ។ នៅក្នុងអត្ថបទនេះ យើងនឹងដើរតាមរឿងរ៉ាវមួយ ដែលបានចាប់ផ្ដើមកាលពី ៤០០ ឆ្នាំមុន នៅភូមិតូចមួយក្បែរសមុទ្រក្នុងប្រទេសអាមេរិក ហើយមើលថារឿងនោះបានមកដល់ព្រះវិហារនៅប្រទេសកូរ៉េដោយរបៀបណា បន្តិចម្ដងៗ ជាមួយនឹងរូបភាព។

នៅប្រទេសកូរ៉េ ព្រះវិហារនានាប្រារព្ធថ្ងៃអាទិត្យអរព្រះគុណនៅថ្ងៃទី ១៥ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំនេះ។ នៅចុងអត្ថបទ យើងបានដាក់សំណួរដែលអាចយកទៅពិភាក្សាបានភ្លាមៗ នៅថ្នាក់កុមារ និងក្រុមយុវជន។

🤖 រូបភាពទី ១ ដល់ទី ៥ និងរូបភាពទី ៧ ត្រូវបានគូរដោយ AI (ChatGPT) ដោយផ្អែកលើកំណត់ត្រា និងរូបថតពីសម័យនោះ។ រូបភាពទាំងនេះជា CC0 1.0 ដូច្នេះលោកអ្នកអាចប្រើបានដោយសេរី ដោយមិនចាំបាច់បញ្ជាក់ប្រភព។ រូបភាពទី ៦ ជារូបថតឯកសារដើម ដែលរក្សាទុកនៅបណ្ណសារជាតិសហរដ្ឋអាមេរិក (កម្មសិទ្ធិសាធារណៈ)។

ទំនាក់ទំនង: joypej@gmail.com

មើលរឿងទាំងមូលក្នុងពេលតែមួយ

សូមចាប់ផ្ដើមពីទិដ្ឋភាពទាំងមូលសិន។ ពីឆ្វេងទៅស្ដាំ គឺជារយៈពេល ៤០០ ឆ្នាំ។

ពិធីជប់លៀងប្រមូលផលមួយនៅភូមិតូចមួយក្នុងប្រទេសអាមេរិក (ឆ្នាំ១៦២១) បានក្លាយជាថ្ងៃដែលប្រជាជាតិទាំងមូលប្រារព្ធ ប្រហែល ២៤០ ឆ្នាំក្រោយមក (ឆ្នាំ១៨៦៣)។ បន្ទាប់មក ទំនៀមនោះបានឆ្លងសមុទ្រមកជាមួយពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ហើយបានក្លាយជាបុណ្យមួយរបស់ព្រះវិហារនៅប្រទេសកូរ៉េ (ឆ្នាំ១៩០៤)។

ឥឡូវនេះ សូមយើងមើលទិដ្ឋភាពម្ដងមួយៗ យ៉ាងយឺតៗ។

១. រដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំ១៦២១ ការប្រមូលផលលើកដំបូងរបស់អ្នកដែលបានឆ្លងសមុទ្រមក

គេកំពុងប្រមូលពោត នៅក្នុងភូមិតូចមួយ ដែលមានតែផ្ទះប្រក់ស្បូវពីរបីខ្នង។

នៅឆ្នាំ១៦២០ នាវាមួយឈ្មោះ ម៉េហ្វ្លាវើ (Mayflower) បានដឹកជនជាតិអង់គ្លេសមួយក្រុម ឆ្លងមហាសមុទ្រមកដល់ទឹកដីដែលសព្វថ្ងៃជាសហរដ្ឋអាមេរិក។ គេតែងហៅពួកគេថា «ពួកអ្នកធ្វើធម្មយាត្រា (Pilgrims)»។ កន្លែងដែលពួកគេបានតាំងទីលំនៅ គឺ ភ្លីម៉ោត (Plymouth) ក្នុងរដ្ឋម៉ាសាឈូសេត (Massachusetts) សព្វថ្ងៃ។

រដូវរងាដំបូងពិបាកណាស់។ មនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់ ហើយដល់រដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំបន្ទាប់ នៅសល់អ្នករស់រានមានជីវិតតែប្រហែល ៥០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ការប្រមូលផលលើកដំបូងរបស់អ្នកដែលបានតស៊ូរស់រានមកនេះហើយ ជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃរឿងបុណ្យអរព្រះគុណ។

យើងដឹងពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះនោះ ដោយសារសំបុត្រមួយច្បាប់។ សំបុត្រនោះ ត្រូវបានសរសេរនៅខែធ្នូឆ្នាំនោះ ដោយអ្នកភូមិម្នាក់ឈ្មោះ អេដវឺដ វីនស្លូ (Edward Winslow) ផ្ញើទៅមិត្តភក្ដិម្នាក់នៅប្រទេសអង់គ្លេស ហើយនៅឆ្នាំបន្ទាប់ វាត្រូវបានបោះពុម្ពជាសៀវភៅនៅប្រទេសអង់គ្លេសផងដែរ។ កំណត់ត្រាដែលសរសេរដោយអ្នកបានឃើញពិធីជប់លៀងនោះផ្ទាល់នឹងភ្នែក ស្ទើរតែមានតែសំបុត្រនេះមួយគត់។

តាមសំបុត្រនោះ ភូមិនេះតូចណាស់។ មានផ្ទះសម្រាប់គ្រួសាររស់នៅ ៧ ខ្នង និងអគារដែលអ្នកភូមិប្រើរួមគ្នា ៤ ខ្នង។ ពួកគេបានដាំពោតប្រហែល ២០ អាគ្រ (ប្រហែល ៨.១ ហិកតា) និងដាំស្រូវបាឡេ និងសណ្ដែកប្រហែល ៦ អាគ្រ (ប្រហែល ២.៤ ហិកតា)។ ពោត និងស្រូវបាឡេដុះលូតលាស់ល្អ ប៉ុន្តែសណ្ដែកមិនបានផលអ្វីសោះ។

ដូច្នេះ នេះមិនមែនជាឆ្នាំដែលបានផលបរិបូរណ៍ទេ គឺជាផលដំបូងដ៏មានតម្លៃ ដែលពួកគេទទួលបាន ក្រោយពីបានតស៊ូឆ្លងកាត់ឆ្នាំដំបូងដ៏លំបាក។

២. «លោកអភិបាលបានចាត់មនុស្សបួននាក់ឲ្យទៅបាញ់បក្សី»

សត្វក្ងាន និងសត្វទាហើរពីលើវាលភក់ក្បែរសមុទ្រ។

ពេលប្រមូលផលរួចហើយ លោកវីលៀម ប្រាដហ្វដ (William Bradford) ដែលជាអភិបាល (អ្នកដឹកនាំភូមិ) បានរៀបចំឱកាសឲ្យអ្នកភូមិទាំងអស់អរសប្បាយជាមួយគ្នា។ វីនស្លូបានសរសេររៀបរាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍នោះដូច្នេះ។

✉️ ពីសំបុត្ររបស់វីនស្លូ

ពេលយើងប្រមូលផលរួចហើយ លោកអភិបាលបានចាត់មនុស្សបួននាក់ឲ្យទៅបាញ់បក្សី ដើម្បីឲ្យយើងអាចអរសប្បាយជាមួយគ្នាតាមរបៀបពិសេស ក្រោយពីយើងបានប្រមូលផលនៃការនឿយហត់របស់យើង។ មនុស្សបួននាក់នោះបានបាញ់បក្សីក្នុងមួយថ្ងៃ ល្មមឲ្យអ្នកភូមិទាំងអស់បរិភោគស្ទើរតែមួយសប្ដាហ៍។

អេដវឺដ វីនស្លូ · សំបុត្រខែធ្នូ ឆ្នាំ១៦២១ · បកប្រែជាភាសាខ្មែរដោយ Origin Bible

សំបុត្រមិនបានប្រាប់ថាជាបក្សីប្រភេទអ្វីទេ។ មានចំណុចមួយគួរកត់សម្គាល់នៅទីនេះ៖ មាន់បារាំងដុត ដែលយើងតែងនឹកឃើញពេលនិយាយពីបុណ្យអរព្រះគុណ មិនមាននៅក្នុងកំណត់ត្រានេះទេ។

លោកអភិបាលប្រាដហ្វដបានសរសេរថា នៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំនោះ មានមាន់បារាំងព្រៃជាច្រើននៅក្នុងព្រៃ។ ប៉ុន្តែ គ្មានកំណត់ត្រាណាមួយសរសេរថា មាន់បារាំងទាំងនោះត្រូវបានយកមកដាក់លើតុជប់លៀងទេ។

៣. ភ្ញៀវ ៩០ នាក់ដែលបានមកចូលរួមពិធីជប់លៀង

ជនជាតិវ៉ាំប៉ាណូអាកសែងសត្វក្ដាន់នឹងដងឈើ ចូលមកក្នុងភូមិ។

មានភ្ញៀវបានមកចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងនេះ។ ពួកគេជាជនជាតិដើមដែលរស់នៅលើទឹកដីនោះតាំងពីដើមមក គឺជនជាតិ វ៉ាំប៉ាណូអាក (Wampanoag)។

✉️ ពីសំបុត្ររបស់វីនស្លូ

នៅពេលនោះ ជនជាតិដើមជាច្រើនបានមករកយើង ហើយក្នុងចំណោមពួកគេ មានស្ដេចធំបំផុតរបស់ពួកគេ គឺម៉ាសាសូអ៊ីត មកជាមួយមនុស្សប្រហែល ៩០ នាក់។ ពួកគេបានចេញទៅបាញ់សត្វក្ដាន់ប្រាំក្បាល ហើយយកមកភូមិ។

អេដវឺដ វីនស្លូ · សំបុត្រខែធ្នូ ឆ្នាំ១៦២១ · បកប្រែជាភាសាខ្មែរដោយ Origin Bible

ម៉ាសាសូអ៊ីត (Massasoit) ជាអ្នកដឹកនាំរបស់ជនជាតិវ៉ាំប៉ាណូអាក។ ជនជាតិអង់គ្លេសបានរៀនពីរបៀបដាំពោត និងនេសាទត្រីនៅលើទឹកដីដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់នេះ ក៏ពីជនជាតិដើមដែរ។

អ្នកភូមិមានតែប្រហែល ៥០ នាក់ ប៉ុន្តែភ្ញៀវមានដល់ ៩០ នាក់ ដូច្នេះភ្ញៀវមានចំនួនច្រើនជាងម្ចាស់ផ្ទះស្ទើរតែពីរដង។ ភ្ញៀវមិនបានមកដៃទទេទេ ពួកគេបានបាញ់សត្វក្ដាន់ប្រាំក្បាល យកមកចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀង។

៤. ពិធីជប់លៀងដែលបានបន្តរហូតដល់បីថ្ងៃ

សាច់ក្ដាន់ សាច់បក្សី និងម្ហូបធ្វើពីពោត ដាក់លើតុដែលធ្វើពីបន្ទះក្ដារ និងធុងឈើ។

✉️ ពីសំបុត្ររបស់វីនស្លូ

ក្នុងចំណោមការកម្សាន្តផ្សេងៗ យើងក៏បានហាត់ប្រើអាវុធផងដែរ។ យើងបានទទួលស្វាគមន៍ និងជប់លៀងជាមួយពួកគេអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ។

អេដវឺដ វីនស្លូ · សំបុត្រខែធ្នូ ឆ្នាំ១៦២១ · បកប្រែជាភាសាខ្មែរដោយ Origin Bible

ពិធីជប់លៀងមិនបានបញ្ចប់ក្នុងមួយថ្ងៃទេ គឺបានបន្តរហូតដល់បីថ្ងៃ។ ពួកគេបានបរិភោគជាមួយគ្នា លេងល្បែងកម្សាន្ត ហើយជនជាតិអង់គ្លេសក៏បានលីកាំភ្លើង ដើរតម្រៀបជួរហាត់សមផងដែរ។

ដោយសាររូបភាពក្នុងអត្ថបទនេះ បង្ហាញតែអ្វីដែលមានក្នុងកំណត់ត្រាប៉ុណ្ណោះ វាមានចំណុចខ្លះខុសពីរូបភាពបុណ្យអរព្រះគុណដែលយើងធ្លាប់ឃើញ។ សូមលើកយកតែបីចំណុចមកនិយាយ។

• ពណ៌សម្លៀកបំពាក់
  យើងងាយនឹងស្រមៃថា ពួកគេស្លៀកពាក់ពណ៌ខ្មៅ និងពាក់មួកដែលមានខ្សែក្រវាត់ដែក។ ប៉ុន្តែតាមពិត ពួកគេស្លៀកពាក់ច្រើនពណ៌។ បញ្ជីទ្រព្យសម្បត្តិដែលលោកអភិបាលប្រាដហ្វដបានទុកចោល ក៏មានអាវកាក់ពណ៌ក្រហម អាវធំពណ៌ស្វាយ និងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងដែរ។ រូបភាពនៃសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅ បានក្លាយជាទម្លាប់ តាមរយៈគំនូរដែលគេគូរជាច្រើនឆ្នាំក្រោយមក។
• តុ
  ភូមិនេះទើបតែបង្កើតបានមិនទាន់គ្រប់មួយឆ្នាំផង ដូច្នេះស្ទើរតែគ្មានគ្រឿងសង្ហារិមត្រឹមត្រូវទេ។ អ្នកជំនាញសារមន្ទីរយល់ថា ពួកគេប្រហែលជាដាក់បន្ទះក្ដារលើធុងឈើ ហើយប្រើជាតុ។
• ឈ្មោះ
  នៅក្នុងសំបុត្ររបស់វីនស្លូ គ្មានកន្លែងណាមានពាក្យ «បុណ្យអរព្រះគុណ» ទេ។ ការហៅពិធីជប់លៀងនេះថា «បុណ្យអរព្រះគុណលើកដំបូង» គឺកើតឡើងយូរណាស់ក្រោយមក។

ចុះតើពិធីជប់លៀងរបស់ភូមិតូចនេះ បានក្លាយជាថ្ងៃបុណ្យរបស់ប្រជាជាតិទាំងមូលដោយរបៀបណា? នៅត្រង់នេះហើយ ដែលមនុស្សម្នាក់បានលេចមុខ។

៥. ស្ត្រីដែលបានសរសេរសំបុត្រអស់ ៣៦ ឆ្នាំ គឺលោកស្រីសារ៉ា យ៉ូសេហ្វា ហេល

គូរដោយផ្អែកលើរូបគំនូរ និងរូបស្រមោលពិតរបស់លោកស្រីហេល។ នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៨៦៣ ពេលសរសេរសំបុត្រនោះ លោកស្រីហេលមានអាយុ ៧៤ ឆ្នាំ។

ក្រោយឆ្នាំ១៦២១ មានការប្រារព្ធថ្ងៃអរព្រះគុណនៅតំបន់ជាច្រើនក្នុងប្រទេសអាមេរិក ប៉ុន្តែតំបន់នីមួយៗកំណត់ថ្ងៃខុសៗគ្នា។ ឃើញដូច្នេះ មានមនុស្សម្នាក់បានក្រោកឡើងនិយាយថា «សូមឲ្យប្រជាជាតិទាំងមូលអរព្រះគុណជាមួយគ្នានៅថ្ងៃតែមួយ»។ គាត់គឺ លោកស្រីសារ៉ា យ៉ូសេហ្វា ហេល (Sarah Josepha Hale) និពន្ធនាយកនៃទស្សនាវដ្ដីសម្រាប់ស្ត្រី Godey’s Lady’s Book។

ចាប់ពីឆ្នាំ១៨២៧ លោកស្រីហេលបានសរសេរអត្ថបទក្នុងទស្សនាវដ្ដី និងផ្ញើសំបុត្រទៅកាន់អ្នកដឹកនាំប្រទេស ដើម្បីស្នើសុំឲ្យកំណត់បុណ្យអរព្រះគុណជាថ្ងៃបុណ្យជាតិ។ ពេលវេលាបានកន្លងទៅអស់ ៣៦ ឆ្នាំ។

បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃទី ២៨ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៨៦៣ ក្នុងកំឡុងសង្គ្រាមស៊ីវិល ពេលដែលប្រទេសអាមេរិកបែកជាខាងជើង និងខាងត្បូងច្បាំងគ្នា លោកស្រីហេលបានសរសេរសំបុត្រម្ដងទៀតទៅកាន់លោកប្រធានាធិបតីលីនខុន។

៦. ថ្ងៃទី៣ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៦៣ សេចក្ដីប្រកាសរបស់លីនខុន

ទាំងនេះជាសេចក្ដីប្រកាសបុណ្យអរព្រះគុណច្បាប់ដើមរបស់លីនខុន ចំនួនបីទំព័រ។ វាជាឯកសារកម្មសិទ្ធិសាធារណៈ ដែលរក្សាទុកនៅបណ្ណសារជាតិសហរដ្ឋអាមេរិក។

ប្រាំថ្ងៃក្រោយពីលោកស្រីហេលសរសេរសំបុត្រ គឺនៅថ្ងៃទី ៣ ខែតុលា លោកប្រធានាធិបតីលីនខុនបានប្រកាសឲ្យប្រជាជនទាំងអស់ប្រារព្ធ ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ចុងក្រោយនៃខែវិច្ឆិកា ជាថ្ងៃអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់។ រូបថតខាងលើគឺជាសេចក្ដីប្រកាសច្បាប់ដើមនោះ។ នៅទំព័រកណ្ដាល លោកអ្នកអាចឃើញពាក្យ «the last Thursday of November» (ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ចុងក្រោយនៃខែវិច្ឆិកា)។

ទោះបីជាប្រទេសកំពុងមានសង្គ្រាមក៏ដោយ សេចក្ដីប្រកាសនោះចាប់ផ្ដើមដោយការទទួលស្គាល់ថា ផលដំណាំនៅតាមវាលស្រែ អាកាសធាតុល្អដល់សុខភាព និងសន្តិភាព សុទ្ធតែជាអំណោយពីព្រះជាម្ចាស់។

ក្រោយមក លោកប្រធានាធិបតីបានកំណត់ និងប្រកាសថ្ងៃនោះជារៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយនៅឆ្នាំ ១៩៤១ ច្បាប់បានកំណត់ឲ្យជា «ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ទីបួននៃខែវិច្ឆិកា»។ ហេតុនេះហើយ សព្វថ្ងៃ បុណ្យអរព្រះគុណនៅសហរដ្ឋអាមេរិក នៅតែជាថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ទីបួននៃខែវិច្ឆិកា។ ឆ្នាំនេះ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ២៦ ខែវិច្ឆិកា។

៧. បុណ្យអរព្រះគុណរបស់ព្រះវិហារនៅប្រទេសកូរ៉េ

គូរដោយផ្អែកលើរូបថតព្រះវិហារសូរ៉ែ ដែលអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា លីលៀស អាន់ឌើវូដ (Lillias Underwood) បានថតប្រហែលឆ្នាំ១៨៩៥។

ទំនៀមនេះក៏បានចូលមកដល់ប្រទេសកូរ៉េ ជាមួយពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាជនជាតិអាមេរិកដែរ។

នៅប្រទេសកូរ៉េ ក្នុងឆ្នាំ ១៩០៤ កិច្ចប្រជុំរបស់ពួកអ្នកដឹកនាំព្រះវិហារប្រេសប៊ីធើរាន (ក្រុមប្រឹក្សាប្រេសប៊ីធើរាន) បានកំណត់ «ថ្ងៃអរព្រះគុណសម្រាប់បេសកកម្ម»។ វាជាថ្ងៃអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដែលពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាបានមកដល់ទឹកដីនេះ ហើយបាននាំដំណឹងល្អមកប្រាប់។ ថ្ងៃនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការចាប់ផ្ដើមនៃបុណ្យអរព្រះគុណរបស់ព្រះវិហារនៅប្រទេសកូរ៉េ។

ថ្ងៃដែលបានកំណត់ដំបូងខុសពីសព្វថ្ងៃ ហើយក្រោយមកបានផ្លាស់ប្ដូរច្រើនដង។ ឯកសារនីមួយៗរៀបរាប់ពីការផ្លាស់ប្ដូរនោះខុសគ្នាបន្តិចបន្តួច។ សព្វថ្ងៃ ព្រះវិហារភាគច្រើននៅប្រទេសកូរ៉េ ប្រារព្ធ ថ្ងៃអាទិត្យទីបីនៃខែវិច្ឆិកា ជាថ្ងៃអាទិត្យអរព្រះគុណ។ ឆ្នាំនេះ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ១៥ ខែវិច្ឆិកា។

ព្រះវិហារនៅក្នុងរូបភាព គឺ ព្រះវិហារសូរ៉ែ (Sorae) ដែលធ្លាប់មាននៅស្រុកចាងយ៉ុន ខេត្តហ្វាងហែ។ ព្រះវិហារនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ១៨៨៣ ដោយបងប្អូនប្រុសពីរនាក់ គឺ សូ សាងរ្យុន និង សូ គ្យងចូ ហើយត្រូវបានគេស្គាល់ថា ជាព្រះវិហារដំបូងដែលជនជាតិកូរ៉េបានបង្កើតឡើងដោយខ្លួនឯង មិនមែនដោយអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាទេ។ ដំបូងឡើយ វាគ្រាន់តែជាផ្ទះប្រក់ស្បូវតូចមួយ ប៉ុន្តែដោយសារសមាជិកកើនឡើង នៅឆ្នាំ១៨៩៥ គេបានសង់ជាអគារប្រក់ក្បឿងថ្មី ហើយនៅឆ្នាំបន្ទាប់ បានពង្រីកឲ្យធំជាងមុនពីរដង។ យើងដាក់រូបនេះក្នុងអត្ថបទ ព្រោះវាបង្ហាញពីព្រះវិហារនៅប្រទេសកូរ៉េ ក្នុងគ្រាដែលទើបតែចាប់ផ្ដើមលូតលាស់។

អគារនោះមិននៅសល់ដល់សព្វថ្ងៃទេ ប៉ុន្តែមានអគារព្រះវិហារដែលគេសង់ឡើងវិញ នៅបរិវេណយ៉ាងជី (Yangji) នៃសាកលវិទ្យាល័យ Chongshin។

ព្រះវិហារខ្លះនៅប្រទេសកូរ៉េ អរព្រះគុណនៅបុណ្យឆូសុក

នៅប្រទេសកូរ៉េ មានមតិខ្លះយល់ថា ថ្ងៃអាទិត្យទីបីនៃខែវិច្ឆិកា ជាថ្ងៃតាមទំនៀមអាមេរិក ដែលមិនសូវត្រូវនឹងរដូវប្រមូលផលរបស់ប្រទេសកូរ៉េទេ។ ហេតុនេះ ព្រះវិហារ Kyungdong បានធ្វើពិធីថ្វាយបង្គំអរព្រះគុណសម្រាប់ការប្រមូលផល នៅជុំវិញបុណ្យឆូសុក (Chuseok) ដែលជាបុណ្យប្រមូលផលរដូវស្លឹកឈើជ្រុះរបស់កូរ៉េ តាំងពីឆ្នាំ១៩៧៤ ហើយព្រះវិហារ Hyanglin តាំងពីឆ្នាំ១៩៩៤។

៨. ឫសគល់ដែលចាស់ជាងនេះ គឺបុណ្យប្រមូលផលនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ

ចិត្តដែលអរព្រះគុណចំពោះផលដែលប្រមូលបាន មានតាំងពីយូរណាស់មកហើយ មុនភ្លីម៉ោតទៅទៀត។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ឲ្យប្រារព្ធបុណ្យអរព្រះគុណរៀងរាល់ឆ្នាំ ពេលពួកគេប្រមូលផលដំណាំ។

📖 និក្ខមនំ ២៣:១៦

ត្រូវឲ្យធ្វើបុណ្យចម្រូត គឺជាផលដំបូងអំពីការឯងធ្វើ ដោយសាបព្រោះនៅដីរបស់ឯង ហើយនិងបុណ្យប្រមូលផលដល់ចុងឆ្នាំ ក្នុងកាលដែលឯងបានប្រមូលផលកើតអំពីការរបស់ឯងធ្វើនៅចម្ការមក

ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរ

និយាយឲ្យងាយយល់ គឺត្រូវអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ម្ដង ពេលប្រមូលផលដំបូង (បុណ្យចម្រូត) ហើយម្ដងទៀត ពេលប្រមូលផលពេញមួយឆ្នាំទុកក្នុងជង្រុក (បុណ្យប្រមូលផល)។

ចោទិយកថា ជំពូក ១៦ ប្រាប់ថា ពេលប្រារព្ធបុណ្យទាំងនេះ មិនមែនតែក្រុមគ្រួសារប៉ុណ្ណោះទេ គឺអ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះ ពួកលេវី ជនបរទេស ក្មេងកំព្រា និងស្ត្រីមេម៉ាយ ក៏ត្រូវអរសប្បាយជាមួយគ្នាទាំងអស់ដែរ។ ការអរព្រះគុណមិនមែនជាអ្វីដែលរីករាយតែម្នាក់ឯងទេ គឺជាអ្វីដែលចែករំលែកជាមួយអ្នកជិតខាង ដូចនៅពិធីជប់លៀងឆ្នាំ១៦២១ ដែលភ្ញៀវមានច្រើនជាងម្ចាស់ផ្ទះដែរ។

យើងនឹងពិនិត្យមើលបុណ្យទាំងនេះក្នុងព្រះគម្ពីរ ឲ្យបានលម្អិតជាងនេះ នៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់ បុណ្យប្រមូលផលក្នុងព្រះគម្ពីរ។

សំណួរសម្រាប់ពិភាក្សានៅថ្នាក់កុមារ និងក្រុមយុវជន

1. អ្នកភូមិភ្លីម៉ោតមិនបានប្រមូលសណ្ដែកបានសូម្បីតែបន្តិច ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែរៀបចំពិធីជប់លៀងអរព្រះគុណ។ ក្នុងចំណោមរឿងដែលមិនបានដូចចិត្តយើងក្នុងឆ្នាំនេះ តើយើងអាចរកឃើញរឿងមួយដែលគួរអរព្រះគុណបានទេ?
2. នៅពិធីជប់លៀងនោះ ភ្ញៀវមានចំនួនច្រើនជាងម្ចាស់ផ្ទះស្ទើរតែពីរដង។ ព្រះគម្ពីរក៏ប្រាប់ឲ្យអរសប្បាយជាមួយជនបរទេស ក្មេងកំព្រា និងស្ត្រីមេម៉ាយដែរ។ នៅបុណ្យអរព្រះគុណលើកនេះ តើថ្នាក់របស់យើងអាចចែករំលែកការអរព្រះគុណជាមួយនរណាខ្លះ?
3. លោកស្រីហេលបានសរសេរសំបុត្រអស់ ៣៦ ឆ្នាំ ដោយមិនបោះបង់។ តើខ្ញុំកំពុងអធិស្ឋានយូរមកហើយសម្រាប់រឿងអ្វី? តើយើងអាចអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ជាមុន ដែលទ្រង់ស្ដាប់ការអធិស្ឋាននោះ បានទេ?

ធនធានដែលគួរប្រើជាមួយ

• សន្លឹកសកម្មភាពបុណ្យអរព្រះគុណសម្រាប់កុមារ (មានចម្លើយ) បានដាក់រួចហើយ។ ផ្ទៃខាងក្រោយ PPT និងគំនូរសម្រាប់ផាត់ពណ៌ នឹងត្រូវដាក់បន្ថែមនៅក្នុងបណ្ដុំ បុណ្យអរព្រះគុណ នៅពេលរៀបចំរួចរាល់។

ឯកសារយោង

• សំបុត្ររបស់អេដវឺដ វីនស្លូ (Mourt’s Relation, ១៦២២) · Pilgrim Hall Museum, Plimoth Patuxet
• សម្លៀកបំពាក់ និងជីវភាពរបស់អ្នកភូមិភ្លីម៉ោត · History of Massachusetts, Archaeology (បទសម្ភាសន៍អ្នកថែរក្សាសារមន្ទីរ)
• លោកស្រីហេល និងលីនខុន · សេវាឧទ្យានជាតិសហរដ្ឋអាមេរិក, បណ្ណសារជាតិសហរដ្ឋអាមេរិក
• ច្បាប់ឆ្នាំ១៩៤១ · HISTORY
• បុណ្យអរព្រះគុណរបស់ព្រះវិហារនៅកូរ៉េ (ភាសាកូរ៉េ) · iGoodNews, Kukmin Ilbo
• ព្រះវិហារសូរ៉ែ · Incheon In (ភាសាកូរ៉េ), រូបថតឆ្នាំ១៨៩៥ (Wikimedia Commons)

Origin Bible · Mission Zedero